پرش به محتوا

نورفک (ویرجینیا)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از نورفک، ویرجینیا)
نورفک
شهر مستقل
دورنمای مرکز شهر نورفک
یواس‌اس ویسکانسین
بازیلیکای مریم مقدس
موزه هنر کرایسلر
دانشگاه اولد دومینیون
ایستگاه نیروی دریایی نورفک
یادمان مک‌آرتور
پرچم نورفک
پرچم
نشان رسمی نورفک
مهر
شعار(ها): 
الگو:Force singular Et terra et mare divitiae tuae, Crescas (لاتین برای، «با ثروت‌های خشکی و دریا، رشد خواهی کرد.»)
Map
نورفک در ویرجینیا واقع شده
نورفک
نورفک
موقعیت در ایالت ویرجینیا
نورفک در ایالات متحده آمریکا واقع شده
نورفک
نورفک
موقعیت در ایالات متحده
نورفک در آمریکای شمالی واقع شده
نورفک
نورفک
موقعیت در آمریکای شمالی
مختصات: ۳۶°۵۰′۴۹″ شمالی ۷۶°۱۷′۰۷″ غربی / ۳۶٫۸۴۶۹۴°شمالی ۷۶٫۲۸۵۲۸°غربی / 36.84694; -76.28528
کشور ایالات متحده آمریکا
ایالت ویرجینیا
شهرستانندارد (شهر مستقل)
تأسیس۱۶۸۰ (به عنوان شهرک)
ثبت به عنوان بخش۱۷۳۶ (به عنوان بخش)
ثبت به عنوان شهر۱۸۴۵ (به عنوان شهر)
حکومت
 • شهردارکنی الکساندر (D)
مساحت
[۱]
 • شهر مستقل۹۶٫۴۰ مایل مربع (۲۴۹٫۶۸ کیلومتر مربع)
 • خشکی۵۳٫۲۷ مایل مربع (۱۳۷٫۹۸ کیلومتر مربع)
 • آب۴۳٫۱۳ مایل مربع (۱۱۱٫۷۰ کیلومتر مربع)
ارتفاع
۷ فوت (۲٫۱ متر)
جمعیت
 (۲۰۲۰)
 • شهر مستقل۲۳۸٬۰۰۵
 • رتبه۱۰۰ام در ایالات متحده
۴ام در ویرجینیا
 • تراکم۴۴۶۸/مایل مربع (۱۷۲۵/کیلومتر مربع)
 • شهری
۱٬۰۴۷٬۸۶۹
 • کلان‌شهری
۱٬۷۲۵٬۲۴۶ (۳۷ام)
منطقهٔ زمانییوتی‌سی −۵ (EST)
 • تابستانی (DST)یوتی‌سی −۴ (EDT)
زیپ‌کد
23501–23515, 23517–23521, 23523, 23529, 23541, 23551
کدهای منطقه757, 948
کد FIPS51-57000[۲]
GNIS1497051[۳]
فرودگاه اصلیفرودگاه بین‌المللی نورفک
قطار سبک شهرید تاید
حمل‌ونقل عمومیترنزیت همپتون رودز
وبگاهwww.norfolk.gov

نورفک (به انگلیسی: Norfolk) شهری در ایالت ویرجینیا در آمریکاست. بعد از ویرجینیابیچ دومین شهر بزرگ این ایالت است.[۴] ناو هواپیمابر نیمیتز در کنار این شهر پهلو می‌گیرد.

نورفک (locally ‎گوش دهیدi‎/ˈnɔːrfək/‎ NOR-fək) یک شهر مستقل در کامن‌ولث ویرجینیا در ایالات متحده است. این شهر در سرشماری ۲۰۲۰ دارای ۲۳۸٬۰۰۵ نفر جمعیت بود که آن را به سومین شهر پرجمعیت ویرجینیا و صدمین شهر پرجمعیت ایالات متحده تبدیل کرد.[۵] این شهر موقعیتی استراتژیک به عنوان مرکز تاریخی، شهری، مالی و فرهنگی منطقه کلان‌شهری همپتون رودز (که گاهی «تایدواتر» نامیده می‌شود) دارد؛ منطقه‌ای که بیش از ۱.۸ میلیون نفر جمعیت دارد و سی و هفتمین منطقه کلان‌شهری بزرگ در ایالات متحده است.[۶]

نورفک در سال ۱۶۸۲ به عنوان یک بندر دریایی استعماری تأسیس شد. این شهر که در محل تلاقی رود الیزابت و خلیج چساپیک واقع شده است، به سرعت به مرکز اصلی تجارت و کشتی‌سازی تبدیل شد. در طول انقلاب آمریکا و جنگ ۱۸۱۲، بندر و تأسیسات دریایی آن، شهر را به یک هدف نظامی حیاتی تبدیل کرد. اهمیت نورفک در قرن بیستم با گسترش نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، به‌ویژه با تأسیس ایستگاه نیروی دریایی نورفک در سال ۱۹۱۷ که بزرگ‌ترین پایگاه دریایی جهان باقی مانده است، افزایش یافت.

