اشک مصنوعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اشک مصنوعی
نام‌های دیگر Hydroxypropyl methylcellulose; hydroxypropyl methyl cellulose; HPMC; E464
شناساگرها
CAS 9004-65-3 YesY
کم‌اسپایدر 21241863 YesY
UNII 36SFW2JZ0W YesY
خصوصیات
فرمول شیمیایی
variable
جرم مولی
‎ variable
 YesY (verify) (what is: YesY/N?)
تمامی داده‌ها مربوط به شرایط استاندارد(در  °C۲۵ و  kPa۱۰۰) است، مگر آنکه خلاف آن ذکر شده باشد.
Infobox references

اشک مصنوعی به انگلیسی: Artificial Tears یا Hypromellose یا HPMC

نام‌های تجارتی: Adapettes - Adsorbotear -Hypotears _Isopto Tears -Lacriset -Liquifilm Tears -Lytears -Moisture Drops -Murocel Solution -Muro Tears Solotion -Neotears -Tearisol -Tearlose -Tears Naturale

طبقه بندی فارماکولوژیک : مشتقات پلی وینیل الکل.

طبقه بندی درمانی : اشک مصنوعی

اشکال دارویی: قطره چشمی ۰٫۵% (۱۰ سی سی)، محلول استریل ۲%

مکانیسم اثر[ویرایش]

اشک مصنوعی به عنوان عامل فیزیکی جایگزین اشک طبیعی عمل می‌کند.

موارد مصرف[ویرایش]

اشک مصنوعی در موارد کمبود ترشح اشک در نارسایی ترشح اشک و رفع خشکی و تحریک چشم در سندرمهای خشکی چشم متوسط تا شدید به کار برده می‌شود. همچنین برخی منابع بر استفاده از اشک مصنوعی جهت نرم کردن چشم در موقع استفاده از لنز تماسی سخت (Hard Contact Lens) نیز تأکید کرده‌اند.

طریقه مصرف[ویرایش]

در بالغین و کودکان: یک قطره از محلول یا قطرهٔ استریل چشمی ، ۳ تا ۴ بار در روز داخل چشم چکانده می‌شود.در صورت لزوم به دفعات بیشتر نیز می‌توان از این دارو بهره برد. در برخی منابع قید شده که از این قطره تا حداکثر سی روز(یک ماه)[۱] می‌توان استفاده کرد.

جستارهای وابسته[ویرایش]



Artificial Tears
هیپروملوز
هیپروملوز
فرمول شیمیایی متغیر (وابسته به تعداد مونومرها)
موارد مصرف نارسایی ترشح اشک، سندرمهای خشکی چشم متوسط تا شدید، رفع خشکی و تحریک چشم
راه استعمال چشمی
اشکال دارویی قطره استریل چشمی ۰٫۵ درصد و محلول استریل ۲ درصد
مصرف در بارداری گروهB (برخی منابع:گروهC)

منابع[ویرایش]

  1. قطره اشک snow tear
  • راهنمای جیبی کاربرد داروهای ژنریک ایران، دکتر رامین خدّام، چاپ هفتم:تابستان۸۸، صفحهٔ:۷۲
  • داروهای ژنریک ایران و دسته بندی داروها، دکتر مصطفی صابر، چاپ هفتم، صفحات:۲۹۱ و ۲۹۲
  • فرهنگ جیبی داروهای ژنریک، دکتر حجت الله اکبرزاده پاشا، چاپ اول، صفحهٔ:۲۱