کنی آیلند
کنی آیلند | |
|---|---|
.jpg) ساحل کانی آیلند، شهربازیها و ساختمانهای بلند، به همان صورت که از اسکله در ژوئن ۲۰۱۶ دیده میشود | |
| نام مستعار: "شهربازی جهان"[۱] | |
 | |
| مختصات: ۴۰°۳۴′۳۰″شمالی ۷۳°۵۸′۵۷″غربی / ۴۰٫۵۷۵۰°شمالی ۷۳٫۹۸۲۵°غربی | |
| کشور |  ایالات متحده آمریکا |
| ایالت |  نیویورک (ایالت) |
| شهر | نیویورک |
| بخش | بروکلین |
| منطقه اداری محلی | بروکلین ۱۳[۲] |
| سکونت | قرن هفدهم |
| بنیانگذار | مهاجران هلندی |
| مساحت | |
| • کل | ۱٫۷۹۰ کیلومتر مربع (۰٫۶۹۱ مایل مربع) |
| جمعیت (2020) | |
| • کل | ۳۲٬۲۵۹ |
| • تراکم | ۱۸۰۰۰/کیلومتر مربع (۴۷۰۰۰/مایل مربع) |
| منطقهٔ زمانی | یوتیسی −۵:۰۰ (شرقی) |
| • تابستانی (DST) | یوتیسی −۴:۰۰ (EDT) |
| زیپکد | 11224 |
| پیششماره | ۷۱۸، ۳۴۷، ۹۲۹ و ۹۱۷ |
کُنی آیلند یا کانی آیلند (Coney island) یک محله و منطقۀ تفریحی در بخش جنوب غربی بخش بروکلین در شهر نیویورک است. این محله از شرق به برایتون بیچ، از جنوب و غرب به خلیج نیویورک سفلی و از شمال به گریوسند محدود میشود و بخش فرعی سی گیت را در غرب خود شامل میشود. به طور گستردهتر، شبهجزیرۀ کانی آیلند شامل خود کانی آیلند، سی گیت، برایتون بیچ و منهتن بیچ است. این منطقه در گذشته غربیترین جزیره از جزایر سد خارجی در ساحل جنوبی لانگ آیلند بود، اما در اوایل قرن بیستم از طریق خاکریزی به بقیه لانگ آیلند متصل شد.
درباره منشأ نام کنی آیلند اختلاف نظر وجود دارد، اما این منطقه در ابتدا بخشی از شهر استعماری گریوسند بود. تا اواسط قرن نوزدهم این مکان به یک استراحتگاه ساحلی تبدیل شده بود و تا اواخر قرن نوزدهم، شهربازیهایی نیز در این مکان ساخته شدند. جاذبههای تفریحی آن در نیمه اول قرن بیستم به اوج تاریخی خود رسیدند. با این حال، پس از جنگ جهانی دوم از محبوبیت آنها کاسته شد و پس از سالها بیتوجهی، چندین سازه تخریب شدند. پروژههای بازسازی مختلفی از دهه ۱۹۷۰ تا دهه ۲۰۰۰ برای کانی آیلند پیشنهاد شد، اگرچه بیشتر آنها اجرا نشدند.[۳] این منطقه با افتتاح ورزشگاهی که اکنون با نام پارک میمونی دیس شناخته میشود در سال ۲۰۰۱ و راهاندازی چندین دستگاه تفریحی از ابتدای دهه ۲۰۱۰، مجدداً رونق گرفت.
کانی آیلند تا زمان سرشماری ۲۰۲۰ ایالات متحده حدود ۳۲,۰۰۰ نفر جمعیت داشت. این محله از نظر قومیتی متنوع است و نرخ فقر ۲۷ درصدی آن کمی بالاتر از کل شهر است.
کانی آیلند بخشی از منطقه اداری محلی ۱۳ بروکلین است و زیپکد اصلی آن ۱۱۲۲۴ است.[۲] گشتزنی در این منطقه توسط حوزه ۶۰ اداره پلیس نیویورک انجام میشود.[۴] خدمات آتشنشانی توسط موتور ۲۴۵/نردبان ۱۶۱/گردان ۴۳ و موتور ۳۱۸/نردبان ۱۶۶ سازمان آتشنشانی نیویورک ارائه میشود.[۵] از نظر سیاسی، کانی آیلند توسط حوزه ۴۷ شورای شهر نیویورک نمایندگی میشود. این منطقه دسترسی خوبی به متروی نیویورک و خطوط اتوبوسرانی محلی دارد و شامل چندین مدرسه ابتدایی و راهنمایی عمومی است.
