اینتین

اینتین‌ها نواحی از پروتئین هستند؛ که در طی پیرایش پروتئین از آن خارج می شوند . درحقیقت اینترون‌های پروتئینی به حساب می‌آیند.

بیشترگزارش‌ها حاکی از این است؛ که اینتین ها درای یک قلمروی اندونوکلئازی هستند که نقش گسترش آن ها در ژنوم را بازی می کند. در واقع قسمت هایی از ژنوم که این نواحی را دارا می باشند؛ را عوامل خودخواه‌ژنی می نامند؛ که گاهی به آن‌ها نواحی‌انگلی نیز می گویند. البته تفاوت معنایی بین این دو واژه وجود دارد ژن ها یا آلل های خود خواه معمولا دارای عملکرد می باشند اما در حالت انگل بودن همیشه عملکرد دیده نمی شود.

اولین اینتین در سال ۱۹۸۸ و طی مقایسه یکی از ژنهای نوروسپوراکراسا با هویج (زردک)، پروتئین ATPaseواکوئلی هویج (زردک) که اینتین ندارد وژن هم ساخت آن در مخمر که ناقل یون کلسیم بود والبته دارای اینتین می باشد؛ کشف شد. در سال ۱۹۹۰Hirata et al دریافت که بعد از ساخته شدن این پروتئین نواحی از آن حذف و حتی جابه جا می شوند. اینتین ها در همه ی موجودات از هوهسته ای ها< ها تا پیش هسته ای هاها و حتی آرکی باکتر ها و ویروس ها وجود دارند. گسترش این دانش تا سال ۲۰۰۶ و به دستان Gogarten & Hilario ادامه یافت. پیرایش پروتئینبه عنوان یک روش برای ساخت پروتئین های حدواسط استفاده شده است که به آن اتصال محلی پروتئین می گویند. این عمل به دنبال کشف اینتین ها برای همگان مورد استفاده قرار گرفته است.

اینتین در بیوتکنولوژی

اینتین‌ها در بیوتکنولوژی نقش بسیاری دارند . تاکنون حدود ۲۰۰مورد از آن ها کشف شده اند . آن ها دارای اندازه‌های ۱۰۰تا ۸۰۰ اسید آمینه هستند. از اینتین ها برای بسیاری برنامه های کاربردی از جمله ساخت پروتئین ها و انتخاب قطعه های کوچک پروتئینی نشان گذاری شده و برای مطالعه ی NMRپروتئین‌های بزرگتر به کار می روند. جلوگیری کردن از شکافتن اینتین ها و خروج آن‌ها می تواند به عنوان یک داروی مفید در علم داروسازی به کار رود . به طوریکه با توجه به این که پروتئین‌هایی که پیرایش نمی شوند از بین می روند حال اگر فرد به علت بیماری‌های ژنتیکی پروتئین‌های دارای نقص عملکرد یا حذف عملکرد تولید می کند؛ با جلوگیری کردن از پیرایش این پروتئینها می توان آن‌ها را ازبین برد. پیشنهاد دیگر در مورد پروتئین‌های میتوکندریایی است . پروتئین‌هایی میتوکندریایی دارای نواحی هیدروفوب هستند این امر مانع از صادرشدن آن‌ها می‌شود در بیوتکنولوژی با اضافه کردن یک اینتین غیرهیدروفوب صادر کردن به راحتی انجام شده و سپس این قطعه را حذف می کنند.

نام‌گذاری اینتین

برای نام‌گذاری اینتین‌ها قانون‌های کلی وضع شده است . به طوریکه ابتدا نام موجودی که در آن این اینتین کشف شد و سپس نام ژن مورد نظر را می آورند . برای نمونه درموجود Thermoplasma acidophilum ژن زیرواحدA در VMAATPaseآن دارایاینتین است که به صورت'Tac VMA'نشان داده می شود.به طور ومعمول برای نام موجود از سه حرف استفاده می شود . اما در این باره گوناگونی‌هایی وجود دارد . برای مثال از نام گونه استفاده می شود. اگر بیش از یک اینتین توسط ژن کد شود آن را با شماره نشان می دهند. شماره گذاری از سمت ۵' به ۳' است برای نمونه Msm dnaB-۱.. قسمتی از ژن که اینتین مورد نظر را رمز می کند با حرف بزرگ نشان داده می شود. در حالی که برای ژن به صورت ایتالیک (کج نویس )کاربرد دارد.

اینتین‌های کوچک و کامل

اینتین ها می توانند علاوه بر قلمروی پیرایشی دارای قلمرویی به نام ژن اندونوکلئازخانه ای نیز باشند که به آن ها کمک می کند تا بتوانند روی فام تن هم ساخت پخش شده و به این شکل زیاد شوند به این منظور شکست دو رشته ای رخ داده و ماشین ترمیم وارد عمل می شود. این قلمرو برای اینتین ضروری نیست و به این سبب می تواند حذف شود. به این شکل اینتین کوچک ساخته می شود.

جدایی اینتین

پروتئین هایی وجود دارند که توالی آن ها بر روی ژن های مختلف وجود دارد. برای نمونه در سیانوباکتر ها، DnaE زیر واحد آلفای دناپلیمراز III را می سازد منتها ژن آن از دو قسمت جدا ساخته شده است که با نام های dnaE-c. و dnaE-n نشان می دهد dnaE-c. درای اکستینی است که Cانتهایی را رمز دهی می کند واینتین آن دارای ۳۶ اسید آمینه است . در حالی که dnaE-n دارای اکستینی است کهNانتهایی را رمز دهی می کند و اینتین آن دارای ۱۲۳ اسید آمینه است.

منابع

• ویکیپدیاانگلیسی

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اینتین موجود است.