اتابک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

اتابک در اصل لغت ترکی است که از زمان سلجوقیان رواج داشت. معنی آن پدربزرگ بود. لغت اتابک مرکب از دو کلمه آتا و بک مخفف بیوک، به معنی بزرگ است، این اصطلاح در دربارهای ایران معمول به معنی آموزگار سلطان و گاهی به معنی بزرگ ایل استفاده شده. [۱]

در دوره سلاجقه، لله‌ها و معلم‌سرخانه‌های فرزندان شاه را اتابک خطاب می‌کردند. این افراد گاه به مقام صدارت نیز می‌رسیدند. به تدریج و در دوره‌های بعد گاه به صدراعظم، اتابک یا اتابک اعظم نیز خطاب می‌شد. افرادی مانند علی‌اصغرخان اتابک و امیرکبیر، در دوره قاجاریه لقب اتابک اعظم داشته‌اند. در دوره مظفرالدین‌شاه، برخی از شاهزادگان مانند عین‌الدوله نیز، لقب اتابکی گرفتند. امروزه درنقاط مختلفی از ایران خانواده‌هایی با این فامیلی وجود دارند ازجمله :گروهی در تهران، یاسوج(دشتروم) ، دهدشت و...[۲]

منابع[ویرایش]

  1. لغت‌نامه دهخدا [۱]
  2. اطلاعات عمومی. عنایت‌الله شکیباپور. کتابفروشی اشراقی. ص ۲۹۸.