نورفک یکی از مشارکت‌کنندگان مهم در بندر ویرجینیا است و میزبان یکی از دو ستاد فرماندهی راهبردی ناتو است. این شهر خانه شرکت مرسک لاین لیمیتد است که بزرگ‌ترین ناوگان کشتی‌های با پرچم ایالات متحده در جهان را مدیریت می‌کند. این شهر دارای نهادهای فرهنگی متعددی از جمله موزه دریایی نوتیکوس، موزه هنر کرایسلر و باغ‌وحش ویرجینیا است. نورفک مایل‌ها سواحل رودخانه‌ای و خلیجی دارد، از جمله سواحلی در خلیج چساپیک.

تاریخچه

[ویرایش]

پیش از ۱۶۰۷

[ویرایش]

در اواخر قرن شانزدهم، منطقه‌ای که اکنون نورفک است توسط مردم چسپی (Chesepian) مسکونی بود که این سرزمین را «K'che-sepi-ack» می‌نامیدند. طبق گزارش‌های تاریخی ویلیام استراچی، سکونتگاه‌های چسپین‌ها توسط پوهاتان مدت کوتاهی پیش از تأسیس جیمزتاون در سال ۱۶۰۷ نابود شدند.

دوران استعمار

[ویرایش]

زمین‌های نورفک جزو اولین مناطقی بودند که مهاجران را از مستعمره ویرجینیا به خود جذب کردند، اگرچه نورفک تا دهه ۱۷۰۰ به عنوان یک شهر ثبت نشد. هنگامی که تأسیس مجلس نمایندگان (House of Burgesses) حکومت نمایندگی را در سال ۱۶۱۹ به مستعمره معرفی کرد، فرماندار سر جورج یاردلی بخش توسعه‌یافته مستعمره را به چهار حوزه قضایی تقسیم کرد که آن را «شهر» (citties) نامید. زمینی که نورفک اکنون بر آن قرار دارد تحت حوزه قضایی الیزابت سیتی قرار گرفت.

در سال ۱۶۳۴، شاه چارلز اول مستعمره را به سیستمی از شایرها سازماندهی کرد و الیزابت سیتی به «شایر الیزابت سیتی» تبدیل شد. شایر الیزابت سیتی (شهر همپتون کنونی) شامل تمام زمین‌هایی بود که امروزه شهرهای همپتون، نورفک، ویرجینیا بیچ، پورتسموث، چساپیک و سافک را تشکیل می‌دهند. آدام توروگود (که در سال ۱۶۲۲ از کینگز لین در نورفکِ انگلستان به ویرجینیا مهاجرت کرده بود) پس از متقاعد کردن ۱۰۵ نفر برای اسکان در مستعمره، در سال ۱۶۳۶ از طریق سیستم حق سرانه (headright)، مالکیت زمین بزرگی را در امتداد رود لین‌هاون به دست آورد.

هنگامی که بخش همپتون رودز جنوبی از شایر جدا شد، توروگود نام زادگاهش را برای شهرستان نیو نورفک تازه تشکیل شده پیشنهاد داد. یک سال بعد، این شهرستان به دو شهرستان آپر نورفک و لوئر نورفک (دومی اکنون در شهر نورفک ادغام شده است) تقسیم شد که عمدتاً بر اساس توصیه توروگود بود.[۷] این منطقه از ویرجینیا به عنوان محل کارآفرینان، از جمله مردان شرکت ویرجینیای لندن شناخته شد.[۸][۹]

نورفک در اواخر قرن هفدهم با ساخت قلعه «نیمه ماه» (Half Moone) توسعه یافت و ۵۰ جریب فرنگی زمین از بومیان محلی کنفدراسیون پوهاتان در ازای ۱۰٬۰۰۰ پوند تنباکو خریداری شد. مجلس نمایندگان در سال ۱۶۸۰ «شهرستان لوئر نورفک» را تأسیس کرد.[۱۰][۱۱] در سال ۱۶۹۱، آخرین تقسیم‌بندی شهرستان صورت گرفت و شهرستان لوئر نورفک برای تشکیل شهرستان نورفک (شامل شهرهای امروزی نورفک، چساپیک و بخش‌هایی از پورتسموث) و شهرستان پرنسس آن (ویرجینیا بیچ امروزی) تقسیم شد.

نورفک در سال ۱۷۰۵ ثبت شد. در سال ۱۷۳۰، یک سایت بازرسی تنباکو در اینجا مستقر شد. طبق قانون بازرسی تنباکو، بازرسی «در شهر نورفک، بر روی زمین قلعه، در شهرستان نورفک؛ و کمپس لندینگ در پرنسس آن، تحت یک بازرسی» انجام می‌شد. در سال ۱۷۳۶، جورج دوم منشور سلطنتی آن را به عنوان یک بخش (borough) اعطا کرد.[۱۲] این شهر بندر مهمی برای صادرات کالا به جزایر بریتانیا و فراتر از آن بود.

یک گلوله توپ که در دیوار کلیسای اپیسکوپال سنت پل گیر کرده است؛ این گلوله توسط ناوگان لرد دانمور در طول جنگ انقلاب آمریکا شلیک شده است.

