پرش به محتوا

کلایو دیویس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کلایو دیویس
دیویس در ۱۹۸۰
نام هنگام تولدکلایو جی دیویس
زادهٔ۴ آوریل ۱۹۳۲
نیویورک، ایالات متحده آمریکا
درگذشت۲۲ ژوئن ۲۰۲۶ (۹۴ سال)
نیویورک سیتی، ایالات متحده
تحصیلاتدانشگاه نیویورک
مدرسه حقوق هاروارد
پیشه
  • مدیر اجرایی موسیقی
سال‌های فعالیت۱۹۶۰–۲۰۲۶
همسران
  • هلن کوهن (ا. ۱۹۵۶–ج. ۱۹۶۵)
  • جنت ادلبرگ (ا. ۱۹۶۵–ج. ۱۹۸۵)
فرزندان۴، شامل داگ
وبگاه

کلایو جی دیویس (انگلیسی: Clive Jay Davis؛ ۴ آوریل ۱۹۳۲ – ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶) مدیر اجرایی صنعت موسیقی، مدیر بخش کشف و جذب هنرمند، تهیه‌کننده موسیقی و وکیل آمریکایی بود. او برنده چهار جایزه گرمی شد و در سال ۲۰۰۰ به‌عنوان فرد غیرِاجراکننده به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت.[۱]

از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۳، دیویس رئیس شرکت کلمبیا رکوردز بود. او سپس از سال ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۰ بنیان‌گذار و رئیس شرکت اریستا رکوردز بود و پس از آن شرکت جی رکوردز را تأسیس کرد. از سال ۲۰۰۲ تا آوریل ۲۰۰۸، او رئیس و مدیرعامل گروه موسیقی آرسی‌ای (که شامل آرسی‌ای رکوردز، جی رکوردز و اریستا رکوردز می‌شد)، همچنین رئیس و مدیرعامل جی رکوردز و رئیس و مدیرعامل بی‌ام‌جی آمریکای شمالی بود.

دیویس به‌عنوان فردی شناخته می‌شود که در سال ۱۹۶۷ یک هنرمند جوان به نام تونی اورلندو را به‌عنوان مدیر اجرایی موسیقی در کلمبیا رکوردز استخدام کرد؛ فردی که چند سال بعد اولین قرارداد ضبط حرفه‌ای بری مانیلو را فراهم کرد.[۲] او همچنین با عقد قرارداد با هنرمندان بسیاری که بعدها به موفقیت‌های بزرگ رسیدند شناخته می‌شود، از جمله پینک فلوید، بروس اسپرینگستین و بیلی جول. همچنین او نقش مهمی در مطرح شدن و موفقیت گسترده ویتنی هیوستون و بری مانیلو داشت.[۳]

او از سال ۲۰۰۸ تا زمان مرگش در ۲۰۲۶ به‌عنوان مدیر ارشد خلاقیت در شرکت سونی میوزیک اینترتینمنت فعالیت می‌کرد.[۴]

زندگی اولیه و تحصیلات

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

کلایو جی دیویس در ۴ آوریل ۱۹۳۲ در بروکلین، شهر نیویورک، از والدینی یهودی[۵] به نام‌های هرمان و فلورانس دیویس متولد شد. پدرش به عنوان برق‌کار و فروشنده کار می‌کرد.[۶] او در محله کراون هایتس بروکلین بزرگ شد[۶] و در دبیرستان اراسموس هال در فلتبوش، بروکلین تحصیل کرد.[۷]

مادرش در سن ۴۷ سالگی بر اثر خونریزی مغزی درگذشت و پدرش یک سال بعد در حالی که دیویس هنوز نوجوان بود، بر اثر حمله قلبی درگذشت. او به همراه خواهر متأهلش که در بی‌ساید (کویینز) زندگی می‌کرد، به آنجا نقل مکان کرد.[۶] او با بورسیه تحصیلی در کالج هنر و علوم دانشگاه نیویورک در منهتن تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۳ با مدرک علوم سیاسی[۶] و فی بتا کاپا با رتبه عالی فارغ‌التحصیل شد. او بورسیه کامل تحصیلی از مدرسه حقوق هاروارد در کمبریج (ماساچوست) دریافت کرد و در سال ۱۹۵۶ فارغ‌التحصیل شد.

فعالیت حرفه‌ای

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

سال‌های کلمبیا/سی‌بی‌اس رکوردز

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

دیویس در یک شرکت کوچک در نیویورک وکالت می‌کرد،[۸] سپس دو سال بعد به شرکت روزنمن، کالین، کی، پتشک و فروند نقل مکان کرد، جایی که شریک آینده‌اش رالف کالین، مالکیت سی‌بی‌اس را به عنوان موکل برعهده داشت.[۹] دیویس متعاقباً توسط هاروی شاین یکی از همکاران سابقش در این شرکت استخدام شد تا در سن ۲۸ سالگی دستیار کلمبیا رکوردز مشاور شرکت تابعه سی‌بی‌اس شود، با تضمین اینکه سال بعد مشاور عمومی شود و او این کار را کرد.[۱۰] به عنوان بخشی از سازماندهی مجدد گروه کلمبیا رکوردز، گودارد لیبرسون، رئیس گروه در سال ۱۹۶۵ دیویس را به عنوان معاون اداری و مدیر کل منصوب کرد. در سال ۱۹۶۶،[۱۱] سی‌بی‌اس گروه کلمبیا-سی‌بی‌اس را تشکیل داد که عملیات ضبط موسیقی سی‌بی‌اس را در سی‌بی‌اس رکوردز سازماندهی مجدد کرد و دیویس ریاست واحد جدید را بر عهده گرفت.[۱۲]

