عاج دندان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عاج دندان
Tooth Section.svg
Parts of a tooth, including dentine
زبان لاتین dentinum
در گری subject #242 1118
سرعنوان‌های موضوعی پزشکی Dentin
کد TA A05.1.03.055

عاج دندان (به انگلیسی: Dentin) بافتی مینیرالیزه‌است که تنهٔ اصلی دندان را تشکیل می‌دهد. عاج در ناحیهٔ تاج، به وسیلهٔ مینا، و در ناحیهٔ ریشه، به وسیلهٔ سیمان پوشیده شده‌است. محل اتصال عاج و مینا به صورت حاشیهٔ دندانه داری است و اتصال عاجی-مینایی یا DEJ (Dentino-Enamel Junction) نام دارد. در صورتیکه اتصال عاجی-سیمانی یا DCJ (Dentino-Cementum Junction) مشخص و واضح نیست.

خصوصیات فیزیکی عاج[ویرایش]

رنگ عاج در مقایسه با رنگ مینا، زرد است. نور به آسانی می‌تواند از مینای مینیرالیزه و نازک عبور کند و به وسیلهٔ عاج، منعکس شود. به همین علت، تاج دندان، تقریباً نمای زردرنگی دارد. از آنجا که مادهٔ معدنی عاج بسیار بالا و تنها مقداری کمتر از میناست، بنابراین می‌توان گفت که عاج از استخوان و سیمان سخت تر، و از مینا سست تر است.

خصوصیات شیمیایی و سلولی عاج[ویرایش]

وزن عاج بالغ را حدود ۷۰٪ مواد معدنی، ۲۰٪ مواد عالی و ۱۰٪ آب تشکیل می‌دهد. عاج به وسیلهٔ سلول‌هایی به نام ادنتوبلاست ساخته می‌شود که در محیط پالپ قرار دارند و زواید سلولی آنها درون عاج و در ساختارهایی لوله مانند به نام "توبولهای عاجی" گسترده شده اند. این سلولها در ابتدا ماتریکس آلی دنتین را می‌سازند و سپس آن را کلسیفیه می‌کنند.

منابع[ویرایش]

http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dentin&oldid=387576809