تحلیل رمز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

تجزیه و تحلیل رمز یا شکستن رمز، به کلیهٔ اقدامات مبتنی بر اصول ریاضی و علمی اطلاق می‌گردد که هدف آن از بین بردن امنیت رمزنگاری و در نهایت بازکردن رمز و دستیابی به اطلاعات اصلی باشد.[۱] در تجزیه و تحلیل رمز، سعی می‌شود تا با بررسی جزئیات مربوط به الگوریتم رمز و یا پروتکل رمزنگاری مورد استفاده و به کار گرفتن هرگونه اطلاعات جانبی موجود، ضعف‌های امنیتی احتمالی موجود در سیستم رمزنگاری یافته شود و از این طریق به نحوی کلید رمز به دست آمده و یا محتوای اطلاعات رمز شده استخراج گردد. تجزیه و تحلیل رمز، گاهی به منظور شکستن امنیت یک سیستم رمزنگاری و به عنوان خرابکاری و یک فعالیت ضد امنیتی انجام می‌شود و گاهی هم به منظور ارزیابی یک پروتکل یا الگوریتم رمزنگاری و برای کشف ضعف‌ها و آسیب‌پذیری‌های احتمالی آن صورت می‌پذیرد.[۲]:

امنیت مطلق در تحلیل رمز[ویرایش]

یک الگوریتم رمزنگاری در صورتی به صورت مطلق امن است که متن رمزشده بدون داشتن کلید هیچ اطلاعاتی را در مورد متن رمزنشده فاش نکند. اگر E تابع دارای امنیت مطلق باشد، برای هر پیام ثابت m باید حداقل یک کلید مانند برای هر متن رمزشده c وجود داشته باشد. هم چنین نظریه ضعیف تری در مورد امنیت وجود دارد که توسط ای. وینر ارائه شده‌است و توسط بسیاری از افراد در زمینه تئوری اطلاعات اخیراً مورد استفاده قرار گرفته‌است.[۳][۴]

در مورد یک سیستم رمز، به دست آوردن بخشی از اطلاعات رایج است اما با این وجود خصوصیات امنیتی خود را حتی در مقابل حمله کننده‌ای که منابع محاسباتی نامحدود دارد، حفظ می‌کند. چنین سیستم رمزی دارای امنیت از لحاظ اطلاعات تئوری است اما دارای امنیت مطلق نیست. معنای دقیق امنیت به سیستم رمز بستگی دارد.

امنیت غیر مشروط[ویرایش]

امنیت از لحاظ اطلاعات تئوری و امنیت غیرمشروط اغلب به جای هم به کار می‌روند. هرچند اصطلاح امنیت غیرمشروط هم چنین می‌تواند به سیستم‌هایی که به فرضیات اثبات نشده سختی‌های محاسباتی بستگی ندارد، اطلاق شود. امروزه این سیستم‌ها اغلب مشابه با سیستم‌های دارای امنیت از لحاظ اطلاعات تئوری می‌باشند. الگوریتم آراس‌ای حتی اگر دارای امنیت غیرمشروط شناخته شود اما هرگز امن از لحاظ اطلاعات تئوری در نظر گرفته نمی‌شود.

رمز جانشینی[ویرایش]

در رمز نگاری جانشینی هر حرف یا گروهی از حروف بایک حرف یا گروهی دیگراز حروف جابجا می‌شوند تا شکل پیام بهم بریزد. یکی از قدیمی‌ترین رمزهای شناخته شده روش رمز نگاری سزار است که ابداع آن به ژولیوس سزار نسبت داده می‌شود.

رمز جایگشت[ویرایش]

این نوع رمز با جابه جایی حروف متن آشکار متن را رمز می‌کند.

پانویس[ویرایش]