مضارع
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
مضارع در لغت به معنای «مانند شونده» و صیغه ای از فعل که معمولا به زمان حال یا آینده دلالت کند.[۱]
مضارع ساده از بن مضارع و شناسه ساخته می شود.[۲]
| شخص | بن مضارع | شناسه | بن مضارع ساده |
|---|---|---|---|
| اول شخص مفرد | خور | –′م | خورم |
| دوم شخص مفرد | خور | –ی | خوری |
| سوم شخص مفرد | خور | –′د | خورد |
| اول شخص جمع | خور | –یم | خوریم |
| دوم شخص جمع | خور | -ید | خورید |
| سوم شخص جمع | خور | –′ند | خورند |
منابع [ویرایش]
- ↑ مضارع در فرهنگ معین
- ↑ کتاب «دستور زبان فارسی ۱»، صفحه 43،تالیف دکتر حسن احمدی گیوی/ دکتر حسن انوری، ویرایش ۲، تهران: انتشارات فاطمی،
