پرش به محتوا

ژان-مارتن شارکو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
ژان-مارتن شارکو
زادهٔ۲۹ نوامبر ۱۸۲۵
پاریس، فرانسه
درگذشت۱۶ اوت ۱۸۹۳ (۶۷ سال)
لک د ستون، جمهوری سوم فرانسه
محل زندگیفرانسه
ملیتفرانسوی
شناخته‌شده برایبررسی و کشف بیماری‌های عصبی
جایزه(ها) لژیون دونور – فرمانده (۱۸۹۲)
پیشینه علمی
شاخه(ها)عصب‌شناسی و آسیب‌شناسی تشریحی
محل کاربیمارستان پیتیه-سالپتریر

ژان-مارتن شارکو (فرانسوی: Jean-Martin Charcot‎؛ ‏ فرانسوی: [ ʃaʁko ]؛ ‏ ۲۹ نوامبر ۱۸۲۵ – ۱۶ اوت ۱۸۹۳) عصب‌شناس و استاد آسیب‌شناسی تشریحی اهل فرانسه بود.[۱] او کارهای پیشگامانه‌ای در زمینهٔ هیپنوتیزم و هیستری، به‌ویژه با بیمار دچار هیستری خود، لوئیز اوگوستین گلز انجام داد.[۲] شارکو به‌عنوان «بنیان‌گذار عصب‌شناسی مدرن» شناخته می‌شود،[۳] و نام او با حداقل ۱۵ نام‌بخش پزشکی، از جمله بیماری‌های مختلفی که گاهی به‌عنوان بیماری‌های شارکو شناخته می‌شوند، گره خورده است.[۱]

از شارکو به عنوان «پدر عصب‌شناسی فرانسه و یکی از پیشگامان عصب‌شناسی در جهان» یاد شده است.[۴] کار او تا حد زیادی بر زمینه‌های در حال توسعه عصب‌شناسی و روان‌شناسی تأثیر گذاشت. روان‌پزشکی مدرن مدیون کارهای شارکو و پیروان مستقیم او است.[۵] او «برترین متخصص مغز و اعصاب اواخر قرن نوزدهم فرانسه» بود[۶] و او را «ناپلئون روان‌نژندها» لقب داده‌اند.[۷] شهرت او در حوزهٔ بیماری‌های مغز و اعصاب چنان بود که دانشجویان فراوانی را از سرتاسر اروپا به بیمارستان پیتیه-سالپتریر می‌کشاند.[۱] شارکو خداناباور بود.[۸]

جستارهای وابسته

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ Enerson, Ole Daniel. "Jean-Martin Charcot". Who Named It?. Retrieved 13 October 2008.
  2. Entertainment (14 June 2014). "Medical history's mystery woman finds her voice". Smh.com.au. Retrieved 26 August 2017.
  3. Lamberty (2007), p. 5
  4. Teive HA, Chien HF, Munhoz RP, Barbosa ER (December 2008). "Charcot's contribution to the study of Tourette's syndrome". Arq Neuropsiquiatr. 66 (4): 918–21. doi:10.1590/S0004-282X2008000600035. PMID 19099145.
  5. Bogousslavsky (2010), p. 7
  6. Kushner (2000), p. 11
  7. "Jean-Martin Charcot". A Science Odyssey: People and Discoveries. Public Broadcasting Service (PBS). 1998. Retrieved 13 October 2008.
  8. Kugelmann, Robert. Psychology and Catholicism: Contested Boundaries. Cambridge: Cambridge UP, 2011. Print.
  • Bogousslavsky J, ed. (2010). Following Charcot: a Forgotten History of Neurology and Psychiatry. Frontiers of Neurology and Neuroscience. S Karger Pub. ISBN 978-3-8055-9556-8.
  • Charcot JM (1889) [1878]. Clinical Lectures on Diseases of the Nervous System [Leçons sur les maladies du système nerveux]. Vol. 3 (Thomas Savill, translator ed.). London: The New Sydenham Society. Retrieved 21 October 2010.
  • Goetz CG (1987). Charcot, the Clinician. New York: Raven Press. ISBN 0-88167-315-3.
  • Goetz CG, Bonduelle M, Gelfand T (1995). Charcot: Constructing Neurology. Oxford University Press. ISBN 0-19-507643-5.
  • Harris, J.C., "A Clinical Lesson at the Salpêtrière", Archives of General Psychiatry, Vol.62, No.5, (May 2005), pp. 470–472.
  • Jeste DV, Friedman JH (2007). Psychiatry for Neurologists. Springer. ISBN 978-1592599608.
  • Kushner HI (2000). A Cursing Grain? The Histories of Tourette Syndrome. Harvard University Press. ISBN 0-674-00386-1.
  • Lamberty GJ (2007). Understanding Somatization in the Practice of Clinical Neuropsychology. Minneapolis Oxford University. ISBN 9780195328271.
  • Mills WJ (2003). Exploring Polar Frontiers: a Historical Encyclopedia. Santa Barbara, Calif: ABC-CLIO. ISBN 1-57607-422-6.
  • Moskowitz BG, ed. (1998). The Princeton Symposium on the Legacy and Future of Social Cognition. Cengage Learning. p. 170. ISBN 1135664242.
  • Murphy G (1999). An Historical Introduction to Modern Ssychology. Routledge. ISBN 0415-21034-8.
  • Plotnik R, Kouyoumdjian H (2010). Introduction to Psychology. Cengage Learning. ISBN 978-0495903444.
  • Shorter E (1997). A History of Psychiatry. John Wiley & Sons. ISBN 0-471-24531-3.

بیشتر بخوانید

[ویرایش]

پیوند به بیرون

[ویرایش]