سنگ پا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

سنگ پا نوعی سنگ آذرین است که از سرد شدن گدازه‌های آتشفشانی شکل می‌گیرد. وجه تسمیهٔ سنگ‌پا این است که به دلیل قابلیت بالای سایندگی اش از آن برای زدودن لایه‌های سفت مردهٔ پوست در پاشنه پا استفاده می‌شود.

در گذشته تنها از چنین سنگ‌های آذرینی که متخلخل بوده استفاده می‌شد، اما امروزه انواع پلاستیکی آن نیز موجود است.

در گفتار مردم، مثال «سنگ پای قزوین» معروف است و تمثیل «روی فلانی سنگ پای قزوین است!» به این اشاره دارد که طرف از رو نمی‌رود و کوتاه نمی‌آید.

سنگ پا از انواع پوکه‌های معدنی است.

پوکه معدنی[ویرایش]

پوکه معدنی که از گدازه‌های آتشفشان به وجود آمده ماده‌ای عایق صوت، سرما، و گرماست که جهت شیب‌بندی بام ساختمان به کار می‌رود. وزن مخصوص آن کمتر از ۱ است و روی آب شناور می‌ماند. با استفاده از پوکه معدنی وزن ساختمان، تا یک سوم کم و در برابر زلزله مقاوم‌تر می‌شود. این مواد همچنین در صنایع عایق سازی کاربرد دارند و برای متخلخل کردن خاک نیز آن را به خاک می‌افزایند.

مصالح پوکه معدنی در حجم کمتری نسبت به شن و ماسه تولید می‌شوند و بازار مصرف خاصی دارند، سرباره‌ها به طور عمده از کوره‌های ذوب به دست می‌آیند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]