پل زدن (شبکه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
بررسی اجمالی سطح بالای پل ، با استفاده از لایه های ISO / OSI و اصطلاحات فنی

یک پل شبکه یک وسیله شبکه سازی رایانه ای است که یک شبکه متراکم واحد از شبکه های ارتباطی یا بخش های شبکه متعدد ایجاد می کند . به این عملکرد ، پل زدن شبکه گفته می شود. [۱] پل زدن از مسیریابی متمایز است. مسیریابی به چندین شبکه اجازه می دهد تا به طور مستقل با هم ارتباط برقرار کرده و با این حال جدا از هم بمانند ، در حالی که پل دو شبکه جداگانه را به عنوان یک شبکه واحد به هم وصل می کند. [۲] در مدل OSI ، پل زدن در لایه پیوند داده (لایه 2) انجام می شود. [۳] اگر یک یا چند بخش از شبکه پل شده بی سیم باشد ، دستگاه به عنوان یک پل بی سیم شناخته می شود.

انواع اصلی فناوری های پل زدن شبکه عبارتند از: پل ساده ، پل چند درگاهه و پل یادگیری یا شفاف. [۴] [۵]

پل شفاف[ویرایش]

پل شفاف از جدولی به نام پایگاه اطلاعات هدایت برای کنترل هدایت فریم ها بین بخش های شبکه استفاده می کند. جدول در ابتدا خالی است و با دریافت فریم ها توسط پل ، ورودی ها اضافه می شوند. اگر آدرس مقصد در جدول یافت نشود ، فریم به تمام درگاه های دیگر پل اسال می شود ، و فریم را به همه بخش ها ارسال می شود ، به غیر از بخشی که از آن دریافت شده است. با استفاده از این فریم های ارسال شده ، میزبان در شبکه مقصد پاسخ می دهد و یک ورودی در سیستم پایگاه داده هدایت، ساخته می شود. در این فرایند از هر دو آدرس مبدأ و مقصد استفاده می شود: آدرس های مبدأ در جدول ثبت می شوند ، در حالی که آدرس های مقصد در جدول جستجو می شوند و برای ارسال فریم به بخش مناسب متصل میشوند. شرکت تجهیزات دیجیتال در ابتدا این فناوری را در دهه 1980 توسعه داد. [۶]

در زمینه پل دو درگاهه، می توان از پایگاه اطلاعات هدایت به عنوان یک بانک داده فیلتر کننده استفاده کرد. یک پل آدرس مقصد یک قاب را می خواند و تصمیم می گیرد که هدایت یا فیلتر شود. اگر پل مشخص کند میزبان مقصد در بخش دیگری از شبکه قرار دارد ، قاب را به آن بخش هدایت می کند. اگر آدرس مقصد متعلق به همان بخش منبع باشد ، پل فریم را فیلتر می کند و از رسیدن آن به شبکه دیگر که نیازی به آن نیست جلوگیری می کند.

پل زدن شفاف همچنین می تواند بر روی دستگاههایی با بیش از دو درگاه کار کند. به عنوان مثال، یک پل متصل به سه میزبان "الف"، "ب" و "پ" را در نظر بگیرید. این پل دارای سه درگاه است. "الف" به درگاه 1 پل ، "ب" به درگاه 2 پل و "پ" به درگاه 3 وصل شده اند.

"الف" یک فریم به آدرس "ب" به پل ارسال می‌کند . پل آدرس مبدا فریم را بررسی کرده و یک ورودی آدرس و شماره درگاه برای "الف" در جدول هدایت خود ایجاد می کند. پل آدرس مقصد فریم را بررسی کرده و آن را در جدول هدایت خود نمی‌یابد ، بنابراین آن را به تمام درگاه های دیگر(2 و 3) ارسال می کند. فریم توسط "ب" و "پ" دریافت می شود . "پ" آدرس مقصد را بررسی کرده و فریم را نادیده می گیرد. "ب" آدرس مقصد را تشخیص می دهد و پاسخی برای "الف" تولید می‌کند. در مسیر بازگشت ، پل یک ورودی آدرس و شماره درگاه برای "ب" به جدول هدایت خود اضافه می کند. پل آدرس "الف" را در جدول هدایت خود دارد ، بنابراین پاسخ را فقط به پورت 1 ارسال می کند. "پ" یا هر میزبان دیگر در درگاه 3 پاسخ را دریافت نمی‌کنند. حال ارتباط دو طرفه بین "الف" و "ب" بدون هدایت فریم ها در کل شبکه امکان پذیر است.

پل ساده[ویرایش]

یک پل ساده دو بخش شبکه را معمولاً با عملکرد شفاف و تصمیم گیری فریم به فریم درمورد اینکه از یک شبکه به شبکه دیگر هدایت شود ، وصل می کند. معمولاً از تکنیک ذخیره و هدایت به گونه‌ای استفاده می شود که به عنوان بخشی از هدایت، تمامیت فریم در شبکه مبدا تأیید می شود و تأخیرهای CSMA / CD در شبکه مقصد جای می گیرند. برخلاف تکرار کننده ها که حداکثر طول یک بخش را افزایش می دهند ،پل ها فقط فریم هایی را هدایت می‌کنند که نیاز به عبور از پل دارند . علاوه بر این ، پل ها با ایجاد یک دامنه برخورد در دو طرف پل ، برخورد را کاهش می دهند.

پل چند درگاهه[ویرایش]

یک پل چند درگاهه چندین شبکه را به هم متصل می کند و به صورت شفاف عمل می کند تا به صورت فریم به فریم تصمیم بگیرد که آیا باید ترافیک را هدایت کند یا خیر. علاوه بر این ، یک پل چند درگاهه باید تصمیم بگیرد که باید ترافیک را به کجا هدایت کند. مانند پل ساده ، یک پل چند درگاهه به طور معمول از عملیات ذخیره و هدایت استفاده می کند. عملکرد پل چند درگاهه پایه‌ی سوئیچ های شبکه است .

پیاده سازی[ویرایش]

پایگاه اطلاعات هدایت ذخیره شده در حافظه قابل آدرس‌دهی با محتوا (CAM) در ابتدا خالی است. برای هر فریم اترنت دریافت شده ، سوئیچ از آدرس MAC مبدا فریم یاد می گیرد و آن را به همراه شناسه رابط ورودی به پایگاه اطلاعات هدایت می کند. سپس سوئیچ فریم را بر اساس آدرس MAC مقصد فریم به رابط موجود در CAM هدایت می کند. اگر آدرس مقصد ناشناخته باشد ، سوئیچ فریم را دبه تمام رابط ها (به جز رابط ورودی) ارسال می کند. این رفتار را سیل unicast می‌نامند.

منابع[ویرایش]

  1. "Traffic regulators: Network interfaces, hubs, switches, bridges, routers, and firewalls" (PDF). Cisco Systems. 1999-09-14. Archived from the original (PDF) on May 31, 2013. Retrieved 2012-07-27.
  2. "What is a Network Switch vs. a Router?". Cisco Systems. Retrieved 2012-07-27.
  3. "RFC 1286 - Definitions of Managed Objects for Bridges". Tools.ietf.org. 1989-07-14. Retrieved 2013-10-19.
  4. "Local Area Networks: Internetworking". manipalitdubai.com. Archived from the original (PowerPoint) on 2014-05-13. Retrieved 2012-12-02.
  5. "Bridging Protocols Overview" (PowerPoint). iol.unh.edu. Retrieved 2012-12-02.
  6. "Transparent Bridging". Cisco Systems, Inc. Retrieved 2010-06-20.