کشاورزی سنتی (معیشتی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کشاورزی سنتی ( کشاورزی معیشتی) فعالیت کشاورزی را می توان به چند گروه و طبقه تقسیم بندی نمود.

  1. کشاورزی صنعتی
  2. کشاورزی نیمه صنعتی
  3. کشاورزی سنتی (معیشتی)

کشاورزی سنتی ( معیشتی)[ویرایش]

در کشاورزی سنتی، فعالیت کشاورزی از قبیل زراعت، باغداری و دام پروی و یا پروش ماهی و ... برای دهقان کار او و نوع زندگی او محسوب می شود و این مهمترین ویژگی این گروه و متامیز کننده از سایر افرادی که کشاورزی فقط شغل آنها و محل کسب در آمد آنها می باشد در صورتی که زندگی آنها می تواند در شهر یا در روستا باشد . در کشاورزی سنتی نیروی کار مهمترین عامل در افزایش تولید می باشد و این یکی از دلایل وجود خانوار های پر جمعیت در مناطق کشاورزی بوده است..

نقاط ضعف[ویرایش]

کم بودن بهره وری[ویرایش]

بهره وری نهاده ها در کشاورزی سنتی به نسبت کشاورزی صنعتی پایین می باشد.

کابر بودن[ویرایش]

کم بود سرمایه گذاری[ویرایش]

کوچک بودن اراضی کشاورزی[ویرایش]

نقاط قوت[ویرایش]

یکی از محاسن کشاورزی سنتی نسبت به کشاورزی صنعتی این است که به عقیده محققین در این نوع از کشاورزی آسیب کمتری به محیط زیست و منابع طبیعی وارد می شود .[۱] علاوه بر این که در کشوری مانند ایران این گروه یک طبقه اجتماعی با آداب و سنن خاص خود را تشکیل می دهند که جامعه شناسی روستایی خود مصداقی در این بار می باشد.

کشاورزی سنتی در ایران[ویرایش]

در ایران حدود 25 تا 30 در صد از مردم ایران دارای کشاورزی سنتی می باشند.http://www.aeea.ir/persian/pics/association-5B5F2.pdf .[۲]

اعتبارات خرد در کشاورزی سنتی[ویرایش]

منبع[ویرایش]

  1. خبرگزاری کشاورزی.
  2. دکتر بهاء الدین نجفی، استاد اقتصاد کشاورزی.