آل‌عصفور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

آل‌عصفور، خاندانی از علمای روحانی شیعه در بحرین، قطیف و نواحی جنوب ایران (بویژه در استانهای فارس و بوشهر) در سده دوازده و سیزده هجری قمری (۱۸ و ۱۹ میلادی) هستند. نیای این خاندان عصفور بن احمد بن عبدالحسین بن عطیه بن شیبه درازی شاخوری بحرانی است؛[۱]

از مشاهیر این خاندان می‌توان به شیخ حسین آل‌عصفور ،شیخ حسن آل‌عصفور بوشهری، سید هاشم بحرانی و شیخ یوسف بحرانی معروف به صاحب حدائق اشاره نمود.[۲]

شخصیت‌های بنام این خاندان، علاوه بر لقب آل عصفور، به ابن عصفور یا عصفوری نیز شناخته شده‌اند. همچنین به دلیل این‌که عمدتاً در «درّاز»، از روستاهای بحرین در نزدیکی منامه، یا در شاخوره، از روستاهای هم‌جوار آن، زاده شده یا زندگی کرده‌اند به «درّازی» و «شاخوری» و «بحرانی» نیز شهرت یافته‌اند.[۳][۴]

شیخ عبدالحسین آل عصفور از اعضای مجلس بحرین و شیخ محسن آل عصفور رئیس سابق قوه قضایی شیعیان و رئیس کنونی اوقاف جعفری بحرین از شخصیتهای حال حاضر این خاندان محسوب می‌شوند[۵] و[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. آقابزرگ، مصفی المقال فی علم الرجال، تهران، ۱۳۷۸ق، ص ۵۰۵
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ امین، حسن، اعیان الشیعه، بیروت، ۱۴۰۳ق، ۶/۱۴۰–۱۴۲
  3. آقابزرگ، الذریعه، ۱/۱۸۸، ۲/۱۰۲، ۳/۴۱۸، ۶/۲۸۹
  4. بحرانی، علی، انوار البدرین، نجف، ۱۳۷۷ق، ص ۱۹۲، ۲۱۶
  5. بحرانی، یوسف، لؤلؤه البحرین، به کوشش سیدمحمد صادق بحرالعلوم، قم، صص ۱–۶، ۴۵۱–۴۶۴.

پیوند به بیرون[ویرایش]