ورکش (طالقان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۴°۳۸′۴۵″ شمالی ۴۹°۳′۲۵″ شرقی / ۳۴.۶۴۵۸۳° شمالی ۴۹.۰۵۶۹۴° شرقی / 34.64583; 49.05694[۱]

منابع[ویرایش]

{{شهرستان طالقان}} ورکش طالقان روستای ورکش واقع عرض جغرافیایی ۳۶ ۰۸ ۳۰ و طول جغرافیایی ۵۰ ۴۸ ۰۶ و ۲۰۲۰ متر ارتفاع از سطح دریا از روستاهای بخش میان طالقان از شهر طالقان بوده و از سمت شمال با روستای جزن از سمت شرق با روستاهای وشته و خودکاوند از سمت جنوب با گردنه ماماسک و از سمت غرب با روستای میناوند همجوار میباشد.

روندخانه سازی : 1- بنوره (banowra)  : اولین گام برای احداث مسکن حفر"بنوره" یا جای پی است ، که عمق آن 1 تا5/1 است ، پس ازخاک برداری باسنگ پر کرده 5 تا6 رج سنگ چین می کنند ، تابه سطح زمین برسند ، بعدچندروزی آن رابه حال خودمی گذارند تاخشک شده ونشست کند . 2- پی : برای چیدن پی یادیوارعمارت به اصطلاح "سه بنا " می کنند ، یعنی تارسیدن ارتفاع به حدلازم برای پوشاندن سقف سه باروهربار به فاصله یک هفته بخشی ازدیوار راچیده فرصتی برای نشست آن درنظرمی گیرند . 3- سقف : پوشش سقف ازچوب است که طی مراحل زیرانجام می شود 1-3- تیربند : به فواصل معین تیرهای چوبی درعرض روی دیوارقرارمی دهند ، سپس دستک (dastak) که چوب های کوچک وگرداست ، درحدفاصل تیرها درجائی که روی پی قرارگرفته می گذارند ، تاتیردرجای خودمحکم شود . 2-3- هال : درمرحله بعد حدفاصل هرتیر رابا"انجر" (onjor) یاشاخه درخت بید، تبریزی یا "وزم " (vazm) که گیاهی کوهی است می پوشانند ، وروی آن رابه قطرچهار انگشت ملاط گل رس می ریزند ، روی ملاط نیز یک لایه خاک خشک ونرم می پاشند ، وبه وسیله بام گردان یا بام غلطان خاک رامی کوبند ، تاسفت شود ، سپس کاهگل می کشند . 3-3- دس گل (dassgel)  : پوششی از"زور" است ، "زور" پهن یاسرگین چهارپایان مثل گاو ، الاغ واسب وقاطر است که نخست آن رابابیل نرم کرده سپس درآب می خیسانند ، ولگدمی کنند وورزمی دهند ، آن راروی کاهگل می کشند ، تاآب نفوذنکند ، ، این بخش ازکاربرعهده زنان است که سالی یک بار تکرارمی شود . 4-3- اندودکف ودیواراتاق : دیواراتاق رااول کاهگل می کردند ، سپس خاک سفیدی به نام "گل او "(gelow) درآب حل کرده باجاروبه دیوار می پاشیدند ، امروزهمین عمل راباگچ انجام می دهند ، اندودکف اتاق نیزمثل پشت بام با "گلکار" ( مخلوط پهن وگل ) است . که این هردونیزازوظایف زنان بوده است . ازشیخ راجع به پوشاک سؤال کردم ، گفت : درتابستان که یک پیراهن بیشترنمی پوشیدند ، وعمده پوشاک این جا مخصوص زمستان بود ، رایج ترین آن "چوغا "(čugâ) نام داشت ، که نیم تنه و"بال دار"یا "بی بال" ( آستین ) بود ، آن راروی قبا می پوشیدند ، نوعی ازآن "چوغانمدی " یا"کولیجه" (kulija) بود ، که چوپان ها می پوشیدند ، وبزرگ وتمام قدآن" نمدقبا" یا " شولا" (šulâ) نام داشت ، زن هانیزچادرشبی راه راه وچهارخانه داشتند ، که موقع نماز به سرمی انداختند ، وموقع کاربه کمرمی بستند . ولیان به طالقان - روستای ورکش

مگه می تونی این همه زیبایی را در قالب کلمات جا دهی ، رستاخیز طبیعت ، سرود آغاز زندگی در بهاری دیگر ، چه می گویم ؟باید از نزدیک ببینی وبشناسی…. باید مثل خودش پاک وخالص باشی تا آنرا درک کنی . باید بدنت را در باران و تگرگ بهاری غسل دهی تا حس کنی آن چیزی را که باید بفهمی . باید دور از سرعت و هیاهو زندگی شهری ، در گوشه ای آرام با خودت خلوت کنی تا بفهمی کجایی ، و به یاد بیاوری آن چیزهایی را که فراموش کرده ای . و چه زیباست وقتی که صدای فریادت در دل باد گم شود و تو از پس یک لایه اشک تنها می توانی به او فکر کنی که چقدر زیبا آفریده است. وما چقدر راحت عهد خود را شکسته ایم . باز آی ، هر آنچه هستی باز آی ، گر کافر وگر بت پرستی ، این در گه ما درگه نومیدی نیست ، صد بار اگر توبه شکستی باز آی