تنور (صدا)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

برای دیگر کاربردها، تنور (اجاق) مراجعه کنید.

تنور

تِنور (Tenor) نام بازه‌ای از صدا در موسیقی و گونه‌ای از صدای مردانه در خوانندگی و اپرا است.[۱]

در مطالعه هارمونی معمولاً چهار قسمت صدایی مورد استفاده قرار می‌گیرد، به‌نام‌های سوپرانو، آلتو، تِنور و باس.

تنور به زیرترین نوع صدای مردان گفته می‌شود که به طور معمول دامنهٔ آن بر اساس کلید سل، از نُت دو زیرخط اول تا لا بالای خط پنجم است، با این تفاوت که صدا دهندگی آن یک اُکتاو بَم‌تر (از سوپرانو) می‌باشد. به عبارت دیگر محدوده صدای تنور در کارهای کرال معمولاً بین C3، یا دو یک اکتاو بم تر از دو میانی (C4) و لا بالاتر از دو میانی (A4) است. البته حداکثر این دامنه در کارهای سولو به دو بالاتر از دو میانی (C5) نیز می رسد. بالاترین نتی که ممکن است یک تنور قادر به خواندن آن باشد، نت F5 است که فا بعد از فا میانی (F4) است. [۲]

این نوع صدا در آواز مردان در موسیقی ایرانی اهمیت فوق العاده‌ای دارد و می‌توان گفت که بیشتر آوازخوانهای مرد ایرانی صدایی از همین نوع را دارند که به‌عنوان مثال از استادان : طاهر زاده، دردشتی، تاج اصفهانی و شجریان در موسیقی اصیل و آقایان ابراهیم حامدی ،فریدون فروغی،فرهاد مهراد، نصرالله معین ، محمد اصفهانی و امید سلطانی در موسیقی پاپ می‌توان نام برد.

منابع[ویرایش]

  1. دانشنامه بریتانیکا
  2. «Tenor». Wikipedia, the free encyclopedia. بازبینی‌شده در ١٧ ژوئیه ۲۰۱۱.