واکه مرکزی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

واکه‌ی مرکزی، سابقاً شناخته‌شده با نام واکه‌ی آمیخته، یک گروه آوایی در سبک واکه است که در برخی از زبان‌های دنیا به‌کار می‌رود. مشخصه‌ی تعریف‌کننده‌ی این سبک از واکه‌ها این است که موقعیت زبان برای تولیدشان، یک نیمه‌راه میان واکه‌ی جلویی و واکه‌ی پشتی است. (در عمل، واکه‌های مرکزی غیرگرد تمایل به روبه‌جلو شدن و واکه‌های مرکزی گردشده تمایل به روبه‌پشت شدن دارند.)

فهرست[ویرایش]

واکه‌های مرکزی‌ای که نمادهای مختص‌به‌خود را در الفبای آوانگاری بین‌المللی دارند عبارت‌اند از:

واکه‌های مرکزی دیگری هم وجود دارند که نمادی اختصاصی در الفبای آوانگاری بین‌المللی ندارند:

منابع[ویرایش]