آی‌او (زبان برنامه‌نویسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آی‌او
Io-logo.svg
طراحی‌شده توسط استیو دکورت
توسعه‌دهنده استیو دکورت، جاناتان رایت، جرمی ترگونه
ظهوریافته در ۲۰۰۲
وب‌گاه iolanguage.com

آی‌او (به انگلیسی: Io) یک زبان برنامه‌نویسی بر پایه پیش‌نمونه پویا است[۱]. ایده‌های این زبان اکثرا از زبان‌های اسمال‌تاک (تمام مقدارها شی هستند)، سلف (بر پایه پیش‌نمونه)، نیوتن‌اسکریپت‌ (ارث‌بری تفاضلی)، اکت۱ (اکتورها و فیوچرها برای هم‌روندیلیسپ (کد یک درخت قابل بررسی و قابل تغییر در زمان اجراست)، و لوا (کوچک، قابل توکاری) برگرفته شده است[۱].

مثال‌ها[ویرایش]

برنامه Hello World:

 "Hello, world!" println

پیاده‌سازی تابع فاکتوریل به صورت غیربازگشتی:

factorial := method(n,
    if(n == 0, return 1)
    res := 1
    Range 1 to(n) foreach(i, res = res * i)
)

به این دلیل که تخصیص res * i به res آخرین عمل انجام شده است، تابع به صورت غیر صریح این مقدار را به عنوان نتیجه برمی‌گرداند و نیازی به عبارت صریح بازگرداندن نیست.

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]