کنش غیربیانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

کنش غیر معنایی یا غیر بیانی (به انگلیسی: Illocutionary Act) توسط آستین بنیانگذار نظریه کنش گفتاری مطرح شد و به معنای انجام گرفتن عملی به کمک یک پاره گفتار Utterance می‌باشد. برای مثال هنگامیکه قول می‌دهیم، سؤال می‌پرسیم، فرمان یا اخطار می‌دهیم… به عبارتی گوینده از بیان یک گفتار منظوری را دنبال می‌کند.

منابع[ویرایش]

  • Austin, John L. ,1962. How to Do Things with Words. Oxford.