گدایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عکسی از آنتوان سوروگین از یک گدای اهل تهران در دوره قاجار.

گِدا، مُتِکَدی، یا دَریوزه‌گر به شخصی اطلاق می‌شود که از طریق درخواست کمک مادی از مردم ارتزاق می‌کند و با ایجاد حس ترحم از مردم پول می‌ستاند و این کار به صورت حرفه وی محسوب گردد.

در ادبیات جهان گدا در پایین‌ترین رده اجتماعی آمده است و اغلب برای نشان دادن وجه تمایز پایگاههای اجتماعی از مثال شاهزاده و گدا استفاده شده است. معروفترین اثر ادبی شاهزاده و گدا اثر مارک تواین می‌باشد. این اختلاف پایگاه‌های اجتماعی در ادبیات فارسی نیز توسط مقایسه شاه و گدا بسیار آمده است.

در گفتار عامیانه ایرانیان به شخص سمج و ضعیف‌نما اصطلاحاً «مثل گداهای سامره» گفته می‌شود. این به این خاطر است که گداهای شهر سامره عراق در میان ایرانیان مسافر در قدیم بخاطر سماجت و مزاحمت‌آفرینی زبانزد شده بودند.[۱]

ریشه‌شناسی[ویرایش]

«گدا» یعنی کسی که در گه (گاه) به معنی مکان یا زمان و یا هر دو، درخواست (دا) نماید.

گدایان معروف[نیازمند منبع][ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ معین، سرواژهٔ گدا.


جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ گدایی موجود است.