شلیک و بعد هیچ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
موشک بریمستون نیروی هوایی شاهنشاهی بریتانیا یک موشک ضد تانک شلیک و بعد هیچ

شلیک و بعد هیچ به موشک‌هایی گفته می‌شود که بعد از شلیک، در هدفیابی، دیگر نیازی به راهنمایی شخص یا دستگاهی دیگر (مثلا از طریق هدایت سیمی یا روشن‌سازی هدف) نداشته و لازم نیست تا پرتاب‌کننده آن‌ها خود را در یک خط مستقیم با هدف نگه دارد، بلکه تمام مراحل هدف‌یابی پس از شلیک توسط خود موشک انجام می‌شود.

این که موشک برای خود یک نفر راهنما یا یک سیستم هدفیابی داشته باشد تا آن را به طرف هدف سوق دهد (برای مثال از نقش دهنده‌های لیزری استفاده کند) به بهبود کارایی آن کمک می‌کند اما این حالت موجب در خطر قرار گرفتن شخص و دستگاه شلیک‌کننده موشک می‌شود که مجبور هستند خود را در مکان ثابتی در نزدیکی هدف نگه دارند و همچنین باعث ناتوانی آن‌ها در رسیدگی به کارهای دیگر می‌شود.

در سیستم هدف‌گیری «شلیک و بعد هیچ» فقط کافیست اطلاعات کلی هدف قبل از شلیک در حافظه موشک برنامه‌ریزی شوند. این اطلاعات شامل نشانه‌گیری به سوی هدف، اندازه‌گیری‌های راداری (از جمله شتاب هدف) و تصویر مادون قرمز (حرارتی) هدف می‌شود. بعد از شلیک موشک سامانه هدایتی موشک با استفاده از گردش‌بین‌ها (ژیروسکوپشتاب‌سنج‌ها، جی‌پی‌اس، رادار داخلی خود و دید حرارتی (مادون قرمز) خود به سوی هدف می‌رود. هر موشکی که از یکی از امکانات بالا برای راهیابی بهره بگیرد موشکی با قابلیت شلیک کن و فراموش کن شناخته می‌شود.

موشک‌هایی با این ویژگی[ویرایش]

موشک پیشرفته پرس ۳ ال‌ار با قابلیت شلیک و بعد هیچ متعلق به ارتش آلمان

موشک‌های ضدتانک[ویرایش]

موشک‌های دفاع هوایی[ویرایش]

موشک‌های هوابه‌هوا[ویرایش]

موشک‌های ضدکشتی[ویرایش]

موشک‌های هوابه‌سطح[ویرایش]

موشک‌های سطح‌به‌سطح[ویرایش]

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Fire-and-forget»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸).