فجر (سوره)
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سوره فجر در مکه نازل شده و دارای ۳۰ آیه است. کلمه فجر به معنی سپیده دم است.
| غاشیه |
سورهٔ فجر |
بلد |
|
| شمارهٔ کتابت: |
۸۹ |
| جزء : |
۳۰ |
| نزول |
| شمارهٔ نزول: |
۱۰ |
| محل نزول: |
مکه |
| اطلاعات آماری |
| تعداد آیات: |
۳۰ |
| تعداد کلمات: |
۱۳۶ |
| تعداد حروف: |
۶۱۲ |
|
به این سوره «سوره حسین بن علی» نیز گفتهاند.
چهلمین سورهای است که در سال دوم یا سوم بعثت در مکه نازل شدهاست. سوره «فجر» بعد از سوره لیل نازل شدهاست (همچنانکه در طبیعت هم سپیده دم فجر، پس از شب فرا میرسد).
[ویرایش] محتوای سوره
این سوره اشارهای به بعضی از اقوام طغیانگر پیشین مانند قوم عاد و قوم ثمود و فرعون؛ و انتقام شدید خداوند از آنان کردهاست، تا قدرتهای دیگر حساب خود را برسند. در بخش دیگر این سوره اشاره مختصری به امتحان و آزمایش انسان دارد. در پایان به مساله معاد و سرنوشت مجرمان و کافران؛ و همچنین پاداش عظیم مؤمنانی که صاحب نفوس مطمئنه هستند میپردازد.
[ویرایش] فضیلت سوره
| « |
کسی که آن را در شبهای دهگانه (ده شب اول ذی الحجه) بخواند خداوند گناهان او را میبخشد و کسی که در سایر ایام بخواند نور و روشنائی خواهد بود برای روز قیامتش. |
» |
معرفی این سوره به عنوان «سورة حسین بن علی» میتواند به این خاطر باشد که مصداق روشن «نفس مطمئنه» حسین بن علی است (همان گونه که در حدیثی از جعفر صادق آمدهاست).
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] پیوند به بیرون
