ادبیات بهائی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

در دیانت بهائی آیات به ۹ سبک و لحن مختلف گفته شده‌است،[۱] که بهائیان این آیات را وحی نازل شده بر بهاءالله می‌دانند.

یکی ازدانشمندان بهائی به نام فاضل مازندرانی پس از مطالعه دقیق آثار بهائی این ۹ لحن را بشرح زیر طبقه‌بندی کرده‌است:

  1. شان و لحن الوهیت در امر و فرمان.
  2. شان و لحن عبودیت و مناجات.
  3. شان و لحن مفسریت در تفسیر و تاویل کلمات قبلیه و معارف دینیه.
  4. شان و لحن شریعت و نسخ و وضع احکام و تقنین قوانین شرعی و اصلاح ادیان.
  5. شان و لحن عرفان و سیر و سلوک و ارشاد و مسائل تصوف.
  6. شان و لحن سیاست و دستور به ملوک.
  7. شان و لحن علم و حکمت و فلسفه در بیان اسرار خلقت و طب و کیمیا و غیرهما.
  8. شان و لحن تعلیم و تربیت و اخلاق.
  9. شان و لحن اجتماعی و صلح کل و وحدت عالم و حقیقت.[۲]

پانویس[ویرایش]

  1. بهاءالله، سوره هیکل نازل شده در عکا
  2. اسرارالآثار، جلد اول، فاضل مازندرانی، صفحهٔ ۳۳

منابع[ویرایش]

نفحات ظهور حضرت بهاءالله، ادیب طاهرزاده، صفحه ۵۱ پیوند به صفحه کتاب