داستان دلفین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
داستان دلفین

پوستر فیلم سینمایی داستان دلفین
کارگردان چارلز مارتین اسمیت
تهیه‌کننده ریچارد اینگبر
برودریک جانسون
اندرو اِی. کوساوه
نویسنده کارن جانسن
نوآم درومی
بازیگران نیتن گمبل
وینتر
هری کانیک جونیور
مورگان فریمن
کوزی زولسدورف
اشلی جاد
کریس کریستوفرسون
موسیقی مارک ایشام
فیلم‌برداری کارل والتر لیندن‌لاب
تدوین هاروی روزن استاک
گونه درام ،خانوادگی
استودیو آلکان اینترتینمنت
آرک پروداکشن
توزیع‌کننده برادران وارنر
آلکان اینترتینمنت
تاریخ انتشار ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۱
مدت زمان ۱۱۳ دقیقه
کشور ایالات متحده آمریکا
زبان انگلیسی
بودجه ۳۷ میلیون دلار
فروش ۹۵ میلیون دلار
وب‌گاه dolphintalemovie.com
صفحه در وب‌گاه IMDb

داستان دلفین فیلمی سینمایی محصول سال ۲۰۱۱ میلادی ایالات متحده آمریکا است. چارلز مارتین اسمیت کارگردانی این اثر را بر عهده داشته است. این فیلم بر اساس داستان واقعی دلفینی به نام وینتر ساخته شده است. این دلفین در سال ۲۰۰۵ در سواحل کلیرواتر، فلوریدا، آمریکا طی حادثه ای دم خود را از دست داد و با کمک پزشکان بیمارستان دریایی کلیرواتر و پسری به نام "سایر نلسون" ( که برای اولین بار او را در ساحل پیدا میکند) توانست دوباره زندگی عادی خود را از سر بگیرد. نیتن گمبل ،هری کانیک جونیور ، اشلی جاد و مورگان فریمن از بازیگرانی هستند که در این فیلم نقش آفرینی کرده اند.

دنباله ای برای این فیلم نیز با عنوان داستان دلفین ۲ ساخته شده است که در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۴ اکران خواهد شد.

خلاصهٔ داستان[ویرایش]

خطر لوث‌شدن: آنچه در زیر می‌آید ممکن است قضیه یا پایان ماجرا را لو دهد!

فیلم با نمایش گروهی از دلفین ها در محل زندگی آن ها آغاز میشود. ماهیگیری که در نزدیکی دلفین هاست ، بعد از برداشتن محتویات تور ماهیگیری اش ، دوباره آن را به دریا می اندازد.

پسری (سایر نلسون) در حال دوچرخه سواری در ساحل است که ناگهان یک ماهیگیر او را صدا میزند و از او کمک میخواهد. ماهیگیر یک دلفین (از نژاد پوزه بطری معمولی) پیدا کرده که در تور ماهیگیری به دام افتاده است. آن ها کمک خبر میکنند و به زودی پزشکان بیمارستان دریایی کلیرواتر به رهبری دکتر کِلِی هَسکِت (هری کانیک جونیور) به محل حادثه میرسند و دلفین را همراه خود به بیمارستان میبرند. دختر دکتر کلی ، هِیزِل (کوزی زولسدورف) ، که هم سن و سال سایر است ، اسم وینتر (زمستان) را برای دلفین انتخاب میکند ؛ چون پیش از این دو دلفین دیگر با نام سامر (تابستان) و آتِمن (پاییز) از بیمارستان مرخص شده و به طبیعت برگشته اند و او معتقد است استفاده از این نام ها به بهبودی آن ها کمک میکند. او به سایر (نیتن گمبل) اجازه میدهد که دلفین را ببیند. پدرش با این کار مخالف است اما بعد از این که متوجه میشود حال وینتر با دیدن سایر بهتر میشود ، به او اجازه میدهد که به دیدن وینتر بیاید.

سایر که در امتحانات سال تحصیلی مردود شده ، باید در کلاس های تابستانی شرکت کند. اما در کلاس هایش حاضر نمی شود و مرتباً به دیدن وینتر میرود. مادر سایر ، لورن (اشلی جاد) ، متوجه این موضوع میشود اما وقتی میبیند که رابطهٔ پسرش با وینتر باعث بهبود رفتار و روحیه وی شده ، چیزی که از زمان ترک پدر سایر در پنج سال گذشته شاهدش نبوده است ، اجازه میدهد که او به عنوان یک داوطلب برای بیمارستان کار کند. (مادر هیزل نیز چند سال پبش فوت کرده است).

