مضارع

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مضارع در لغت به معنای «مانند شونده» و صیغه ای از فعل که معمولا به زمان حال یا آینده دلالت کند.[۱]

مضارع ساده از بن مضارع و شناسه ساخته می شود.[۲]

مضارع ساده
شخص بن مضارع شناسه بن مضارع ساده
اول شخص مفرد خور –′م خورم
دوم شخص مفرد خور –‌ی خوری
سوم شخص مفرد خور –′‌د خورد
اول شخص جمع خور –‌یم خوریم
دوم شخص جمع خور -‌ید خورید
سوم شخص جمع خور –′ند خورند

منابع[ویرایش]

  1. مضارع در فرهنگ معین
  2. کتاب «دستور زبان فارسی ۱»، صفحه 43،تالیف دکتر حسن احمدی گیوی/ دکتر حسن انوری، ویرایش ۲، تهران: انتشارات فاطمی،