خیار غبن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

واژهٔ غبن در لغت به معنی خدعه، نیرنگ، نقض عهد و … به کار می‌رود.[۱][۲] در اصطلاح حقوقی خیار غبن یعنی، زیان ناشی از عدم تعادل بین عوضین در زمان معامله که به زیان‌دیده بعد از آگاهی به غبن، حق فسخ می‌دهد.[۳][۴] هریک از متعاملین که در معامله غبن فاحش داشته باشد، بعد از علم به غبن می‌تواند معامله را فسخ کند.[۵] غبن در صورتی فاحش است که عرفاً قابل مسامحه نباشد.[۶]

بنابراین غبن باید فاحش باشد، و این فاحش بودن به این معنی است که کاملاً از نظر عرف آشکار باشد.[۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. شیخ فخرالدین طریحی، مجمع‌البحرین، ج۶، ص۲۸۸
  2. سید ابوالقاسم الموسوی الخوئی، مصباح الفقاهه فی المعاملات، ج۶، ص۲۳۵
  3. محمد جعفر جعفری لنگرودی، فلسفه عمومی حقوق بر پایه اصالت عمل، ص. ۳۱۶.
  4. مرتضی قاسم زاده، حقوق مدنی، مختصر قرارداد‌ها و تعهدات
  5. مادهٔ ۴۱۶ قانون مدنی
  6. مادهٔ ۴۱۷ قانون مدنی
  7. حسین صفایی، قواعد عمومی قرارداد‌ها، جلد ۲، ، ص. ۲۸۰.