واسط الکترونیکی یکپارچه دیسک‌گردان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کابل‌های ATA یا آی‌دی‌ای ۴۰ سیم (راست) و ۸۰ سیم (چپ)

واسط الکترونیکی یکپارچه دیسک‌گردان (به انگلیسی: Integrated Drive Electronics interface) که با حروف اختصار آی‌دی‌ای (IDE) شناخته شده و از طرف موسسه استاندارد ملی آمریکا (ANSI) واصل فناوری پیشرفته (به انگلیسی: Advanced Technology Attachment) خوانده می‌شود، یک خط ارتباطی بین گذرگاه‌های برد مادر و ابزارهای ذخیره‌سازی رایانه مانند دیسک سخت و فلاپی است. واسط آی‌دی‌ای برپایهٔ استاندارد ۱۶ بیت در معماری استاندارد آی‌بی‌ام قرار دارد اما در رایانه‌هایی که از استاندارد دیگری استفاده می‌کنند نیز به کار می‌رود.[۱] این واسط از طرف شرکت‌های آی‌بی‌ام و کامپک در سال ۱۹۸۴ معرفی شد.[۲]

واسط آی‌دی‌ای در ابتدا فقط برای اتصال دیسک سخت مناسب بود و ابزارهای دیگری چون سی‌دی‌رام و نوارگردان از واسط سیستم ریزکامپیوتر (SCSI مخفف small computer system interface) یا واسط‌های اختصاصی کارت صدا و فلاپی استفاده می‌کردند. بنابراین، واسط آی‌دی‌ای به پروتکل آتاپی مجهز شد تا ابزارهای ذخیره‌سازی دیگری علاوه بر دیسک سخت نیز از طریق آن به برد مادر متصل شوند.[۳]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «What is IDE/ATA Hard Drive?»(انگلیسی)‎ (اچ‌تی‌ام). EASEUS Software. بازبینی‌شده در ۱۴ مه ۲۰۱۱. 
  2. «IBM and Compaq introduce the IDE interface»(انگلیسی). بازبینی‌شده در ۱۶ مه ۲۰۱۱. 
  3. Charles M. Kozierok. «SFF-۸۰۲۰ / ATA Packet Interface (ATAPI)»(انگلیسی)‎ (اچ‌تی‌ام‌ال). The PC Guide، ۱۷ آوریل ۲۰۰۱. بازبینی‌شده در ۱۷ مه ۲۰۱۱.