شیوه معماری شیکاگو
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
شیوه معماری شیکاگو یا مکتب معماری شیکاگو (به انگلیسی: The Chicago School of Architecture) نوعی شیوه معماری است که در بین سالهای ۱۸۸۰-۱۹۱۰ در آمریکا توسط یک گروه معمار برجسته در شیکاگو رواج یافت.
شهرت این گروه ساختن بناهای مرتفع بود که در جهان تا آن زمان دیده نشده بود.
از مشاهیر این گروه میتوان به معماران زیر اشاره کرد:
- لوئیس سالیوان
- دانیل برنهم
- جان روت
- ویلیام لوبارون جنی
- ویلیام هولابرد
- W.B. Mundie
برخی مکتب شیکاگو را به دو قسمت متقدم و متاخر تقسیم کرده اند.[۱]