جغرافیا و آبوهوا
[ویرایش]
کتاب دانشنامه شهر نیویورک منطقه واقع در غرب بزرگراه اقیانوس (شامل سی گیت و چراغ دریایی نورتونز پوینت) را بخشی از محله کانی آیلند میداند.[۶] این محله در بخش غربی شبهجزیره کانی آیلند واقع شده است که در انتهای غربی لانگ آیلند و در غرب جزایر سد خارجی در امتداد ساحل جنوبی لانگ آیلند قرار دارد. این شبهجزیره حدود ۴ مایل (۶٫۴ کیلومتر) طول و ۰٫۵ مایل (۰٫۸۰ کیلومتر) عرض دارد. این شبهجزیره به داخل خلیج نیویورک سفلی پیش میرود و شیپسهد بی در شمال شرقی آن، خلیج گریوسند و نهر کانی آیلند در شمال غربی آن و بخش اصلی بروکلین در شمال آن قرار دارند. در بالاترین نقطه، ارتفاع آن ۷ فوت (۲٫۱ متر) بالاتر از سطح دریا است. کانی آیلند در گذشته یک جزیرۀ واقعی بود که توسط نهر کانی آیلند از بروکلین بزرگتر جدا میشد و غربیترین جزیره از جزایر سد خارجی بود. بخش بزرگی از این نهر در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ پر شد و این جزیره را به یک شبهجزیره تبدیل کرد.[۷]: 200
پیرامون کانی آیلند دارای سازههای دستساخت بشر است که برای حفظ شکل کنونی آن طراحی شدهاند. سواحل آن در حال حاضر یک پدیدۀ طبیعی نیستند؛ ماسهای که به طور طبیعی باید کانی آیلند را تغذیه و بازسازی کند، توسط دیواره ساحلی در بریزی پوینت، کوئینز قطع میشود.[۸][۹]: 337 ماسه از زمان ساخت پیادهراه ریگلمن در سالهای ۱۹۲۲–۱۹۲۳ از طریق تغذیه ساحل مجدداً در سواحل انباشته شده است[۱۰] و توسط حدود بیست آبشکن در جای خود نگه داشته میشود. یک پروژه بزرگ جایگزینی ماسه در امتداد کانی آیلند و برایتون بیچ در دهه ۱۹۹۰ انجام شد.[۹]: 337 شیپسهد بی در گوشۀ شمال شرقی شبهجزیره، بیشتر در میان دیوارههای محافظ محصور شده است.[۹] دو پارک بزرگ، پارک کایزر و پارک نهر کانی آیلند، در ضلع شمال غربی شبهجزیره در امتداد نهر کانی آیلند قرار دارند.[۱۱][۱۲] یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ نشان داد که کانی آیلند با سرعتی در حدود ۲٫۶ ± ۰٫۸ میلیمتر (۰٫۱۰۲ ± ۰٫۰۳۱ اینچ) در سال در حال نشست است که آن را در زمره مناطقی با سریعترین نرخ نشست در شهر نیویورک قرار میدهد؛[۱۳] این امر عمدتاً به این دلیل است که بخشهایی از این محله از طریق احیای زمین ایجاد شدهاند.[۱۳][۱۴]
کانی آیلند دارای اقلیم نیمهگرمسیری مرطوب (Cfa) است و منطقه تابآوری گیاهی آن 7b است.[۱۵]
| دادههای اقلیم کانی آیلند، بروکلین | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| ماه | ژانویه | فوریه | مارس | آوریل | مه | ژوئن | ژوئیه | اوت | سپتامبر | اکتبر | نوامبر | دسامبر | سال |
| سابقهٔ بیشترین °C (°F) | ۷۰ (۲۱) |
۷۳ (۲۳) |
۸۳ (۲۸) |
۹۳ (۳۴) |
۹۸ (۳۷) |
۹۹ (۳۷) |
۱۰۵ (۴۱) |
۱۰۱ (۳۸) |
۹۸ (۳۷) |
۹۱ (۳۳) |
۸۰ (۲۷) |
۷۵ (۲۴) |
۱۰۵ (۴۱) |
| میانگین بیشترین °C (°F) | ۳۹ (۴) |
۴۲ (۶) |
۵۰ (۱۰) |
۶۰ (۱۶) |
۷۰ (۲۱) |
