قانون ولکر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قانون ولکر، (به انگلیسی: Volcker Rule) به محدودیت‌هایی معاملاتی گویند که از طرف دولت و نهادهای نظارتی بر روی موسسات مالی و بانکی اعمال شده است. این قانون به موسسات مالی تاکید می‌کند که فعالیت بال‌های مختلف نهاد از جمله تامین سرمایه، سرمایه‌گذاری و بخش اعتباری و تسهیلاتی آن جدا از یکدیگر باشد. همچنین بانک‌ها اجازه ندارند، تا نقش مشاور مالی و در عین حال اعتبار دهنده به مشتری را، ایفا کنند.

هدف قانون ولکر از اعمال این قوانین جلوگیری از بوجود آمدن تضاد در منافع ما بین موسسه مالی و مشتری آنها است. این قانون بنام پال ولکر رییس هیئت مدیره پیشین فدرال رزرو، نام گذاری شده است. بنظر پال ولکر فعالیت‌های عرف در صنعت بانکداری باید در محدوده جذب سپرده، اعطای تسهیلات عادی و اعطای تسهیلات مسکن باقی‌مانده و بانک نباید با پول سپرده‌گذار و مشتری خود، وارد سفته‌بازی و بازارهای معاملاتی ریسکی شود، چرا که در آن صورت ریسک واقعی توسط سپرده‌گذار تقبل می‌شود و نه بانک.[۱]

در پی بحران مالی ۲۰۱۲–۲۰۰۷ در ایالات متحده که از یک طرف متاثر از فعالیت‌های با ریسک بالا موسسات مالی، با پول سپرده‌گذاران و از طرف دیگر عدم نظارت کافی نهادهای نطارتی بر روی فعالیت‌ها و ابزارهای پیچیده مالی بود، نیاز به اعمال این نوع از قوانین را روشن‌تر کرد.[۲][۳]

منابع[ویرایش]

  1. David Cho, and Binyamin Appelbaum (January 22). "Obama's 'Volcker Rule' shifts power away from Geithner". واشینگتن پست. Retrieved 13 February 2010.  Check date values in: |date= (help)
  2. "Prop Trading and the Volcker Rule". Retrieved 2011-09-28. 
  3. Floyd Norris (October 13, 2011). "Bank Rules That Serve Two Masters". نیویورک تایمز. Retrieved 2011-10-14. "The Volcker Rule, as enacted, 'generally prohibits banking entities from engaging in proprietary trading,' as the regulators stated in their opus this week. But the law goes on to provide exemptions for such things as 'trading on behalf of customers,' 'risk-mitigating hedging activity' and 'underwriting and market-making activities.'" 
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Volcker Rule»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۱ مارس ۲۰۱۳).