ویدیوی اچ‌دی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ویدیوی اچ‌دی (به انگلیسی: HD video) یا ویدیوی وضوح بالا (به انگلیسی: High-definition video)، به سامانه‌های ویدیویی با تفکیک‌پذیری بالاتری نسبت به ویدیوی وضوح استاندارد (اس‌دی) گفته می‌شود و عمدتاً شامل وضوح ۷۲۰×۱۲۸۰ پیکسل (۷۲۰p) یا ۱۰۸۰×۱۹۲۰ پیکسل (۱۰۸۰i/۱۰۸۰p) است. این مقاله در مورد مفاهیم پایهٔ ویدیوی وضوح بالا بحث می‌کند و نه کاربردهای خاص آن در پخش تلویزیونی (HDTV)، قالب‌های ضبط تصویر، دیسک‌های نوری بلو-ری و قالب نوار ویدیویی D-VHS.

تاریخچه[ویرایش]

دورهٔ تکامل (۱۹۴۸ تا دههٔ ۱۹۷۰): تلویزیون وضوح پایین به جای وضوح بالا[ویرایش]

از یک دورنمای تاریخی، ان‌تی‌اس‌سی یا سیستم-ام اولین قالب ارسال تلویزیونی اچ‌دی بود.

سیستم-ام، انحصار ویدیوی اچ‌دی را از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۶ در اختیار داشت. تنها سامانهٔ پخش تلویزیوی موجود در اروپا در آن زمان از ۴۰۵ خط (بریتانیا، هم‌چنین از آن با عنوان سیستم-ای هم نام برده می‌شد) یا ۴۴۱ خط (فرانسه، گرچه هرگز از یک نقش‌دهندهٔ سیستم بحث نشد) استفاده می‌کرد.

سپس اروپایی‌ها سامانهٔ ۶۲۵ خط را با پال (PAL) یا سکام (SECAM) به عنوان استاندارد رنگ، استانداردسازی کردند. دراصل، پال به قالب تصویری وضوح بالا تبدیل شد. فرانسه یک سیستم ۸۱۹ خط را که تک‌فام بود آزمایش کرد اما به دلیل مسائل هماهنگ‌سازی و عدم به‌کارگیری آن در سایر کشورها جز در بلژیک آن را ترک کرد.

دههٔ ۱۹۸۰: جهش‌های بزرگ فن‌آوری به سوی نقطه‌های کور[ویرایش]

مشخصه‌های اصلی اچ‌دی به آغاز دههٔ ۱۹۸۰ برمی‌گردد، زمانی که ژاپن، استاندارد تلویزیونی ۱۱۲۵-خط های‌ویژن (هم‌چنین با نام MUSE) را که با ۳۰ فریم در ثانیه اجرا می‌شد توسعه داد. ژاپن این استاندارد را در یک اجتماع بین‌المللی مهندسان تلویزیونی در الجزایر در سال ۱۹۸۱ ارائه کرد و ان‌اچ‌کی ژاپن، سیستم اچ‌دی‌تی‌وی آنالوگ خود را در کنفرانس سویس در ۱۹۸۳ عرضه داد.

سیستم ان‌اچ‌کی در ایالات متحده به عنوان استاندارد#۲۴۰ام SMPTE (انجمن تصاویر متحرک و مهندسان تلویزیونی) در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ استانداردسازی شد، اما بعداً در زمانی که با یک سیستم آنالوگ دی‌وی‌بی جایگزین شد، متروک ماند. های‌ویژن هنوز هم برای تبادل ویدیوی اچ‌دی‌تی‌وی قابل استفاده است اما تقریباً هیچ وسیله‌ای نیست که این عملگر را اجرا کند. تلاش‌ها برای تطبیق اجباری های‌ویژن به یک کانال پخش ۶مگاهرتزی عمدتاً ناموفق بود. تمام تلاش‌ها برای استفاده از این قالب به عنوان پخش تلویزیونی زمینی در اواسط دههٔ ۱۹۹۰ ترک گفته شد.

اروپایی‌ها ‎HD-MAC (۱۲۵۰ خط، ۵۰ هرتز)‎ را به عنوان یک استاندارد تصویری توسعه دادند اما هیچ‌گاه به عنوان یک قالب پخش ویدیویی زمینی موفق نبود. HD-MAC هیچ‌گاه به عنوان سیستم تبادل ویدیویی جز در اتحادیه پخش اروپایی برگزیده نشد.

استاندارد وضوح بالای کنونی در آمریکای شمالی در طی دورهٔ فرآیندهای تلویزیونی پیشرفته که به وسیلهٔ کمیسیون ارتباطات فدرال در ۱۹۸۷ بنا به درخواست پخش‌کنندگان آمریکایی آغاز گشته بود توسعه داده شد. در حقیقت، پایان دههٔ ۱۹۸۰ ناقوس مرگی بود برای بیش‌تر فن‌آوری‌های وضوح بالایی که تا آن زمان توسعه داده شده بودند.

