پرش به محتوا

کارل برانت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کارل برانت
زادهٔ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۴
مولوز، امپراتوری آلمان
درگذشت۲ ژوئن ۱۹۴۸ (۴۴ سال)
زندان لاندسبرگ، لندسبرگ آم لش
علت مرگاعدام بوسیله طناب دار
ملیتآلمانی
پیشهپزشک شخصی پیشوای آلمان آدولف هیتلر
کارفرماآدولف هیتلر
شناخته‌شده
برای		کمیسر رایش برای سلامت و نظافت
حزب سیاسیحزب ملی سوسیالیست کارگران آلمان

کارل برانت (آلمانی: Karl Brandt زاده ۸ ژانویه ۱۹۰۴ – مرگ ۲ ژوئن ۱۹۴۸) پزشک و ژنرال اس اس بود که به عنوان پزشک شخصی آدولف هیتلر کار می‌کرد. وی بعد از جنگ جهانی دوم به جرم جنایت علیه بشریت به مرگ محکوم شد و در ۲ ژوئن ۱۹۴۸ به دار آویخته شد.

برانت در دادگاه، ۱۹۴۷

در چارچوب قانون آلمان نازی در سال ۱۹۳۳ با عنوان «قانون پیشگیری از تولد فرزندان مبتلا به بیماری‌های ارثی»، برانت یکی از دانشمندان پزشکی بود که سقط جنین را به تعداد زیاد روی زنانی که از نظر ژنتیکی دچار اختلال، معلولیت ذهنی یا جسمی یا نقص نژادی تلقی می‌شدند، یا انتظار می‌رفت جنین‌های متولد نشده آنها دچار چنین «نقص‌های» ژنتیکی شوند، انجام می‌داد. این سقط جنین‌ها قانونی شده بودند، مشروط بر اینکه هیچ جنین آریایی سالمی سقط نشود.[۱] در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۹، برانت اولین اتانازی برنامه اصلاح نژادی نازی‌ها، یعنی گرهارد کرچمار، یک نوزاد ۵ ماهه معلول آلمانی، را مجاز اعلام کرد.[۲]

در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، برانت توسط هیتلر به همراه فیلیپ بوهلر به عنوان رئیس مشترک برنامه اتانازی Aktion T4 منصوب شد.[۳] برانت در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۲، زمانی که توسط هیتلر به عنوان کمیسر خدمات بهداشتی و اورژانس (Bevollmächtigter für das Sanitäts- und Gesundheitswesen) منصوب شد، قدرت بیشتری به دست آورد و از آن پس تنها ملزم به پیروی از دستورات پیشوا بود.[۴] او به طور منظم در اس‌اس ترفیع می‌گرفت؛ تا آوریل ۱۹۴۴، برانت یک گروهبان اس‌اس در Allgemeine SS و یک سرتیپ اس‌اس در Waffen-SS بود. در ۱۶ آوریل ۱۹۴۵، او توسط گشتاپو به دلیل انتقال خانواده‌اش از برلین به منظور تسلیم شدن به نیروهای آمریکایی دستگیر شد. برانت توسط یک دادگاه نظامی به اعدام محکوم و سپس به کیل فرستاده شد. او در ۲ مه به دستور کارل دونیتز از بازداشت آزاد شد. او در ۲۳ مه توسط بریتانیایی‌ها بازداشت شد.[۵]