پس از اینکه انقلاب آمریکا فرماندار سلطنتی ویرجینیا، لرد دانمور را مجبور به فرار از ویلیامزبرگ کرد، او نورفک را در سال ۱۷۷۵ به پایتخت جدید ویرجینیا تبدیل کرد. ۶٬۲۵۰ ساکن نورفک عمدتاً وفادارمانده بودند زیرا دولت بریتانیا انحصار تجارت را به بسیاری از مشاغل آن‌ها اعطا کرده بود. پس از شکست در نبرد گریت بریج در دسامبر همان سال، لرد دانمور شهر را با گلوله‌باران دریایی تا حدی ویران کرد. در ۱۶ ژانویه ۱۷۷۶، چهارمین کنوانسیون ویرجینیای میهن‌پرستان موافقت کرد که بیشتر خانه‌های باقی‌مانده را تخریب کند تا از استفاده دانمور از شهر برای تجمع نیروهای بریتانیایی و بردگان فراری جلوگیری شود.[۱۳]

در نهایت، سرهنگ وودفورد دانمور را به تبعید راند و به بیش از ۱۶۸ سال حکومت بریتانیا در ویرجینیا پایان داد.[۱۴][۱۵] تنها دیوارهای کلیسای اپیسکوپال سنت پل از بمباران و آتش‌سوزی‌های بعدی جان سالم به در بردند. یک گلوله توپ ناشی از بمباران (شلیک شده توسط کشتی لیورپول) همچنان در دیوار سنت پل باقی مانده است.[۱۶]

سده نوزدهم

[ویرایش]
«نورفک از گاسپورت، ویرجینیا»، کتابخانه عمومی نیویورک

هنگامی که بریتانیایی‌ها نورفک را اشغال کردند، توماس جفرسون دستور نابودی آن با آتش را صادر کرد.[۱۷] پس از بازسازی خرابی‌های ناشی از آتش‌سوزی‌های دوران جنگ انقلاب، نورفک و شهروندانش برای نوسازی تلاش کردند. در سال ۱۸۰۴، آتش‌سوزی مهیب دیگری در امتداد اسکله‌های شهر حدود ۳۰۰ ساختمان را ویران کرد و شهر دچار پس‌رفت اقتصادی شدیدی شد. در طول جنگ ۱۸۱۲، نیروهای بریتانیایی یورش ناموفقی را علیه نورفک ترتیب دادند.[۱۸] در طول دهه ۱۸۲۰، جوامع کشاورزی در سراسر ایالات جنوبی آمریکا دچار رکود طولانی‌مدتی شدند که باعث مهاجرت بسیاری از خانواده‌ها به مناطق دیگر شد. بسیاری به سمت غرب به پیمونت، یا دورتر به کنتاکی و تنسی نقل مکان کردند. این مهاجرت همچنین به دنبال فرسایش خاک به دلیل کشت تنباکو در منطقه تایدواتر رخ داد، جایی که تنباکو برای نسل‌ها کالای اصلی کشاورزی بود.

ویرجینیا تلاش‌هایی برای توقف تدریجی بردگی انجام داد و در دو دهه پس از جنگ، نرخ آزاد کردن بردگان افزایش یافت. توماس جفرسون راندولف در سال ۱۸۳۲ موفق به تصویب قطعنامه‌ای برای لغو تدریجی برده‌داری در ایالت شد. با این حال، در آن زمان افزایش تقاضا به دلیل اسکان در ایالت‌های جنوبی دورتر، بازار داخلی بزرگی برای برده‌داری ایجاد کرده بود. اختراع پنبه‌پاک‌کن در اواخر قرن هجدهم، کشت پنبه با الیاف کوتاه را در مناطق مرتفع سودآور کرده بود که به‌طور گسترده انجام می‌شد.

جوزف جنکینز رابرتز، متولد و بزرگ شده در نورفک، اولین رئیس‌جمهور لیبریا شد.

انجمن استعمار آمریکا پیشنهاد داد که سیاه‌پوستان آزاد و بردگان آزاد شده را با تأسیس مستعمره جدید لیبریا و پرداخت هزینه حمل و نقل، به آفریقا «بازگردانند». اما اکثر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار می‌خواستند در زادگاه خود، ایالات متحده، بمانند و به آزادی و حقوق در همان‌جا دست یابند. برای مدتی، بسیاری از مهاجران به لیبریا از ویرجینیا و کارولینای شمالی از بندر نورفک حرکت کردند. جوزف جنکینز رابرتز، یک فرد رنگین‌پوست آزاد بومی نورفک، از طریق انجمن استعمار آمریکا مهاجرت کرد و بعدها به عنوان اولین رئیس‌جمهور لیبریا انتخاب شد و خانواده قدرتمندی را پایه‌گذاری کرد.[۱۹]

