پایه پولی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پایه پولی به نسبت میان اسکناس عرضه شده توسط بانک مرکزی و مجموع دارایی‌های این بانک که به عنوان پشتوانه اسکناس، قابل قبول باشد گفته می‌شود. هرچه این نسبت بزرگتر باشد، میزان نقدینگی و به تبع آن تورم بیشتر است. به عبارت دیگر بزرگ بودن این نسبت نشانگر پایین بودن ارزش پول است.

منابع پایه پولی همان دارایی‌های بانک مرکزی است که شامل: ۱- ذخایر ارزی ۲- استقراض دولت از بانک مرکزی ۳- سایر دارایی‌ها ۴-تسهیلات اعطایی به بانکهای نجاری مصارف پایه پولی همان بدهی‌های پولی می‌باشد که شامل: ۱- نسبت ذخایر قانونی-(RR) ۲-ذخایر اضافی بانک‌ها نزد بانک مرکزی -(ٍER) ۳-نسبت اسکناس و مسکوکات در دست مردم _(CU)

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]