گدایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
گدایی

گدا، مُتکدّی یا دَریوزه‌گر به شخصی اطلاق می‌شود که از طریق درخواست کمک مادی با ایجاد حس ترحم از مردم پول می‌ستاند و این کار حرفه وی محسوب می‌شود.[۱][۲]

در گفتار عامیانهٔ ایرانیان به شخص سمج و ضعیف‌نما اصطلاحاً «مثل گداهای سامره» گفته می‌شود. این به این خاطر است که گداهای شهر سامرهٔ عراق در میان ایرانیان مسافر در قدیم بخاطر سماجت و مزاحمت‌آفرینی زبانزد شده بودند.[۳][۴]

در ادبیات[ویرایش]

معروفترین اثر ادبی شاهزاده و گدا اثر مارک توین است.

پانویس[ویرایش]

  1. «مهاجرت و تکدی در شهر تهران: چالشها و الزامات سیاستی» (PDF). فصلنامه جمعیت. ص. ۲۵-۴۹.
  2. «با ‌ترفندهای ‌گدایی آشنا شوید!». وبگاه صراط نیوز. ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱. دریافت‌شده در مه ۱۵, ۲۰۱۲.
  3. «"گدای سامرا"به چه کسی گفته می شود؟». www.pirastefar.ir. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۰۲.
  4. YJC، خبرگزاری باشگاه خبرنگاران | آخرین اخبار ایران و جهان |. «ریشه ضرب المثل «گدای سامره» از کجا آب می‌خورد؟». خبرگزاری باشگاه خبرنگاران. دریافت‌شده در ۲۰۱۸-۱۲-۰۲.