یوجین گارفیلد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
یوجین گارفیلد
متولد ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵
نیویورک سیتی
محل کار دانشگاه پینسیلوانیا
دلیل شهرت یکی از پیشگامان علم‌سنجی

یوجین گارفیلد (به انگلیسی: Eugene Garfield) (زاده ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵، نیویورک‌سیتی) دانشمند آمریکایی که یکی از بنیانگذاران و پیشگامان علم‌سنجی و کتاب‌سنجی محسوب می‌شود. او دکترای خود را در زبان‌شناسی ساختاری سال ۱۹۶۱ از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد. گارفیلد بنیانگذار موسسه اطلاعات علمی است که در فیلادلفیا قرار گرفته است. آی‌اس‌آی امروزه یکی از قسمت‌های کلیدی شرکت تامسون-رویترز محسوب می‌شود. گارفیلد نقش اساسی در بسیاری از محصولات موسسه از جمله در کارنت کانتنت، نمایه ارجاع علمی، و نمایه‌های ارجاعی دیگر مثل JCR داشته‌است. به دنبال ایده‌های الهام‌بخش وندیوار بوش در مقاله «آنچنان که می‌بایست اندیشید»، گارفیلد طرح جامعی را برای ارجاعات علمی پایه‌ریزی کرد. در همین راستا او در سال ۱۹۵۵ آی‌اس‌آی را تاسیس کرد. تعریف مفهوم «شاخص ارجاعی علم» محاسبه ضریب تاثیرگذاری را امکان‌پذیر کرد.[۱] کمی بعد از آن آی‌اف به یکی از مهمترین معیارهای ارزیابی و رتبه‌بندی مجلات پژوهشی دنیا بدل شد.

همچنین باید اذعان داشت که بیشترین فعالیت های گارفیلد در طی سالهای اخیر، در حوزه ی علم سنجی، بر "تاریخ نگاری محاسباتی" متمرکز است. بر این اساس وی تاکنون توانسته است نرم‌افزار "هیست سایت" را که بر مبنای تاریخ نگاری محاسباتی کار می کند، به عنوان یکی دیگر از ابزارهای مورد استفاده در مطالعات علم سنجی تولید کند و آن را به نام خود در اداره ی پروانه ثبت اختراعات به ثبت برساند.

همچنین شیفرین و بورنر، دوتن از مهمترین صاحبنظران حوزه مصورسازی علم، گارفیلد را به این دلیل که از ابتدای فعالیتش در حوزه ی علم سنجی، بحث تاریخ نگاری علم و ترسیم نقشه ی تاریخی علم را مطرح و متعاقب آن از دهه 1990 اقدام های علمی مهمی را در راستای ترسیم نقشه ی علم اجرا کرد، "پدر مصورسازی علم" می خوانند[۲].

پانویس[ویرایش]

  1. Garfield E (2006). "The history and meaning of the journal impact factor". JAMA 295 (1): 90–3. doi:10.1001/jama.295.1.90. PMID 16391221. 
  2. نوروزی چاکلی، عبدالرضا (1390)، آشنایی با علم سنجی (مبانی، مفاهیم، روابط و ریشه ها)، تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت)، مرکز تحقیق و توسعۀ علوم انسانی؛ دانشگاه شاهد، مرکز چاپ و انتشارات، ص 140-141.