در سال ۱۸۴۵، نورفک به عنوان یک شهر ثبت شد.[۲۰] در ۷ ژوئن ۱۸۵۵، کشتی ۱۸۳ فوتی «بنجامین فرانکلین» برای تعمیرات وارد همپتون رودز شد. این کشتی به تازگی از هند غربی آمده بود، جایی که شیوع تب زرد در آنجا رخ داده بود. افسر بهداشت بندر دستور قرنطینه کشتی را صادر کرد. پس از یازده روز، بازرسی دوم مشکلی پیدا نکرد، بنابراین اجازه پهلو گرفتن داده شد. چند روز بعد، اولین موارد تب زرد در نورفک کشف شد و یک مکانیک در ۸ ژوئیه بر اثر این بیماری درگذشت. تا ماه اوت، روزانه چندین نفر جان خود را از دست می‌دادند و یک‌سوم جمعیت شهر به امید فرار از همه‌گیری فرار کرده بودند. هیچ‌کس نمی‌دانست بیماری چگونه منتقل می‌شود. با آلوده شدن نورفک و پورتسموث، نیویورک تمام ترددها از این مکان‌ها را ممنوع کرد. شهرهای همسایه نیز ورود ساکنان نورفک را ممنوع کردند. این اپیدمی از طریق پشه‌ها و بهداشت ضعیف در شهر گسترش یافت و هر خانواده‌ای را تحت تأثیر قرار داد و باعث وحشت گسترده شد. تعداد مبتلایان در سپتامبر به ۵٬۰۰۰ نفر رسید و تا هفته دوم، ۱٬۵۰۰ نفر در نورفک و پورتسموث جان خود را از دست داده بودند.[۲۱] با سرد شدن هوا، شیوع بیماری رو به کاهش نهاد و آمار نهایی تلفات حدود ۳٬۲۰۰ نفر برآورد شد.[۲۲] مدتی طول کشید تا شهر بهبود یابد.

نبرد همپتون رودز بین یواس‌اس مانیتور و سی‌اس‌اس ویرجینیا

در ۴ آوریل ۱۸۶۱، جورج بلو، نماینده شهر نورفک در کنوانسیون جدایی ویرجینیا، علیه جدایی رأی داد. پس از نبرد فورت سامتر، رأی‌گیری دیگری در ۱۷ آوریل انجام شد که در آن بلو به جدایی رأی داد، این رأی تصویب شد و ویرجینیا از اتحادیه جدا شد. در بهار ۱۸۶۲، نبرد همپتون رودز در نزدیکی ساحل شمال غربی شبه‌جزیره «سولز پوینت» رخ داد که اولین مبارزه بین دو کشتی جنگی زره‌پوش، یواس‌اس مانیتور و سی‌اس‌اس ویرجینیا بود. این نبرد با بن‌بست به پایان رسید اما روند جنگ‌های دریایی را تغییر داد؛ از آن زمان به بعد، کشتی‌های جنگی با فلز تقویت شدند.[۲۳]

در مه ۱۸۶۲، شهردار نورفک، ویلیام لمب، شهر را تسلیم ژنرال اتحادیه، جان ای. وول و نیروهایش کرد. آن‌ها شهر را در طول جنگ داخلی تحت حکومت نظامی نگه داشتند. هزاران برده از منطقه به خطوط اتحادیه فرار کردند تا آزادی به دست آورند؛ آن‌ها به‌سرعت مدارس را در نورفک برپا کردند تا سال‌ها پیش از پایان جنگ، خواندن و نوشتن را بیاموزند.[۲۴]

از قرن بیستم تا امروز

[ویرایش]
خیابان گرانبی از گوشه خیابان سیتی هال، ۱۹۱۵

سال ۱۹۰۷ هم راه‌آهن ویرجینیا و هم نمایشگاه جیمزتاون را به سولز پوینت آورد. سان دیدن بزرگ نیروی دریایی در نمایشگاه، موقعیت مناسب شبه‌جزیره را نشان داد و بستر را برای بزرگ‌ترین پایگاه دریایی جهان فراهم کرد. دموکرات‌های جنوبی در کنگره موفق به استقرار آن در اینجا شدند. این نمایشگاه که به مناسبت سیصدمین سالگرد تأسیس جیمزتاون برگزار شد، میزبان بسیاری از مقامات برجسته، از جمله رئیس‌جمهور تئودور روزولت، نمایندگان کنگره و دیپلمات‌هایی از بیست و یک کشور بود. تا سال ۱۹۱۷، در حالی که ایالات متحده برای ورود به جنگ جهانی اول آماده می‌شد، ایستگاه هوایی دریایی همپتون رودز در زمین‌های نمایشگاه سابق ساخته شد. این مرکز به عنوان یک ایستگاه آموزشی هوایی و یک پایگاه گشتی برای انجام کارهای آزمایشی در عملیات هواپیماهای آب‌نشین در پایگاه عملیات دریایی تأسیس شد.[۲۵][۲۶]

در نیمه اول قرن بیستم، شهر نورفک مرزهای خود را از طریق الحاق گسترش داد. در سال ۱۹۰۶، شهر شهرک برکلی را ضمیمه کرد که باعث شد شهر از رودخانه الیزابت عبور کند.[۲۷] در سال ۱۹۲۳، شهر گسترش یافت و سولز پوینت، ویلوبی اسپیت، شهرک کامپوستلا و منطقه اوشن ویو را در بر گرفت. این شهر شامل پایگاه نیروی دریایی و مایل‌ها ملک ساحلی مشرف به همپتون رودز و خلیج چساپیک شد.[۲۸] پس از الحاق کوچک‌تری در سال ۱۹۵۹ و تبادل زمین با ویرجینیا بیچ در سال ۱۹۸۸، شهر به مرزهای کنونی خود رسید.[۲۹]

