دیالکتیک روشنگری (کتاب)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

دیالکتیک روشنگری (به آلمانی: Dialektik der Aufklärung)، کتابی‌است نوشتهٔ ماکس هورکهایمر و تئودور آدورنو که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. این کتاب مهم‌ترین اثر نظریهٔ انتقادی است که به بررسی وضع روان‌اجتماعی‌ای می‌پردازد که مکتب فرانکفورت آن را شکستِ روشنگری می‌داند.

این اثر در سال ۱۳۸۳ توسط مراد فرهادپور و امید مهرگان به فارسی برگردانده و توسط انتشارات گام نو منتشر شده‌است.

موضوع[ویرایش]

موضوع اصلی کتاب توضیح این مطلب است که هدف اصلی روشنگری آزاد کردن انسان از اختناق سیاسی و بدبختی اقتصادی و مادی بوده‌است. ولی روشنگری خود تبدیل به اسطوره‌ای شده‌است که همراه با بدبختی و فلاکت است. از منظر آدورنو و هورکهایمر پروژهٔ عقلانی روشنگری به تسلط تکنولوژی بر جهان و اسیر و بنده شدن فرد در نظام‌های توتالیتر منجر شده‌است.[۱]

فهرست کتاب[ویرایش]

  • مفهوم روشنگری
  • ضمیمهٔ ۱: ادیسئوس یا اسطورهٔ روشنگری
  • ضمیمهٔ ۲: ژولیت یا روشنگری و اخلاق
  • صنعت فرهنگ‌سازی: روشنگری به مثابه فریب توده‌ای
  • عناصر یهودی‌ستیزی: مرزهای روشنگری
  • یادداشت‌ها و طرح‌ها

منبع‌ها[ویرایش]

  1. موج چهارم، رامین جهانبگلو، ترجمهٔ منصور گودرزی، نشر نی، چاپ چهارم ۱۳۸۴، ص ۷۵.