آی‌او (زبان برنامه‌نویسی)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آی‌او
Io-logo.svg
گونه شئ‌گرا، مبتنی بر پیش‌نمونه
منتشر شده در ۲۰۰۲
طراح(ها) استیو دکورت
توسعه‌دهنده(ها) استیو دکورت، جاناتان رایت، جرمی ترگونه
پیاده‌سازی(ها) آی‌او، اکیوت
تاثیر گرفته از اسمال‌تاک، لوا، لیسپ، نیوتن‌اسکریپت، سلف، اکت۱
تاثیر گذاشته بر آیوک، فانسی
وب‌گاه iolanguage.com

آی‌او (به انگلیسی: Io) یک زبان برنامه‌نویسی بر پایه پیش‌نمونه پویا است[۱]. ایده‌های این زبان اکثرا از زبان‌های اسمال‌تاک (تمام مقدارها شی هستند)، سلف (بر پایه پیش‌نمونه)، نیوتن‌اسکریپت‌ (ارث‌بری تفاضلی)، اکت۱ (اکتورها و فیوچرها برای هم‌روندیلیسپ (کد یک درخت قابل بررسی و قابل تغییر در زمان اجراست)، و لوا (کوچک، قابل توکاری) برگرفته شده است[۱].

مثال‌ها[ویرایش]

برنامه Hello World:

 "Hello, world!" println

پیاده‌سازی تابع فاکتوریل به صورت غیربازگشتی:

factorial := method(n,
    if(n == 0, return 1)
    res := 1
    Range 1 to(n) foreach(i, res = res * i)
)

به این دلیل که تخصیص res * i به res آخرین عمل انجام شده است، تابع به صورت غیر صریح این مقدار را به عنوان نتیجه برمی‌گرداند و نیازی به عبارت صریح بازگرداندن نیست.

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]