اخلاق پزشکی برانت، به ویژه در مورد اتانازی، تحت تأثیر آلفرد هوخ بود که در دوره‌های او شرکت می‌کرد. برانت مانند بسیاری دیگر از پزشکان آلمانی آن دوره، به این باور رسید که سلامت جامعه به عنوان یک کل باید بر سلامت اعضای آن اولویت داشته باشد. از آنجا که جامعه به عنوان یک ارگانیسم در نظر گرفته می‌شد که باید درمان شود، ضعیف‌ترین، ناتوان‌ترین و غیرقابل درمان‌ترین اعضای آن تنها بخش‌هایی بودند که باید حذف می‌شدند. بنابراین، چنین موجودات نگون‌بختی باید "مرگ رحمت" (Gnadentod) را دریافت کنند.[۶] علاوه بر این ملاحظات، توضیح برانت در دادگاه خود برای اعمال مجرمانه‌اش - به ویژه دستور آزمایش بر روی انسان‌ها - این بود که "... هر قانون اخلاقی شخصی باید جای خود را به شخصیت کلی جنگ بدهد". مورخ هورست فریهوفر ادعا می‌کند که در صورت عدم تأیید ضمنی برانت، بسیار بعید است که آزمایش‌های پزشکی عجیب و غریب و ظالمانه‌ای که پزشکان نازی به خاطر آنها بدنام هستند، انجام شده باشد.[۷] برانت و هیتلر در طول برنامه‌ریزی اولیه برنامه اتانازی، تکنیک‌های متعدد کشتار را مورد بحث قرار دادند، که در طی آن هیتلر از برانت پرسید: «انسانی‌ترین راه کدام است؟» برانت استفاده از گاز مونوکسید کربن را پیشنهاد داد که هیتلر با آن موافقت کرد. هیتلر به برانت دستور داد تا با پزشکان دیگر تماس بگیرد و هماهنگی کشتارهای جمعی را آغاز کند.[۸]

محاکمه و اعدام

[ویرایش]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ 1935: Das Gesetz zur Änderung des Gesetzes zur Verhütung erbkranken Nachwuchses Archived 2012-02-10 at the Wayback Machine führt eine von der nationalsozialistischen Haltung zu Eugenik und Sterilisation motivierte Option auf Schwangerschaftsabbruch bei einer zu Sterilisierenden (Sechs-Monats-Fristenregelung) ein. Formale Bedingung für eine straffreie Abtreibung war unter anderem die "Einwilligung der Schwangeren"; in der Praxis dürften die Wünsche und Vorbehalte von als "minderwertig" definierten Frauen allerdings oft missachtet worden sein.
  2. ↑ By 1939 a formal instruction from Hitler, a Führerbefehl, was held to have the force of law, although no legislation had ever provided for it. This did not apply, however, to an oral order. Ian Kershaw wrote of this case: "Even according to the legal theories of the time, Hitler's mandate could not be regarded as a formal Führer decree, and did not, therefore, possess the character of law." (Kershaw, Ian (2000) Hitler: 1936-1945: Nemesis London: Allen Lane, p. 253; quoted by Schmidt (2007), p. 120)
  3. ↑ Thompson, D.: The Nazi Euthanasia Program, Axis History Forum, March 14, 2004. URL last accessed April 24, 2006.
  4. ↑ Götz Aly, Peter Chroust, and Christian Pross, eds., Cleansing the Fatherland: Nazi Medicine and Racial Hygiene (Baltimore: Johns Hopkins University Press, 1994), p. 76.
  5. ↑ Joachimsthaler 1999, p. 296.
  6. ↑ Lifton (1986). The Nazi Doctors: Medical Killing and the Psychology of Genocide, p. 64
  7. ↑ Horst Freyhofer, Nuremberg Medical Trial (New York: Peter Lang Publishing, 2004), 51.
  8. ↑ Proctor, Robert N. (1997-02-01). "Henry Friedlander. The Origins of Nazi Genocide: From Euthanasia to the Final Solution. Chapel Hill: University of North Carolina Press. 1995. Pp. xxiii, 421. $34.95". The American Historical Review. 102 (1): 128–129. doi:10.1086/ahr/102.1.128. ISSN 1937-5239.
  • Schmidt, Ulf, Karl Brandt: The Nazi Doctor: Medicine and Power in the Third Reich (London, Hambledon Continuum, 2007).
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=کارل_برانت&oldid=43671531»