تأسیس سیستم بزرگراهی میان‌ایالتی پس از جنگ جهانی دوم، بزرگراه‌های جدیدی را به منطقه آورد. مجموعه‌ای از پل‌ها و تونل‌ها که در طول پانزده سال ساخته شدند، نورفک را به شبه‌جزیره ویرجینیا، پورتسموث و ویرجینیا بیچ متصل کردند. در سال ۱۹۵۲، تونل داون‌تاون برای اتصال نورفک با شهر پورتسموث افتتاح شد. بزرگراه‌ها همچنین توسعه حومه‌های مسکونی جدید را تحریک کردند که منجر به پراکندگی جمعیت شد. پل‌ها و تونل‌های اضافی شامل پل-تونل همپتون رودز در سال ۱۹۵۷،[۳۰] تونل میدتاون در سال ۱۹۶۲،[۳۱] و بزرگراه ویرجینیا بیچ-نورفک (بزرگراه میان‌ایالتی ۲۶۴ و جاده ایالتی ۴۴) در سال ۱۹۶۷ بود.[۳۲] در سال ۱۹۹۱، مجتمع جدید تونل داون‌تاون/پل برکلی سیستم جدیدی از باندهای متعدد بزرگراه و تقاطع‌ها را افتتاح کرد که مرکز شهر نورفک و بزرگراه میان‌ایالتی ۴۶۴ را به لوله‌های تونل داون‌تاون متصل می‌کرد.[۳۳]

در سال ۱۹۵۴، دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پرونده براون در برابر هیئت آموزش حکم داد که مدارس دولتی جداسازی‌شده غیرقانونی هستند. این دادگاه دستور ادغام نژادی را صادر کرد، اما ویرجینیا سیاست «مقاومت گسترده» را دنبال کرد. در این زمان، اکثر شهروندان سیاه‌پوست هنوز به دلیل قانون اساسی ایالتیِ آغاز قرن و شیوه‌های تبعیض‌آمیز ثبت‌نام رأی‌دهندگان، از حق رأی محروم بودند. مجمع عمومی ویرجینیا بودجه ایالتی برای مدارس دولتی ادغام‌شده را ممنوع کرد.[۳۴]

در سال ۱۹۵۸، دادگاه‌های منطقه ای ایالات متحده در ویرجینیا دستور دادند که مدارس برای اولین بار بر پایه ادغام نژادی باز شوند. در پاسخ، فرماندار ویرجینیا، جی. لیندسی آلموند، دستور تعطیلی مدارس را صادر کرد. دیوان عالی ویرجینیا قانون ایالتی را در تضاد با قانون اساسی ایالت اعلام کرد و دستور داد که همه مدارس دولتی، چه ادغام شده و چه نشده، باید تأمین بودجه شوند. حدود ده روز بعد، آلموند تسلیم شد و از مجمع عمومی خواست تا چندین قانون «مقاومت گسترده» را لغو کند.[۳۵] در فوریه ۱۹۵۹، هفده کودک سیاه‌پوست وارد شش مدرسه دولتی نورفک شدند که قبلاً تفکیک شده بودند.[۳۶] سردبیر روزنامه ویرجینین پایلوت، لنوار چیمبرز، علیه مقاومت گسترده سرمقاله نوشت و برنده جایزه پولیتزر برای سرمقاله‌نویسی شد.[۳۷]

با وسوسه توسعه‌های حومه شهری جدید، بسیاری از ساکنان طبقه متوسط سفیدپوست از مسیرهای بزرگراهی جدید به خارج از شهر نقل مکان کردند (فرار سفیدپوستان) و جمعیت نورفک کاهش یافت. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰، ظهور مقاصد خرید حومه شهری جدید همراه با آزادراه‌ها، به معنای پایان شکوفایی کریدور تجاری خیابان گرانبی در مرکز شهر بود که تنها چند بلوک با ساحل فاصله داشت. افتتاح مراکز خرید بزرگ باعث شد تا کسب‌وکارهای خرده‌فروشی از خیابان گرانبی خارج شوند.[۳۸]

بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران (PETA) از سال ۱۹۹۶ در نورفک مستقر بوده است.[۳۹][۴۰]

رهبران شهر نورفک تلاش طولانی‌مدتی را برای احیای هسته شهری آن آغاز کردند. در حالی که خیابان گرانبی در حال افول بود، رهبران شهر بر روی منطقه ساحلی و مجموعه‌ای از اسکله‌ها و انبارهای رو به تخریب آن تمرکز کردند. بسیاری از تأسیسات حمل‌ونقل و انبارداری منسوخ تخریب شدند. در جای آن‌ها، برنامه‌ریزان یک بلوار جدید به نام «واترساید درایو» ایجاد کردند که بسیاری از ساختمان‌های بلندمرتبه در خط افق نورفک در امتداد آن بنا شده‌اند. در سال ۱۹۸۳، شهر و «شرکت راس» بازار جشنواره‌ای واترساید را توسعه دادند تا مردم را دوباره به منطقه ساحلی جذب کرده و بازآفرینی مرکز شهر را تسریع کنند.[۴۱] واترساید در سال ۲۰۱۷ مجدداً توسعه یافت. علاوه بر این، منطقه ساحلی میزبان موزه دریایی و مرکز علوم نوتیکوس، موزه نیروی دریایی همپتون رودز، مرکز کروز و جشن «هف-مون» و نبردناو یواس‌اس ویسکانسین است. تأسیسات دیگری نیز در سال‌های بعد افتتاح شد، از جمله استادیوم بیسبال هاربر پارک که خانه تیم بیسبال «نورفک تایدز» است. در سال ۱۹۹۵، این پارک توسط نشریه بیسبال آمریکا به عنوان بهترین مرکز در لیگ‌های کوچک بیسبال انتخاب شد.[۴۲] تلاش‌های نورفک برای احیای مرکز شهرش مورد تحسین محافل توسعه اقتصادی و برنامه‌ریزی شهری در سراسر کشور قرار گرفته است. رونق دوباره مرکز شهر به افزایش درآمدهای شهر کمک کرد و به شهرداری اجازه داد تا توجه خود را به محله‌های دیگر معطوف کند.[۴۳]

