اثر بارکهاوزن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
منحنی مغناطش (J) یا دانسیته فلو (B) به عنوان تابعی از شدت میدان مغناطیسی در مواد فرومغناطیس. قسمت بزرگ‌شدهٔ نمودار پرش بارکهاسن را نشان می‌دهد.

اثر بارکهاسن (به انگلیسی: Barkhausen effect) به افزایش پله‌ای فلوی مغناطیسی با بیشتر شدن میدان مغناطیسی خارجی در مواد فرومغناطیس که مربوط به چرخش دامین‌های مغناطیسی از جهت مغناطش آسان بلوری به جهت مغناطش آسان دیگر که با میدان مغناطیسی خارجی موازی‌تر است، گفته می‌شود.

این پدیده توسط فیزیکدان آلمانی هاینریش بارکهاسن در سال ۱۹۱۹ کشف شده‌است.

منابع[ویرایش]

  • Kwan Chi Kao, Dielectric phenomena in solids: with emphasis on physical concepts of electronic processes, Elsevier Academic Press, United States of America, 2004, p24, ISBN 0-12-396561-6