۷۹ (۲۶) |
۸۴ (۲۹) |
۸۳ (۲۸) |
۷۶ (۲۴) |
۶۵ (۱۸) |
۵۴ (۱۲) |
۴۴ (۷) |
۶۲ (۱۷) |
| میانگین کمترین °C (°F) | ۲۵ (−۴) |
۲۷ (−۳) |
۳۴ (۱) |
۴۳ (۶) |
۵۳ (۱۲) |
۶۳ (۱۷) |
۶۹ (۲۱) |
۶۷ (۱۹) |
۶۰ (۱۶) |
۴۹ (۹) |
۴۰ (۴) |
۳۱ (−۱) |
۴۷ (۸) |
| سابقهٔ کمترین °C (°F) | −۴ (−۲۰) |
−۲ (−۱۹) |
۷ (−۱۴) |
۱۹ (−۷) |
۳۵ (۲) |
۴۴ (۷) |
۵۱ (۱۱) |
۵۰ (۱۰) |
۳۹ (۴) |
۲۹ (−۲) |
۱۷ (−۸) |
−۱ (−۱۸) |
−۴ (−۲۰) |
| بارندگی میلیمتر (اینچ) | ۳٫۸۶ (۱۰۰) |
۲٫۹۹ (۸۰) |
۴٫۰۷ (۱۰۰) |
۴٫۰۳ (۱۰۰) |
۴٫۴۰ (۱۱۰) |
۳٫۶۱ (۹۰) |
۴٫۴۵ (۱۱۰) |
۴٫۱۶ (۱۱۰) |
۴٫۱۲ (۱۰۰) |
۳٫۴۱ (۹۰) |
۳٫۸۶ (۱۰۰) |
۳٫۶۳ (۹۰) |
۴۶٫۵۶ (۱٬۱۸۰) |
| بارش برف سانتیمتر (اینچ) | ۶٫۷ (۱۷) |
۷٫۵ (۱۹) |
۳٫۹ (۱۰) |
۰٫۷ (۲) |
۰ (۰) |
۰ (۰) |
۰ (۰) |
۰ (۰) |
۰ (۰) |
۰ (۰) |
۰٫۳ (۱) |
۳٫۶ (۹) |
۲۲٫۷ (۵۸) |
| منبع: [۱۵] | |||||||||||||
نام
[ویرایش]ساکنان بومی سرخپوست اولیه این منطقه، یعنی قوم لناپه، این ناحیه را Narrioch مینامیدند که احتمالاً به معنای «سرزمین بدون سایه»[۱۶] یا «همیشه در روشنایی»[۱۷] در اشاره به سواحل رو به جنوب و آفتابگیر آن بوده است. دومین معنای احتمالی آن «نقطه» یا «گوشهای از زمین» است.[۱۸]: 105 این «جزیره» در ابتدا چندین جزیره تاریخی کوچکتر بود که هر کدام توسط مهاجران هلندی نامگذاری شده بودند و غربیترین زبانه ساحلی یا نقطه آن در نقشههای هلندی اوایل قرن هفدهم، با شروع از نقشه ماناتوس در سال ۱۶۳۹، زبانه ساحلی با نام Conyne Eylandt نامیده میشد.[۱۹][۲۰]
هیچ اجماع تاریخی روشنی درباره چگونگی نامگذاری این جزیره به نام «کانی آیلند» که در نیمه اول قرن نوزدهم با ظهور خدمات منظم قایقهای مسافربری به جزیره مورد استفاده معمول قرار گرفت، وجود ندارد، اما چندین نظریه مطرح شده است.[۱۶][۲۱][۲۲]: 27 یک ریشهشناسی احتمالی مربوط به یک قبیله از بومیان آمریکایی به نام کونو یا کونوی («باند خرس») است که زمانی در این جزیره ساکن بودند.[۱۶][۲۱][۲۲]: 27 نظریه دوم نشان میدهد که این نام تحریفشدۀ نام ناوبان دوم کشتی هالف من متعلق به هنری هادسن، یعنی جان کولمن است که در سفر اکتشافی سال ۱۶۰۹ توسط بومیان کشته شد.[۲۱][۱۹] نظریه سوم این است که پیتر اوکانر، ناخدای ایرلندی در اواخر قرن هجدهم، آن را به یاد کانی آیلند در شهرستان اسلایگو در ایرلند نامگذاری کرد که دارای جمعیت خرگوش است. در زبان ایرلندی coinín واژهای است که برای خرگوش به کار میرود.[۲۱][۲۳] با این حال، نظریههای دیگر ریشهای هلندی را پیشنهاد میکنند: یک نظریه بر این باور است که این نام از کونین، نام خانوادگی خانوادهای از مهاجران هلندی که در آنجا زندگی میکردند گرفته شده است،[۲۱] و دیگری نشان میدهد که این نام از واژه هلندی برای خرگوش، یعنی konijn، برآمده از جمعیت بزرگ ادعایی خرگوشهای وحشی در این جزیره گرفته شده است.[۲۱][۲۴][۲۵]