جغرافیا

[ویرایش]
نیوپورت نیوز، همپتون، شهرستان آیل آو وایت، سافک، چساپیک، پورتسموث و نورفک از فضا، ژوئیه ۱۹۹۶. نورفک در ربع بالا سمت راست قرار دارد؛ شرق در بالای تصویر است.

این شهر در گوشه جنوب شرقی ویرجینیا و در محل تلاقی رودخانه الیزابت و خلیج چساپیک واقع شده است. منطقه آماری کلان‌شهری همپتون رودز (که رسماً به عنوان منطقه آماری کلان‌شهری ویرجینیا بیچ-نورفک-نیوپورت نیوز شناخته می‌شود) سی و هفتمین منطقه بزرگ در ایالات متحده است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۴ حدود ۱٬۷۱۶٬۶۲۴ نفر تخمین زده شد. این منطقه شامل شهرهای ویرجینیا از جمله نورفک، ویرجینیا بیچ، چساپیک، همپتون، نیوپورت نیوز، پوکوسون، پورتسموث، سافک، ویلیامزبرگ و چندین شهرستان دیگر در ویرجینیا و کارولینای شمالی است. شهر نورفک به عنوان منطقه تجاری مرکزی شناخته می‌شود، در حالی که منطقه تفریحی ساحلی ویرجینیا بیچ و ویلیامزبرگ عمدتاً مراکز گردشگری هستند. ویرجینیا بیچ پرجمعیت‌ترین شهر در این منطقه آماری است، اگرچه بیشتر به عنوان یک حومه شهر عمل می‌کند. علاوه بر این، نورفک بخشی از منطقه آماری ترکیبی (CSA) ویرجینیا بیچ-نورفک است که سی و دومین منطقه بزرگ در سطح ملی محسوب می‌شود. نورفک علاوه بر املاک گسترده در حاشیه رودخانه، دارای مایل‌ها املاک تفریحی ساحلی و ساحل در جوامع ویلوبی اسپیت و اوشن ویو است.

افزایش سطح دریا و نشست زمین

[ویرایش]
تراکم جمعیت و ارتفاع از سطح دریا در اطراف خلیج چساپیک. نورفک به‌ویژه در برابر افزایش سطح دریا آسیب‌پذیر است.

نورفک به دلیل ارتفاع کم و محصور شدن در میان آب، به‌ویژه در برابر افزایش سطح دریا ناشی از تغییر اقلیم آسیب‌پذیر است.[۴۴] علاوه بر این، زمینی که شهر بر روی آن ساخته شده است به آرامی در حال نشست است. برخی از مناطق در حال حاضر به‌طور منظم در زمان جزر و مد بالا دچار سیل می‌شوند. دانشمندان مؤسسه علوم دریایی ویرجینیا در سال ۲۰۱۳ تخمین زدند که اگر روندهای فعلی ادامه یابد، سطح دریا در نورفک تا پایان این قرن ۱.۶ متر (۵.۵ فوت) یا بیشتر افزایش خواهد یافت.[۴۵][۴۶]

دورنمای شهر

[ویرایش]

الگو:ببینید

مرکز شهر نورفک

هنگامی که نورفک برای اولین بار مسکونی شد، خانه‌ها از چوب و به سبک خانه‌های قرون‌وسطایی انگلیسی ساخته می‌شدند. چند دهه پس از نقشه‌کشی شهر در سال ۱۶۸۲، معماری جرجی که در آن زمان در جنوب محبوب بود، مورد استفاده قرار گرفت. آجر به عنوان مصالح ساختمانی مستحکم‌تر در نظر گرفته می‌شد و الگوهای آجرچینی به سبک پیوند هلندی (Flemish bond) رواج یافت. این سبک شامل پنجره‌های پالادیان و ایوان‌های دوطبقه بود. تا سال ۱۷۴۰، خانه‌ها، انبارها، فروشگاه‌ها و میخانه‌ها در خیابان‌های نورفک پراکنده شدند. نورفک در طول جنگ انقلاب آمریکا به آتش کشیده شد و پس از آن بر پایه معماری فدرال که مبتنی بر ایده‌آل‌های رومی بود، بازسازی شد. خانه‌های سبک فدرال تقارن جرجی را حفظ کردند اما تزئینات ظریف‌تری داشتند. امروزه تعداد کمی از این خانه‌های ردیفی سبک فدرال باقی مانده است. در اوایل قرن نوزدهم، عناصر معماری نئوکلاسیک در خانه‌های ردیفی سبک فدرال ظاهر شدند، مانند ستون‌های ایونی در ایوان‌ها. عناصر یونانی و رومی در ساختمان‌های عمومی مانند تالار قدیمی شهر و گمرک‌خانه ادغام شدند. در دهه ۱۸۳۰، سبک معماری نئوگوتیک با تأکید بر قوس نوک‌تیز و سقف‌های شیروانی تند جایگزین شد. عناصر معماری ایتالیایی نیز در دهه ۱۸۴۰ پدیدار شدند. ساختمان‌های بلندمرتبه برای اولین بار در اواخر قرن نوزدهم ساخته شدند و خط افق اولیه نورفک را شکل دادند. در دوره رکود بزرگ، سبک آرت دکو به عنوان یک سبک محبوب ظاهر شد که نمونه آن ساختمان اداره پست در مرکز شهر است.

