چفد بستو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
روش رسم چفد بستو

چَفد بَستو یا بیزتیز یا «قوس بیضی تیز» نوعی چفد بیضی شکل با فاصله کانونی زیاد (تیز) است که از دیرباز در ساخت طاق و گنبد در معماری ایرانی کاربرد داشته است. نسبت فاصله کانونی به دهانه آن ۴ به ۳ است.[۱]

منابع[ویرایش]

  1. پیرنیا، محمد کریم، ، سبک شناسی معماری ایرانی، تهران، انتشارات سروش دانش، ۱۳۷۸، ص ۳۵۱