دههٔ ۱۹۹۰: دی‌وی‌بی و استانداردسازی‌ها[ویرایش]

فرابردهای FCC که توسط کمیتهٔ سامانه‌های تلویزیونی پیش‌رفته (ATSC) هدایت می‌شد، گستره‌ای از استانداردها را از ویدیوی ۱۰۸۰خطی اینترلیسد (یک نزول تکنیکی از سیستم اصلی ۱۱۲۵خط/۳۰فریم بر ثانیهٔ ان‌اچ‌کی) با حداکثر میزان ۳۰ فریم بر ثانیه، و ویدیوی ۷۲۰ خط با اسکن پراگرسیو با حداکثر میزان ۶۰ فریم بر ثانیه، به کار گرفت.

با این وجود در نهایت، استاندارد تقکیک‌پذیری‌های دی‌وی‌بی (۱۰۸۰، ۷۲۰، ۴۸۰...) و میزان فریم‌های آن (۲۴، ۲۵، ۳۰) با الحاق به اروپایی‌ها که در فرآیند استانداردسازی مشابهی بودند به کار گرفته شد. اف‌سی‌سی به طور رسمی استاندارد انتقال ای‌تی‌اس‌سی (که شامل هر دوی استانداردهای اچ‌دی و اس‌دی بود) را در سال ۱۹۹۶ به کار گرفت و اولین پخش آن در ۲۸ اکتبر ۱۹۹۸ بود.

دههٔ ۲۰۰۰: پذیرش اچ‌دی‌تی‌وی جهانی، اما استانداردسازی رو به زوال[ویرایش]

در آغاز دههٔ ۲۰۰۰ میلادی به نظر می‌آمد که دی‌وی‌بی، استاندارد ویدیویی آینده خواهد بود. با این وجود، هم برزیل و هم چین، از کدک‌های تصویری غیراستاندارد (ام‌پی۴، و یک کدک تصویری متن-باز) استفاده کردند که به‌گونه‌ای، هماهنگ‌سازی‌هایی را که بعد پس از دهه‌ها پخش تلویزیونی آنالوگ ناهماهنگ در امید آن بودند نقض کردند. به دلیل آن‌که تلویزیون وضوح بالا به یک ارائهٔ ریاضی‌وار از یک سیگنال ویدیویی تبدیل شده و نیز قابلیت‌های رایانه‌ای بسیار ارزان است، این مسائل استاندارسازی تا کنون نقش کوچکی را ایفا کرده‌اند.

جزئیات فنّی[ویرایش]

فرم‌های ویدیویی وضوح بالای استاندارد[ویرایش]

حالت ویدیو اندازهٔ فریم در پیکسل (W×H) پیکسل در تصویر۱ نوع اسکن میزان فریم (Hz)
۵۷۶p۲ ۷۰۴x۵۷۶ ۴۰۵٬۵۰۴ پراگرسیو ۲۵، ۵۰
۷۲۰p ۱۲۸۰×۷۲۰ ۹۲۱٬۶۰۰ پراگرسیو ۲۳٫۹۷۶، ۲۴، ۲۵، ۲۹،۹۷، ۳۰، ۵۰، ۵۹٫۹۴، ۶۰
۱۰۸۰i ۱۹۲۰×۱۰۸۰ ۲٬۰۷۳٬۶۰۰ اینترلیسد ۲۵، ۲۹٫۹۷، ۳۰
۱۰۸۰p ۱۹۲۰×۱۰۸۰ ۲٬۰۷۳٬۶۰۰ پراگرسیو ۲۳٫۹۷۶، ۲۴، ۲۵، ۲۹٫۹۷، ۳۰، ۵۰، ، ۶۰
۲K ۲۰۴۸x۱۵۳۶ ۳٬۱۴۵٬۷۲۸ پراگرسیو
۲۱۶۰p ۳۸۴۰×۲۱۶۰ ۸٬۲۹۴٬۴۰۰ پراگرسیو
۴K ۴۰۹۶x۳۰۷۲ ۱۲٬۵۸۲٬۹۱۲ پراگرسیو
۲۵۴۰p ۴۵۲۰x۲۵۴۰ ۱۱٬۴۸۰٬۸۰۰ پراگرسیو
۴۳۲۰p ۷۶۸۰x۴۳۲۰ ۳۳٬۱۷۷٬۶۰۰ پراگرسیو ۵۰، ۶۰

یادداشت: ۱ تصویر یا یک فریم است یا در صورتی که نوع اسکن، اینترلیسد باشد یک فیلد است. : ۲ ۵۷۶p تنها در استرالیا به عنوان اچ‌دی شناخته می‌شود.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]