محله‌ها

[ویرایش]

نورفک دارای انواع محله‌های تاریخی است که مهم‌ترین آن‌ها «فری‌میسون» (Freemason) است. برخی از محله‌ها مانند برکلی پیش از این خود شهر یا شهرک مستقلی بوده‌اند. محله‌های مسکونی محبوب شامل «گنت» (Ghent)، «کلونیال پلیس»، «لارچمونت» و «لافایت شورز» هستند.

اقلیم

[ویرایش]

نورفک دارای اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب است که برای جنوب ایالات متحده معمول است. بهار در ماه مارس با روزهای ملایم فرا می‌رسد. تابستان‌ها به‌طور مداوم گرم و مرطوب هستند، اما اقیانوس اطلس اغلب تأثیر خنک‌کننده مختصری بر دمای روز دارد. به‌طور متوسط، ژوئیه گرم‌ترین ماه سال با میانگین دمای ۲۷.۳ درجه سلسیوس است. زمستان در نورفک معمولاً ملایم است و ژانویه سردترین ماه سال محسوب می‌شود. بارش برف به صورت پراکنده رخ می‌دهد و میانگین بارش سالانه برف حدود ۱۶ سانتی‌متر است. رکورد بالاترین دمای ثبت شده در نورفک ۴۰.۵ درجه سلسیوس (در سال ۱۹۱۸ و ۲۰۱۰) و پایین‌ترین دما ۱۹.۴- درجه سلسیوس (در سال ۱۹۸۵) بوده است.

