اثر فارادی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

اثر فارادی در سال 1845 مایکل فارادی دریافت که وقتی یک تکه شیشه تحت میدان مغناطیسی قرار گیرد از نظر نوری فعال می شود. برای مشاهده ی اثر فارادی نور باید موازی با جهت میدان تابانده شود. K||H به این حالت هندسه ی فارادی گفته می شود. وقتی صفحه ی پلاریزه شده در طول میدان اعمالی پیش می رود صفحه ی پلاریزه شروع به چرخش می کند. زاویه ی چرخش این صفحه به طور مستقیم با میدان اعمال شده و طولی که نور در ماده منتظر شده است ارتباط دارد.

θ=VHL

ثابت V را ثابت وردت می گویند که به عنوان مقدار چرخش به ازای واحد میدان و واحد طول شناخته می شود. ثابت وردت به جنس ماده، فرکانس و دما بستگی دارد. اثر فارادی یک اثر فرد است. یعنی اگر یک بار نور در یک راستای خاص از محیط عبور کند و به وسیله ی یک آینه مسیر آمده را بازگردد مقدار زاویه ی چرخش دوبرابر می شود. همین خاصیت آن را از فعالیت طبیعی نوری محیط (که زوج است) جدا می کند. علاوه بر آن از این خاصیت برای بزرگ کردن زاویه ی چرخش استفاده می شود. اگر ضریب شکست برای قطبش دایروی راست گرد n_+ و برای قطبش چپ گرد n_- باشد می توان اثر فارادی را به شکل θ=ω/2c (n_+-n_- )L تشریح نمود.

منابع[ویرایش]

  • Electronic Structure And Magneto-Optical Properties Of Solid,V.Antonov,B.Harmon,A.Yaresko (2004)
  • Fundamentals of magnetism,M.Getzlaff (2007)
  • Magnetic Nanostructures in Modern Technology,B.Azzerboni,G.Asti,L.Pareti,M.Ghidini (2008)