شواهد کمی برای هر یک از نظریههای منشأ وجود دارد و بین شواهدی که وجود دارند، تناقضهایی دیده میشود.[۲۱] محبوبترین ایده، ترجمه واژه هلندی خرگوش به واژه انگلیسی coney است، اما این ایده نیز مخالفان و توضیحات متقابل خود را دارد. در سال ۱۸۱۶، اگبرت بنسون، سیاستمدار و از بنیانگذاران ایالات متحده، رسالهای درباره نامهای جغرافیایی نیویورک ارائه کرد و گفت که این نام به خاطر نام خانوادگی هلندی، «جزیره کونین» بوده است و خاطرنشان کرد: «علائمی از آغاز یک روایت سنتی وجود دارد مبنی بر اینکه این جزیره زمانی پر از خرگوش بوده است».[۲۱][۲۶][۲۷] مورخان دیگر ادعا میکنند که خرگوشها تنها پس از سکونت در جزیره به آنجا آورده شدند.[۲۲]: 27–28 قرن نوزدهم همچنین شاهد کنترل توسعه جزیره توسط تشکیلات سیاسی شدیداً ایرلندی تمنی هال در نیویورک بود و آنها ممکن است این نام را به جای هرگونه حکایتی از جمعیت خرگوشها، از جزیرهای در شهرستان اسلایگو گرفته باشند.[۲۱]
منابع
[ویرایش]یادداشت
[ویرایش]- ↑ Denson, Charles (2002). Coney Island: Lost and Found. Berkeley, California: Ten Speed Press. ISBN 9781580084550.
- 1 2 "NYC Planning | Community Profiles". communityprofiles.planning.nyc.gov. New York City Department of City Planning. Retrieved March 18, 2019.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامDenson 2011وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامNYPD 60th Precinctوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامfdny-locsوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ الگو:Cite enc-nyc2
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامKadinsky2016وارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ "Geology of the New York City Region". usgs.gov. Retrieved February 15, 2021.
- 1 2 3 "Chapter 17, Southern Brooklyn" (PDF). A Stronger, More Resilient New York. City of New York. 2013. pp. 335–364. Retrieved July 22, 2018.
- ↑ Dornhelm, Richard B. (September 25, 2003). "The Coney Island Public Beach and Boardwalk Improvement of 1923". Urban Beaches. Reston, VA: American Society of Civil Engineers. pp. 52–63. doi:10.1061/40682(2003)6. ISBN 978-0-7844-0682-3.
- ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامNYC Parks Kaiserوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - ↑ خطای یادکرد: خطای یادکرد:برچسب
<ref> غیرمجاز؛ متنی برای یادکردهای با نامNYC Parks CICوارد نشده است. (صفحهٔ راهنما را مطالعه کنید.). - 1 2 Delaney, Jillian (March 9, 2024). "These 6 NYC locations are sinking, study says". silive. Retrieved March 10, 2024
- ↑ Misdary, Rosemary (October 3, 2023). "but it's not because of large buildings". Gothamist. Retrieved March 10, 2024.