زندگی شخصی و مرگ

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]

دیویس دو بار ازدواج کرد و هر دو ازدواجش به طلاق انجامید. او از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۵ با هلن کوهن ازدواج کرده بود و از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۵ با جنت ادلبرگ زندگی مشترک داشت. او چهار فرزند داشت که یکی از آن‌ها داگ دیویس، مدیر اجرایی موسیقی و تهیه‌کننده برنده جایزه گرمی است.[۱۳] دیویس همچنین هشت نوه داشت.[۱۴][۱۵]

در سال ۲۰۱۳ و در سن ۸۰ سالگی، دیویس در خودزندگی‌نامه‌اش با عنوان موسیقی متن زندگی من به‌طور عمومی اعلام کرد که بایسکشوال است.[۱۶] او در برنامه گفت‌وگوی روزانه کتی به مجری کیتی کوریک گفت امیدوار است این افشاگری باعث «درک بهتر» دوجنس‌گرایی شود.[۱۷] این خودزندگی‌نامه پایهٔ ساخت یک مستند دو ساعته با عنوان کلایو دیویس: موسیقی متن زندگی ما شد.

دیویس در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۶ در خانه‌اش در منهتن در ۹۴ سالگی درگذشت.[۱۸][۱۹] او مدت کوتاهی پیش از مرگ به‌دلیل مشکلات تنفسی در بیمارستان بستری شده بود.[۲۰]

منابع

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
  1. ↑ "Clive Davis | Rock & Roll Hall of Fame". Rockhall.com. Archived from the original on October 5, 2021. Retrieved April 19, 2021.
  2. ↑ "Gary James' Interview With Tony Orlando". Classicbands.com. Archived from the original on April 23, 2021. Retrieved May 4, 2026.
  3. ↑ "Q&A: Tony Orlando talks the Beatles, Elvis, and Meghan Trainor". Vancouver Sun. April 6, 2016. Archived from the original on January 21, 2022. Retrieved March 21, 2018.
  4. ↑ "Clive Davis Dead at 94 After Colossal Music Industry Career". KQED. 2026-06-22. Retrieved 2026-06-22.
  5. ↑ Gottlieb, Robert (June 20, 2013). "At the Top of Pop". The New York Times Book Review. Archived from the original on September 30, 2015. Retrieved August 18, 2013.
  6. 1 2 3 4 Hollander, Jason (Fall 2011). "The Man With the Platinum Ears" (PDF). NYU Alumni Magazine. pp. 33–36. Archived (PDF) from the original on May 9, 2016. Retrieved February 20, 2013.
  7. ↑ "Class of 1960 – and from other classes ..." بایگانی‌شده در ژانویه ۲۴, ۲۰۲۵ توسط Wayback Machine, Erasmus Hall High School
  8. ↑ "Clive Davis | Interview | American Masters". American Masters (in American English). Archived from the original on December 6, 2025. Retrieved 2025-03-25.
  9. ↑ Milano, Brett. "The legendary Clive Davis on music, law and luck". Harvard Law School (in American English). Archived from the original on January 24, 2026. Retrieved 2025-03-25.
  10. ↑ Dannen, Fredric (1990). Hit Men. Times Books. pp. 66–67; شابک ‎۰−۸۱۲۹−۱۶۵۸−۱
  11. ↑ "Columbia Reshuffles Brass; Gallagher, Davis Promoted". Billboard. August 7, 1965. p. 3. Retrieved January 2, 2024.
  12. ↑ "Lieberson to Helm Group; Other Changes Made in the CBS Guard". Billboard. June 18, 1966. p. 10. Retrieved January 2, 2024.
  13. ↑ Newman, Melinda (August 29, 2019). "Harry Belafonte, Rosanne Cash, Karrin Allyson Celebrate 'Centennial Tribute to Women's Suffrage': Exclusive". Billboard. Archived from the original on January 3, 2023. Retrieved January 5, 2023.
  14. ↑ "Clive Davis' Grandkids Unaware About His Bisexuality". World Entertainment News Network. February 19, 2013. Archived from the original on January 1, 2024. Retrieved January 2, 2024 – via Contactmusic.com.
  15. ↑ Strauss, Alix (October 4, 2019). "On Again, Off Again, and With a Nudge, Now On Forever". The New York Times. Archived from the original on October 24, 2019. Retrieved October 24, 2019.
  16. ↑ "Clive Davis Gets Candid About Bisexuality In 'Soundtrack Of My Life' Memoir". MTV (in English). Archived from the original on June 4, 2024. Retrieved 2024-06-04.
  17. ↑ "Clive Davis Comes Out of the Closet on Katie". The Hollywood Reporter. February 18, 2013. Archived from the original on June 2, 2021. Retrieved January 5, 2023.
  18. ↑ Sisario, Ben (June 22, 2026). "Clive Davis, Hitmaking Titan of the Music Industry, Dies at 94". The New York Times. Retrieved 22 June 2026.
  19. ↑ Savage, Mark (June 22, 2026). "Clive Davis, music mogul behind Whitney Houston and Bruce Springsteen, dies aged 94". BBC News. Archived from the original on June 22, 2026. Retrieved June 22, 2026.
  20. ↑ "Clive Davis recuperating at home after hospitalization". USA Today. May 29, 2026. Archived from the original on June 2, 2026. Retrieved June 22, 2026.
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Clive Davis». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۴ اوت ۲۰۱۴.
  • «Clive Davis». دریافت‌شده در ۲۴ اوت ۲۰۱۴.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)[پیوند مرده]

پیوند به بیرون

[ویرایش | اشتراک‌گذاری]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=کلایو_دیویس&oldid=43918559»