متاًسفانه دم وینتر در حادثه قطع شده است. او به زودی یاد میگیرد که چگونه بدون دم شنا کند. دکتر کلی بعد از آزمایشی با اشعهٔ ایکس متوجه میشود که این حرکت غیر عادی (شنای بدون دم) در نهایت به مرگ وینتر ختم میشود. در همین زمان ، پسر عموی سایر ، کایل (آستین استوول) که قهرمان شناست ، به دلیل آسیب دیدگی پای راستش در میدان نبرد ، به زادگاهش باز میگردد. سایر از او خواهش میکند به دیدن وینتر برود. چند روز بعد سایر و مادرش به ملاقات کایل میروند که به یک آزمایشگاه اندام مصنوعی (پروتز) رفته تا پایش معاینه شود و یک پای مصنوعی تحویل بگیرد. سایر از دکتر کمرون مک کارتی (مورگان فریمن) (پزشک معالج کایل) خواهش میکند که دمی مصنوعی برای وینتر بسازد. دکتر قبول میکند که در طول تعطیلات آینده روی این پروژه کار کند. او از یک موسسه برای ساختن دم کمک میگیرد و در هنگام انتظار برای آماده شدن دم مصنوعی اصلی ، خود یک مدل ساده از دم میسازد و به وینتر متصل میکند. اما وینتر دم را با کوبیدن آن به دیواره استخر نابود میکند. در همین زمان کایل حتی از قبل هم افسرده تر میشود ، وقتی که متوجه میشود داناون پِک ، دوست و هم تیمی اش رکورد او را در شنا شکسته است.

کمی بعد ، بیمارستان کلیر واتر در نتیجهٔ یک طوفان سهمگین تا حدی ویران میشود. مدیران بیمارستان که از قبل هم مشکلات مالی دارند ، تصمیم میگیرند بیمارستان را تعطیل کنند و آن را به یک بنگاه معاملات ملکی بفروشند. هم چنین قصد دارند که برای حیوانات آن ، محل زندگی جدیدی پیدا کنند. اما همگی میدانند که نمیشود وینتر را با توجه به شرایطش جا به جا کرد. سایر با یک مادر و دختر ملاقات میکند که آن ها نیز اندام مصنوعی دارند و برای دیدن وینتر مسافت زیادی را طی کرده اند. او به بیمارستان بر میگردد و قصد دارد هر جور شده جلوی فروش بیمارستان را بگیرد. دکتر هسکت مخالفت میکند اما بعد از صحبت با پدرش ، رید (کریس کریستوفرسون) ، قبول میکند که سعی کند فروش بیمارستان را به تعویق بیندازد. در همین زمان کایل قبول میکند که با داناوان پک مسابقه دهد. هم چنین او از یکی از دوستانش که گزارشگر یک شبکهٔ تلویزیونی است ، خواهش میکند که مردم را از جریان وینتر و همین طور فروش بیمارستان مطلع کند.

دم مصنوعی اصلی بالاخره آماده میشود ، اما وینتر آن را هم نابود میکند. سایر متوجه میشود که این خود دم نیست که وینتر را اذیت میکند ، بلکه پلاستیک متصل به دم او را آزار میدهد. دکتر مک کارتی با کمک همکارانش یک دم دیگر میسازد که نرم تر است. پس از اتصال این دم ، وینتر باز هم سعی میکند که دم را نابود کند ، اما بعد از چند دقیقه به دم جدیدش عادت می کند.

در طی مراسمی به نام روز آزاد سازی وینتر ، وینتر به رودخانه انداخته میشود. معلم کلاس تابستانی سایر ، وقتی متوجه کار بزرگ او میشود ، به سایر کمک میکند که در کلاس تابستانی قبول شود. ماهیگیری که در اول فیلم وینتر را پیدا کرده بود ، چهل دلار در صندوق خیریه بیمارستان می اندازد. با کمک های خیریه ، مدیران بیمارستان دیگر نیازی به فروش آن ندارند. کایل و داناوان در رودخانه مسابقه میدهند و کایل با کمک وینتر برنده میشود. سپس سایر به داخل رود شیرجه میزند و به همراه وینتر شنا میکند.

در پایان فیلم ، صحنه هایی از رویدادهای واقعی ، دم هایی که وینتر آن ها را نابود کرده و کارمندان واقعی بیمارستان دریایی کلیرواتر نمایش داده میشود.

