هوازن
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
هوازن، نام قبیلهای از قیس عیلان از تبار عدنائیان بود. این قبیله تیرههای فراوانی داشت که بنی سعد بن بکر، بنی معاویه بن بکر و بنی منبه بن بکر از مشهورترین آنان به شمار میآمدند. آنان در منطقه نجد نزدیک یمن سکونت داشتند و حنین از سرزمینهای مهمشان بود. مهمترین بتشان در قبل از اسلامجهار بود که در بازار عکاظ قرار داشت.
قبیله هوازن در عصر جاهلیت جنگهای زیادی کردند که مشهورترین و مهمترین آن، یوم أنتان و یوم شمطه و یوم فجار چهارم بود. آنان در این سه جنگ به ترتیب با قبیله کنانه و قریش نبرد کردند.
پیامبر اسلام در ماه شوال سال هشتم هجری، پس از فتح مکه، در منطقه حنین با هوازن به پیکار پرداخت که به شکست هوازنیان منتهی گشت.[۱]
پانویس[ویرایش]
- ↑ معجم قبائل العرب، ج 3، ص 1231
| این یک نوشتار خُرد پیرامون اسلام است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
| این یک نوشتار خُرد پیرامون مردمشناسی است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |