قانون گل زده در خانه حریف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قانون گل زده در خانهٔ حریف، قانونی است که در فوتبال و ورزش‌های دیگر به عنوان راهکاری برای تعیین برنده به کار می‌رود. این قانون زمانی استفاده می‌شود که تیم‌ها دو بار به مصاف هم بروند؛ «دیدار رفت» در خانهٔ یک تیم و «دیدار برگشت» در خانهٔ تیم دیگر. بر طبق قانون گل زده در خانهٔ حریف، در بازی‌هایی که مجموع نتایج در بازی رفت و برگشت مساوی می‌شود، تیمی برنده می‌شود که گل‌های بیشتری در خانهٔ تیم مقابل زده باشد. این موضوع گاهی به این شکل بیان می‌شود که در زمان مساوی شدن یک بازی در مجموع، گل‌های (یا حداقل یکی از گل‌های) زده شده در زمین تیم مقابل «دو گل محسوب می‌شوند».[۱]

تعریف[ویرایش]

قانون گل زده در خانهٔ حریف غالباً در رقابت‌های رفت و برگشت که در آن‌ها نتیجهٔ پایانی از روی نتیجهٔ مجموع دو دیدار به دست می‌آید[۲] اعمال می‌شود. بر طبق این قانون، در شرایطی که در پایان یک دیدار رفت و برگشت، نتیجهٔ مجموع دو مسابقه مساوی باشد (مجموع گل‌های زده و خورده شدهٔ دو تیم در هر دو بازی برابر باشد)، تیمی به عنوان برنده محسوب می‌شود که گل‌های بیشتری در خانهٔ حریف به ثمر رسانده باشد. در بسیاری از مسابقات، قانون گل زده در خانهٔ حریف، اولین معیار برای تعیین برنده در بازی‌های مساوی است. این در حالی است که ضربات پنالتی در اولویت دوم قرار دارد، و زمانی اجرا می‌شود که هر دو تیم نه تنها در نتیجهٔ مجموع، بلکه در تعداد گل‌های زده در خانهٔ حریف نیز مساوی باشند. این قانون به شکل‌های متفاوتی اجرا می‌شود. این تفاوت‌ها، در این می‌باشد که این قانون چه زمانی عملی می‌شود؛ بعد زمان معمولی و عادی مسابقهٔ برگشت، بعد وقت اضافه و یا هر دو.

هدف ایجاد این قانون[ویرایش]

یکی از مهم‌ترین هدف‌های ایجاد این قانون این است که در اثر آن، تیم میهمان تشویق به بازی حمله‌ای‌تر و پرهیز از بازی بسته و دفاعی شود. در فوتبال، این قانون سبب می‌شود که بازی دور اول (بازی رفت) شرایط حساسی به خود بگیرد، چرا که تیم میزبان به دلیل ترس از دریافت گل در خانهٔ خود، با تعداد بازیکن کمتری حمله می‌کند، و این در حالی است که تیم میهمان تلاش می‌کند دروازهٔ خود را بسته نگه دارد و در صورت امکان در زمین حریف به گل دست پیدا کند تا این گل در بازی برگشت به کمک آن‌ها بیاید. این قانون همچنین موجب جذاب شدن بازی برگشت نیز می‌شود، زیرا بعد از یک بازی معمولاً کم‌گل در دور رفت هر دو تیم از شانس پیروزی برخوردارند.

بحث پیرامون این قانون[ویرایش]

یکی از نکاتی که همواره در مورد این قانون مورد بحث قرار گرفته است این است که آیا دو تیم شانس یکسانی برای پیروزی دارند یا خیر. به عبارت دیگر، آیا اگر یک تیم در بازی اول میزبان و در بازی دوم میهمان باشد در شرایط یکسانی با حالتی که بازی اول میهمان و بازی دوم میزبان باشد قرار دارد یا خیر. بسیاری بر این عقیده‌اند که شانس تیمی که در بازی اول خارج از خانه به میدان می‌رود بیشتر است؛ چرا که بازی دوم را در خانه و مقابل هواداران خود و در مقابل حریفی بازی می‌کند که در بازی رفت به دلیل ترس از خوردن گل در خانه و احتیاط نتوانسته از امتیاز میزبانی‌اش استفاده کند. البته بر طبق شواهد، این موضوع یک واقعیت محسوب می‌شود که تیمی که در دور اول موفق به زدن گل در خانهٔ حریف شده است، برای خود شانس بیشتری برای صعود به دور بعد قائل است.[۳]

مشهورترین موارد اعمال این قانون[ویرایش]

صعود ایران به جام‌جهانی ۱۹۹۸ فرانسه[ویرایش]

نوشتار اصلی: مقدماتی جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ (پلی‌آف آسیا-اقیانوسیه)

این قانون در سال ۱۹۹۷، موجب صعود تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ فرانسه شد. در آن زمان، ایران که در رقابت‌های انتخابی بعد از دوم شدن در گروه خود در بازی پلی‌آف مقابل ژاپن در مجموع دو دیدار رفت و برگشت شکست خورده بود، به مصاف استرالیا می‌رفت. ایران در بازی رفت در زمین خود ۱ - ۱ متوقف شد، اما با کسب نتیجهٔ ۲ - ۲ در ملبورن و برتری به خاطر گل زدهٔ بیشتر در خانهٔ حریف، راهی جام‌جهانی شد.

صعود بارسلونا به دیدار نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۰۹-۲۰۰۸[ویرایش]

در فصل ۰۹-۲۰۰۸ لیگ قهرمانان اروپا در دیدار نیمه‌نهایی، دو تیم بارسلونا و چلسی به مصاف هم می‌رفتند. بازی اول در نیوکمپ بدون گل یه پایان رسید، و در بازی دوم در ورزشگاه استمفوردبریج در حالی که تا دقیقهٔ ۹۳ مسابقه، بازی با نتیجهٔ ۰ - ۱ به سود چلسی در جریان بود، آندرس اینیستا - هافبک بارسلونا - با به ثمر رساندن گلی حیات‌بخش موجب صعود تیم خود به دیدار نهایی رقابت‌ها با استفاده از قانون گل زده در خانهٔ حریف شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس‌ها[ویرایش]

  1. برای مثال: IFAB. «معیارهایی که برای تعیین برندهٔ یک دیدار رفت و برگشت به کار می‌رود.»(انگلیسی)‎ (PDF). قوانین بازی ۰۸-۲۰۰۷. فیفا، جولای ۲۰۰۷. ص۵۴. بازبینی‌شده در ۸ جولای ۲۰۰۸. «گل زده در خانهٔ حریف: زمانی که دو تیم در مسابقه‌ای رفت و برگشت با هم رقابت می‌کنند، اگر بعد از بازی دوم نتیجه در مجموع مساوی باشد، هر گلی که در خانهٔ حریف زده شده باشد، دو گل محسوب خواهد شد.» 
  2. برای مثال، نتیجهٔ پایانی شامل مجموع نتایج دیدار رفت و برگشت با هم می‌باشد.
  3. برای مثال، بعد از کسب نتیجهٔ ۱ - ۱ در خانهٔ حریف: «بنیتز از گل خارج از خانهٔ قرمزها ابراز خوشحالی کرد.»(انگلیسی)‎. بی‌بی‌سی، آوریل ۲۰۰۸. بازبینی‌شده در ۱۸ آوریل ۲۰۰۸. ««ما موقعیت بسیار خوبی داریم ... در لیگ قهرمانان گل زده در خانهٔ حریف همیشه تعیین‌کننده بوده است.»»