پایان خطر لوث‌شدن

تفاوت های فیلم و رویدادهای واقعی[ویرایش]

  • در فیلم وینتر از ابتدا یک دلفین بالغ است ، در حالی که سن او در زمان حادثه تنها دو ماه بوده است.
  • در فیلم بیان میشود که دم وینتر به دلیل گیر کردن در تور قطع شده است ، اما در واقعیت نرسیدن خون کافی به دم به دلیل فشار تور باعث شده که قسمت بزرگی از دم به طور طبیعی بیافتد و قسمت باقیماندهٔ آن را کارمندان بیمارستان بعد از حادثه ( به دلیل حفاظت از جان وینتر) قطع میکنند.
  • در فیلم ساخته شدن دم مصنوعی تنها چند هفته زمان میبرد ، در حالی که در واقعیت فرایند ساخت یک دم مناسب و پیوند زدن آن به وینتر ماه ها زمان برد. ساخت دم توسط دکتر کوین کارول و دکتر دن اِسترزِمپکا از کلینیک هنگر انجام شده است.
  • در فیلم وینتر در فصل تابستان پیدا میشود. اما در واقعیت او در آخرین روزهای فصل پاییز پیدا میشود و پس از چند روز بستری شدن در بیمارستان (و فرا رسیدن زمستان) نام وینتر به معنی زمستان را برای او انتخاب میکنند.
  • در فیلم طوفانی به نام لروآ باعث ویرانی بیمارستان میشود. هرگز طوفانی به این نام وجود نداشته که بخواهد باعث ویرانی بیمارستان شود.

چند نکته در مورد فیلم[ویرایش]

  • وینتر واقعی در این فیلم نقش خودش را ایفا میکند.
  • نیتن گمبل و کوزی زولسدورف ، دو بازیگر نوجوان فیلم هر دو به بیماری آسم مبتلا هستند و بنابراین بودن در آب برای زمان طولانی برایشان مشکل ساز است. با این حال آن ها بازی در این نقش ها را پذیرفتند و قبل از شروع فیلم برداری چند هفته کلاس های فشردهٔ شنا را گذراندند.
  • فیلم برداری فیلم سه ماه (روزی ۹/۵ ساعت) به طول انجامید. نیتن گمبل در تمام این مدت تنها یک روز مرخصی داشت! هم چنین وی مجبور بود هفته ای یک بار موهایش را رنگ کند.

بازیگران[ویرایش]

تولید[ویرایش]

این فیلم در اصل در نسخهٔ سه بعدی فیلم برداری شد. مکان های فیلم برداری همگی در ایالت فلوریدا در کشور ایالات متحده آمریکا واقع شده اند ، از جمله بیمارستان دریایی کلیرواتر.

انتشار[ویرایش]

فیلم در ۲۳ سپتامبر سال ۲۰۱۱ میلادی توسط شرکت های برادران وارنر و آلکان اینترتینمنت در آمریکای شمالی اکران شد. در روزهای بعد اکران جهانی فیلم شروع شد و این فیلم در نسخه های دو بعدی و سه بعدی اکران شد.

در بیستم دسامبر ۲۰۱۱ این فیلم در قالب دی‌وی‌دی و بلو ری انتشار یافت.

فروش[ویرایش]

این فیلم در هفتهٔ اول اکران با فروش تقریبی ۱۹ میلیون دلار بعد از فیلم های شیرشاه (سه بعدی) و مانی بال در رتبهٔ سوم قرار گرفت و در هفتهٔ دوم اکران با فروش تقریبی ۱۳ میلیون دلار در رتبهٔ اول قرار گرفت. در پنجم ژانویهٔ ۲۰۱۲ اکران فیلم پایان یافت. با فروش ۷۲ میلیون دلار در ایالات متحده آمریکا و کانادا و فروش جهانی به مبلغ ۲۳ میلیون دلار ، فیلم به فروش کلی ۹۵ میلیون دلار دست پیدا کرد.

بازخوردها[ویرایش]

فیلم بازخورد های بسیار مثبتی دریافت کرد. وب گاه راتن تومیتوس اعلام کرد که ۸۲ درصد از ۱۰۶ منتقد دربارهٔ این فیلم نقد مثبت نوشته اند و به آن امتیاز ۶/۵ از ۱۰ داد. وب گاه متاکریتیک نیز بر اساس ۳۰ نقد نوشته شده بر این فیلم ، امتیاز ۶۴ از ۱۰۰ را به آن داد.

جوایز[ویرایش]

نیتن گمبل و کوزی زولسدورف برای ایفای نقش در این فیلم نامزد دریافت جایزه شدند ولی هیچ کدام موفق به کسب جایزه نشدند.

کاندید عنوان جایزه رشتهٔ نتیجه
نیتن گمبل جوایز هنرمند جوان بهترین نقش آفرینی در یک فیلم سینمایی- بازیگر نقش اول مرد نامزدی
کوزی زولسدورف جوایز هنرمند جوان بهترین نقش آفرینی در یک فیلم سینمایی- بازیگر مکمل زن نامزدی

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]