میرزا عبدالله فراهانی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
 |
این مقاله نیازمند ویکیسازی است. لطفاً با توجه به راهنمای ویرایش و شیوهنامه آن را تغییر دهید. در پایان، پس از ویکیسازی این الگوی پیامی را بردارید. |
 |
برای اثباتپذیری کامل این مقاله به منابع بیشتری نیاز است یا منابع ارایهشده بهدرستی ارجاع داده نشدهاند. لطفاً با توجه به شیوهٔ ویکیپدیا برای ارجاع به منابع با ارایهٔ منابع معتبر این مقاله را بهبود بخشید. مطالب بیمنبع در آینده مردود و حذف خواهندشد. |
| میرزا عبدالله فراهانی | |
|---|---|
 میرزا عبدالله فراهانی
|
|
| اطلاعات هنرمند | |
| نام مستعار | میرزا عبدالله |
| تولد | ۱۲۶۱ قمری ۱۲۲۲ خورشیدی حدود ۱۸۴۳ میلادی |
| اصل/ملیت | ایرانی |
| مرگ | ۱۳۳۶ قمری ۱۲۹۷ خورشیدی ۱۹۱۸ میلادی تهران |
| فعالیت(ها) | نوازنده و از استادان موسیقی ایران |
| ساز(ها) | سهتار تار |
میرزا عبدالله فراهانی (۱۲۶۱ - ۱۳۳۶ تهران) ، فرزند آقاعلیاکبر خان فراهانی، نوازنده سهتار و تار ، از استادان موسیقی ایران ، کسی که ردیف موسیقی ایرانی را به نظم درآورد. احمد عبادی نوازنده بزرگ سهتار فرزند او است.
[ویرایش] زندگینامه
میرزا عبدالله دومین فرزند آقای علی اکبر فراهانی در سال ۱۲۲۲(۱۸۴۳م) متولد شد. وی اولین آموزشهای خود را نزد برادر بزرگترش میرزا حسن گذراند و پس از آن نزد پسر عمو و ناپدریش آقا غلامحسین آموزشهای خود رو تکمیل کرد و به برادر کوچکتر خود آقا حسینقلی هم آموخت. بزرگانی چون سید حسین خلیفه ، مهدیقلی هدایت، مهدی خان صلحی، فرصت شیرازی، اسماعیل قهرمانی، سید مهدی دبیری، حاج آقا مجرد ایرانی، ابوالحسن صبا و فرزندش احمد عبادی همگی از محضر این استاد بهره بردند. وی با تجدید نظر در دستگاههای دوازده گانه موسیقی ملی ایران و ادغام بعضی از آنها با هم ، هفت دستگاه کامل و مجزا پدید آورد که این هفت دستگاه توسط سه تن از شاگردانش به نامهای میرزا نصیر، فرصت شیرازی و مهدیقلی هدایت طی هفت سال نت نویسی شد. میرزا عبدالله در تهران در محله امامزاده یحیی کلاس درسی ترتیب داد که جوانان و متجددین دورش جمع شدند . ولی بر اثر تحریکات، مخالفان به خانه اش ریختند و با شکستن وسائل تعلیم بساط درسش را تعطیل کردند. با این حال تا دم مرگ دست از تعلیم نکشید و دربستر بیماری با سه تار قطعاتی بهعنوان یادگار به شاگردان برجسته خود تعلیم میداد. ابتکار ساختن برخی قطعات ضربی از اوست که در قطعات مجلسی توام با آواز پس از اجرای چند گوشه، برای تنوع قطعه ضربی مینواخت. مضراب ریز و تک مضرابها در ساز او در تعادل و جملات موسیقی او منظم است و در همراهی با آواز پس از خاتمه یک بیت توسط خواننده او خود گوشه جدیدی را شروع کردهاست وخواننده را هدایت میکند. در حفظ وزن قطعه دقیق بوده و غالبا نوازندگی خود را با قطعه تند رنگ مانندی پایان میداد. رنگهای او متنوع است و با آنکه آثار ضبط شده از او مربوط به حدود ۶۵ سالگی بوده ولی پنجه او روان و قطعات را راحت اجرا کرده است.
البته ایشان در نواختن تار هم استاد بوده ولی شهرت ایشان بیشتر در نواختن سه تار است. از وی چهار فرزند به نامهان مولود ، ملوک، جواد و احمد عبادی به یادگار گذاشت که همه آنها با موسیقی مانوس بودند، وی در سال ۱۲۷۹هجری شمسی(۱۹۱۸م) درتهران و در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
[ویرایش] منبع
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا، «Mirza Abdollah»، ویکیپدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ).
 |
این نوشتار دربارهٔ موسیقی خُرد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |
