نشانگان استیونز–جانسون
| سندرم استیونز–جانسون | |
|---|---|
 شخصی مبتلا به سندرم استیونز–جانسون |
|
| آیسیدی-۱۰ | L51.1 |
| آیسیدی-۹ | 695.13 |
| اُمیم | 608579 |
| دادگان بیماریها | 4450 |
| مدلاین پلاس | 000851 |
| ایمدیسین | emerg/555 derm/405 |
| سمپ | D013262 |
سندرم استیونز–جانسون (به انگلیسی: Stevens–Johnson Syndrom) یک بیماری نادر در پوست و مخاط بدن است که بر اثر عفونت یا داروهای آلرژیزا ایجاد میشود.
محتویات |
ابتلا [ویرایش]
علل اصلی ابتلا به این سندم (نزدیک به ۵۰٪) واکنشهای آلرژیک به داروها (مانند سولوفنامید، هیدانتوئین، آلوپورینول و ...)[۱]. دلیلهای فرعی میتواند عفونتهای لنفاوی، مایکوپلاسمایی یا باکتریهای دیگر.
پاتومکانیزم [ویرایش]
این سندرم به واکنش دفاعی لنفوسیت تی در بدن انسان بر میگردد. بر اثر آپوپتوز سلولهای کراتینوسیت از بین میروند. اما دلیل پاتولوژی دیگر تاکنون کشف نشدهاست.
نشانهها [ویرایش]
به صورتی کلینیکی، این بیماری خود را به صورت یک بیماری عمومی با تب، و رینیت نشان میدهد. پس از آن پوست شروع به التهاب میکند. مرکز التهاب سیاه رنگ است و در داخل دهان، لبها و آلت تناسلی جوشهای دردناکی ایجاد میشوند. بعضی اوقات تعداد این جوشها چنان در دهان زیاد است که بیمار از درد دهان خود را نمیتواند باز کند و مشکلاتی برای غذا خوردن وی ایجاد میشود.
تشخیص [ویرایش]
با وجود اعلایم کلینکی روشن بیماری، برای تشحیص نمونهبرداری و آزمایش باید صورت گیرد. پارمترهای آزمایشگاهی یا تستهای مناسب برای یافتن این بیماری موجود است. سلولهای مرده در محل التهاب و سوراخهای موجود در غشای پایهای میتواند راهی برای تشخیص این سندرم باشد.
درمان [ویرایش]
بهترین کار کنار گذاشتن داروهایی است، که بیمار در طول ۲-۳ هفتهٔ قبل از بروز بیماری مصرف میکردهاست. عفونتهای مایکوپلاسمایی باید با تتراسایکلین درمان شوند، البته برای کودکان بهتر است از آنتیبیوتیکهای مایکوپلاسمایی پرهیز شود.
پیشبینی [ویرایش]
مرگ در اثر این بیماری در ۶٪ درصد موارد اتفاق افتادهاست. البته اگر بیمار به حالت نکروز سمی اپیدرم برسد تا ۵۰٪ امکان مرگ برای بیمار وجود دارد.
منابع [ویرایش]
مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Stevens-Johnson-Syndrom»، ویکیپدیای آلمانی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۲ اوت ۲۰۱۱).
