جعفر کاشف‌الغطا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از کاشف‌الغطا)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شیخ جعفر بن خضر مالکی، معروف به شیخ اکبر و کاشف‌الغطاء (متوفای ۱۲۲۷ (قمری)) یکی از بزرگ‌ترین علما و مراجع اوایل قرن سیزدهم هجری در جهان تشیع بود. نسب وی به ابراهیم (فرمانده سپاه مختار) پسر مالک اشتر نخعی (فرمانده سپاه امام علی) می‌رسد.[۱]

از مهم‌ترین آثار کاشف الغطاء کتاب جامع کشف الغطاء می‌باشد.[۲] شیخ جعفر کاشف الغطا، شاگرد محمدباقر وحیدبهبهانی و شاگرد سید محمدمهدی بحرالعلوم بوده‌است.[۳]

شاگردان[ویرایش]

وی در نجف می‌زیسته و شاگردان بسیاری تربیت کرده‌است سید جواد عاملی صاحب مفتاح الکرامه و شیخ محمدحسن صاحب جواهر الکلام از جمله شاگردان او هستند.

تالیفات[ویرایش]

  • کشف الغطاء عن مبهمات الشریعة الغراء
  • عقائد الجعفریة فی اصول الدین
  • اثبات الفرقة الناجیة من بین الفرقة الاسلامیة
  • بغیة الطالب، در طهارت و نماز.
  • غایة المامول فی علم الاصول.
  • شرح الهدایه للطباطبائی.
  • الحق فی تصویب المجتهدین و تخطئه الاخباریین، کتابی است استدلالی در رد اخباریین و اظهار حق اصولیین.
  • رساله منهج الرشاد لمن أرادَ السداد در رد وهابیان نوشته شده‌است.[۵]

خاندان کاشف الغطا[ویرایش]

سه پسر او از بزرگان عالم فقاعت بوده‌اند:

  • شیخ موسی کاشف الغطا
  • شیخ علی کاشف الغطا که بعد از شیخ موسی ریاست حوزه علمیه را برعهده گرفت.
  • شیخ حسن کاشف الغطا

از جمله مهم‌ترین علمای خاندان کاشف الغطا، محمد حسین کاشف الغطا می‌باشد. شیخ جعفر پنج داماد داشته‌است که این پنج داماد نیز هر کدام از فقها ی به نام شیعه می‌باشند و آن‌ها عبارتند از:

  1. شیخ اسد اللّه تستری کاظمی،
  2. شیخ محمدتقی رازی اصفهانی،
  3. سید صدر الدین موسوی عاملی.
  4. آقا محمد علی هزار جریبی.
  5. شیخ محمد، پدر شیخ راضی.

شیخ محمدتقی رازی پدر محمدباقر نجفی اصفهانی بوده و سرسلسله خاندان نجفی اصفهانی محسوب می‌شود. سید صدرالدین موسوی عاملی نیز بزرگ خاندان صدر به حساب می‌آید.

درگذشت[ویرایش]

در سال ۱۲۲۷ یا ۱۲۲۸ قمری درگذشت و در مکانی کنار حرم علی بن ابی‌طالب به خاک سپرده شد که بعدها به مقبره کاشف الغطا (جامع کاشف الغطا) معروف گشت.[۶]

پانویس[ویرایش]

  1. سید محسن امین، أعیان الشیعه 4/99.
  2. مرتضی مطهری، آشنایی با علوم اسلامی، ص ۳۰۷ ـ
  3. میرزا محمدعلی حبیب آبادی، مکارم آلاثار دراحوال رجال دو قرن 14و13، ج3، ص854.
  4. علامه محمد علی مدرس تبریزی، ریحانة الأدب، مجلد 5و6، ص24.
  5. علامه محمد علی مدرس تبریزی، ریحانة الأدب، مجلد ۵ و ۶، ص ۲۴.
  6. علامه محمد علی مدرس تبریزی، ریحانة الأدب، ج 5و6، ص25.

منابع[ویرایش]