شکست سازه‌ای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

پایان یافتن ظرفیت باربری یک عضو از سازه و یا خود سازه، شکست یا گسیختگی سازه‌ای (به انگلیسی: Structural failure) نامیده می‌شود. شکست سازه‌ای زمانی اتفاق می‌افتد که تنش (Stress بانگلیسی) گسیختگی در مصالح به کار رفته در سازه،ازحد نهایی مقاومت انها بیشتر شود. در نتیجهٔ این فرایند، شکست و یا تغییر شکل(Deformation-strain بانگلیسی) بیش از اندازه، حاصل می‌شود.در حقیقت این تغیر شکل نتیجه تراکم بیش از اندازه تنش در عضو یا اعضایی از سازه است که در برابران محاسبه نشده اند ویا درست اجرا نگردیده اندلذا مقاومت مجاز الاستیک یاکشسان( ارتجاعی)(Elastic limit of solid material بانگلیسی) انها به پایان رسیده وواردمرحله خمیری یا پلاستیک دیاگرام هوک(Hook,s Law بانگلیسی) می شوند. در سازه‌ای که به خوبی وبر اساس قوانین مقاومت مصالح طراحی شده باشد، نباید یک شکست موضعی باعث فروریختن آنی و یا حتی تدریجی سازه شود. مقاومت نهایی، یکی از حالات حدی است که باید در طراحی یک سازه،لحاظ گردد*.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

:*Richard w.Hertzberg,deformation and Fracture Mechanics of Engineering Materials. John wiley and sons Inc.1996

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Structural failure»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۵ آگوست ۲۰۱۱).