گدایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عکسی از آنتوان سوروگین از یک گدای اهل تهران در دوره قاجار.

گِدا، مُتِکَدی، یا دَریوزه‌گر به شخصی اطلاق می‌شود که از طریق درخواست کمک مادی از مردم روزی ستاندن می‌کند و با ایجاد حس ترحم از مردم پول می‌ستاند و این کار به صورت حرفه وی محسوب گردد.

در گفتار عامیانه ایرانیان به شخص سمج و ضعیف‌نما اصطلاحاً «مثل گداهای سامره» گفته می‌شود. این به این خاطر است که گداهای شهر سامره عراق در میان ایرانیان مسافر در قدیم بخاطر سماجت و مزاحمت‌آفرینی زبانزد شده بودند.[۱]

در ادبیات[ویرایش]

معروفترین اثر ادبی شاهزاده و گدا اثر مارک تواین می‌باشد.

گدایی

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ معین، سرواژهٔ گدا.