- 1 2 "Zipcode 11224". plantmaps.com. Retrieved April 14, 2021.
- 1 2 3 Solomon, Steve (1999). Coney Island. Baltimore, MD: Top Hat Press. p. 13. ISBN 978-0-912509-08-2. OCLC 42191804.
- ↑ Brooklyn before the bridge: American paintings from the Long Island Historical Society. Long Island Historical Society, Brooklyn Museum. 1982. p. 54. ISBN 9780872730915. Retrieved October 20, 2019 – via HathiTrust.
- ↑ Pritchard, Evan T. (2002). Native New Yorkers: The Legacy of the Algonquin People of New York. San Francisco: Council Oak Books. ISBN 978-1-57178-107-9. OCLC 46937559.
- 1 2 Hunter, Douglas (2009). Half Moon: Henry Hudson and the Voyage that Redrew the Map of the New World. Bloomsbury Publishing USA. p. 165. ISBN 978-1-60819-098-0.
- ↑ Schwartz, Seymour I.; Ehrenberg, Ralph E. (1980). The mapping of America. H.N. Abrams. p. 108. ISBN 978-0-81091-307-3. Retrieved October 20, 2019.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 "Coney Island". American Experience. PBS. February 4, 1991. Retrieved October 20, 2019.
- 1 2 3 Boyle, James (1939). Official Brooklyn Guide Book ... Henin. OCLC 3632212.
- ↑ McGowan, Joe (2015). Sligo Folk Tales. New York: The History Press. p. 81. ISBN 978-1-84588-836-7. OCLC 920024400.
- ↑ Sijs van der, Nicoline (2009). Cookies, Coleslaw, and Stoops: The Influence of Dutch on the North American Languages. Amsterdam University Press. p. 51. ISBN 978-9-08964-124-3.
- ↑ "The Atlantic World: Dutch Place Names". The Dutch in America, 1609–1664. The Library of Congress. Retrieved May 10, 2016.
- ↑ Stimpson, George W. (1992). Why Do Some Shoes Squeak? and 568 Other Popular Questions Answered. Wings Books. p. 207. ISBN 978-0-517-45574-6.
- ↑ Benson, Egbert; New-York Historical Society (1825). Memoir Read Before the Historical Society of the State of New-York, December 31, 1816. Henry C. Sleight. p. 26.
منابع
[ویرایش]- Rem Koolhaas, Delirious New York: A Retroactive Manifesto for Manhattan (Academy Editions, London, 1978; republished, The Monacelli Press, 1994 — a large part of the book focuses on Coney Island amusement parks)
- John F. Kasson, Amusing The Million: Coney Island at the Turn of the Century (Hill and Wang, New York, 1978; Distributed in Canada by Douglas and McIntyre Ltd.)
- Charles Denson, Coney Island: Lost and Found (Ten Speed Press, 2002)
- Coney Island بایگانیشده در ۷ مارس ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine, a 1991 documentary film by Ric Burns for American Experience
- Townsend Percy (1880). Percy's Pocket dictionary of Coney Island. New York: E. Leypoldt. OCLC 5926329. OL 6906857M.
- J. Perkins Tracy (1887). The tourists companion and guide to Coney Island, Fort Hamilton, Bath Beach, Sheepshead Bay, Rockaway Beach and Far Rockaway. New York: Austin Publishing Co. OL 23411073M.
مطالعه بیشتر
[ویرایش]- The Comprehensive History of Coney Island at Heart of Coney Island
- Coney Island History Articles بایگانیشده در ۱ اوت ۲۰۲۰ توسط Wayback Machine
- Bland as Sand: Developers Stalk Coney Island, The Indypendent
- Gritty and Trashy... That’s Why I Love It, The Indypendent
- Bruce, Jeannette. "Where The Fun Was,"Sports Illustrated, August 28, 1967
- Coney Island History Project
- . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 6 (11th ed.). 1911. p. 897.
پیوند به بیرون
[ویرایش]
پروندههای رسانهای مربوط به Coney Island, Brooklyn در ویکیانبار - شهر در محیط زیست - جزیره Evolution Coney
- آینده بروکلین جنوبی ، از جمله جزیره کوی - newyork.thecityatlas.org