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ "2019 U.S. Gazetteer Files". اداره آمار ایالات متحده آمریکا. Retrieved August 7, 2020.
  2. ↑ "U.S. Census website". اداره آمار ایالات متحده آمریکا. Retrieved January 31, 2008.
  3. ↑ "US Board on Geographic Names". سازمان زمین‌شناسی آمریکا. October 25, 2007. Retrieved January 31, 2008.
  4. ↑ Wikipedia contributors, "Norfolk, Virginia," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
  5. ↑ "QuickFacts: Norfolk city, Virginia". census.gov. Retrieved 2021-10-06.
  6. ↑ "Where is "Tidewater" in Virginia? Hampton Roads?". Virginia Places.
  7. ↑ "The Origins of Norfolk's Name". Norfolk Historical Society. Archived from the original on September 10, 2007. Retrieved October 9, 2007.
  8. ↑ "The Virginia Company of London and England's Second Colonial Venture", Empire, Religion and Revolution in Early Virginia, 1607-1786, Palgrave Macmillan, 2013, doi:10.1057/9781137327925.0008 (inactive December 31, 2025), ISBN 978-1-137-32792-5, retrieved 2025-03-06{{citation}}: تمیزکاری شیوه یادکرد ۱: شناساگر شیء دیجیتال غیرفعال از دسامبر ۲۰۲۵ (link)
  9. ↑ Wolfe, Brendan. "Virginia Company of London".
  10. ↑ "The "Half Moone" Fort". Norfolk Historical Society. Archived from the original on May 9, 2008. Retrieved February 19, 2008.
  11. ↑ "The Birth of "Norfolk Towne"". Norfolk Historical Society. Archived from the original on February 8, 2012. Retrieved February 19, 2008.
  12. ↑ "Norfolk Becomes a Borough". Norfolk Historical Society. Archived from the original on March 13, 2018. Retrieved October 9, 2007.
  13. ↑ Kranish, Michael (2 November 2025). "Norfolk Must be Destroyed". The Washington Post. Retrieved 3 November 2025.
  14. ↑ "Cultural & Political Chronology (1750–1783)". Colonial Williamsburg. Retrieved September 30, 2007.
  15. ↑ Guy, Louis L. jr."Norfolk's Worst Nightmare" بایگانی‌شده در ژوئن ۲۹, ۲۰۱۸ توسط Wayback Machine, Norfolk Historical Society Courier (Spring 2001), accessed January 3, 2008
  16. ↑ "HMS Otter". Virginia State Navy. Archived from the original on May 13, 2008. Retrieved September 30, 2007.
  17. ↑ Kranish, Michael (2025-11-02). "Thomas Jefferson said Norfolk must be destroyed — and records reveal the Patriots burned much of it themselves". The Washington Post. Retrieved 2025-11-05.
  18. ↑ Hannings, Bud (2012). The War of 1812: A Complete Chronology with Biographies of 63 General Officers (Illustrated ed.). Jefferson, NC: McFarland. pp. 138. ISBN 978-0786463855.
  19. ↑ "Joseph Roberts, Liberia's first President!". The African-American Registry. Archived from the original on November 23, 2007. Retrieved February 19, 2008.
  20. ↑ "Norfolk from 1845–1887 :Neighborhood Histories : Neighborhood Services – City of Norfolk, VA". Archived from the original on 2007-08-20. Retrieved 2007-04-17.
  21. ↑ "YELLOW FEVER IN NORFOLK AND PORTSMOUTH, VIRGINIA, 1855, as reported in the DAILY DISPATCH of Richmond, Virginia 2005". transcriber and compiler: Donna, Bluemink. Archived from the original on 2024-09-14. Retrieved 29 September 2019.{{cite web}}: نگهداری CS1: سایر موارد (link)
  22. ↑ Wagner, Lon (July 10–23, 2005), "The Fever, a Story in 14 Parts" (PDF), The Virginian-Pilot, archived from the original (PDF) on December 15, 2013, retrieved May 18, 2013.
  23. ↑ "Battle of the Monitor and the Merrimac". Americancivilwar.com. Retrieved October 9, 2007.
  24. ↑ "Lincoln Plans the Recapture of Norfolk". Norfolk Historical Society. Archived from the original on October 22, 2007. Retrieved October 9, 2007.
  25. ↑ “WWI: Aviation: Hampton Roads, Virginia.” National Museum of U.S Navy . Accessed November 12, 2025. https://www.history.navy.mil/content/history/museums/nmusn/explore/photography/wwi/wwi-aviation/u-s--naval-air-stations/naval-stations-us/virginia-hampton-roads.html.
  26. ↑ "Mark Twain and Henry Huttleston Rogers in Virginia". twainquotes.com. Retrieved October 2, 2007.
  27. ↑ "Norfolk: 1906 Annexation". City of Norfolk. Archived from the original on November 27, 2007. Retrieved October 9, 2007.
  28. ↑ "Norfolk: 1923 Annexation". City of Norfolk. Archived from the original on November 27, 2007. Retrieved October 9, 2007.
  29. ↑ "Norfolk: 1955 Annexation". City of Norfolk. Archived from the original on November 27, 2007. Retrieved October 9, 2007.
  30. ↑ "Hampton Roads Bridge Tunnel". Roads to the Future. Retrieved October 2, 2007.
  31. ↑ "Midtown Tunnel Parallel Tube Project". Roads to the Future. Retrieved October 2, 2007.
  32. ↑ "Interstate 264 in Virginia". Roads to the Future. Retrieved October 2, 2007.
  33. ↑ "Hampton Roads Area Interstates and Freeways". Roads to the Future. Retrieved October 2, 2007.
  34. ↑ "The Southern Manifesto and "Massive Resistance" to Brown". Legal Defense Fund (به انگلیسی). Retrieved 2025-11-21.
  35. ↑ "Massive Resistance – The Civil Rights Movement in Virginia". Virginia Historical Society. Archived from the original on September 15, 2008. Retrieved August 9, 2007.
  36. ↑ Bly, Antonio T. (1998). "The Thunder during the Storm-School Desegregation in Norfolk, Virginia, 1957–1959: A Local History". The Journal of Negro Education. 67 (2): 106–114. doi:10.2307/2668221. JSTOR 2668221. Retrieved September 4, 2023.
  37. ↑ "Landmark Communications Company History". Landmark Communications. Archived from the original on October 9, 2007. Retrieved October 11, 2007.
  38. ↑ "History of JANAF Shopping Center". JANAF Shopping Center. Archived from the original on September 30, 2007. Retrieved August 9, 2007.
  39. ↑ "PETA's History: Compassion in Action". Peta.org. Archived from the original on July 15, 2007. Retrieved May 14, 2012.
  40. ↑ "Peta Corporate Office Headquarters". Corporate Office Headquarters. June 29, 2018. Archived from the original on September 3, 2022. Retrieved September 3, 2022.
  41. ↑ "Waterside Marketplace". Waterside. Archived from the original on March 5, 2008. Retrieved February 21, 2008.
  42. ↑ "Harbor Park". Harbor Park. Retrieved October 10, 2007.
  43. ↑ "About Norfolk". City of Norfolk. Archived from the original on February 5, 2008. Retrieved February 21, 2008.
  44. ↑ Arnold, Carrie (December 27, 2020). "Rising to meet the tide against the threat of coastal flooding". Knowable Mag (به انگلیسی). Retrieved 2020-12-28 – via Ars Technica.
  45. ↑ Montgomery, Lori (2014-05-31). "In Norfolk, evidence of climate change is in the streets at high tide". The Washington Post. Retrieved 2016-06-21.
  46. ↑ Jarvis, Brooke (2017-04-18). "When Rising Seas Transform Risk Into Certainty". The New York Times. Retrieved 2018-08-01.
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=نورفک_(ویرجینیا)&oldid=43446155»