معماری ۱+۴

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مدل 4+1 مدل 4+1 توسط فیلیپ کروتچن برای "توصیف معماری سیستم‌های نرم‌افزاری" معرفی شد. این مدل مبتنی بر استفاده از چند view است. view‌ها برای توصیف سیستم از دید مصرف کنندگان مختلف و سرمایه‌گذاران نرم‌افزار است مانند کاربران نهایی، برنامه نویسان نرم‌افزار و مدیران پروژه. 4 view در این مدل شامل مدل منطقی، توسعه، فرایند و فیزیکی می‌شود. از این‌ها گذشته از use case‌ها هم برای تشریح معماری استفاده می‌شود.

  • Logical view: دید منطقی درگیر فابلیت‌هایی است که سیستم برای کاربران نهایی فراهم می اورد. برای نمایش دید منطقی از نمودارهای کلاس، Communication، و نمودار Sequence استفاده می‌شود.
  • Development View: دید توسعه برای تشریح سیستم از دید یک برنامه‌نویس است و درگیر مدیریت نرم‌افزار است. به این View همچنین Implementation View هم می گویند. در UML از نمودار Component برای توصیف کمپوننت‌های سیستم استفاده می‌کند. برای نمایش این دید در UML از نمودار Package استفاده می کنیم.
  • Process View: دید فرایند، ، درگیر وجهه پویای سیستم است. پروسه‌های سیستم را توصیف کرده و نحوه تعامل ان‌ها با هم. همچنین بر رفتار سیستم در زمان اجرا تمرکز دارد. دید فرایند همزمانی (concurrentcy)، توزیع، کارایی و مقیاس‌پذیری را پوشش می‌دهد. در UML از نمودارهای Activity برای نمایش ان استفاده می‌شود.
  • Physical View: دید فیزیکی سیستم را از دید یک مهندس سیستم نمایش می‌دهد. این دید درگیر توپولوژی کمپوننت‌های نرم‌افزاری در لایه فیزیکی است، به‌علاوه ارتباطات فیزیکی بین این کمپوننت ها. در UML از نمودارهای Deployment برای نمایش لایه فیزیکی استفاده می‌شود.
  • Use Case: یا سناریو هه. توصیف معماری با استفاده از مجموعه‌ای از use case‌ها ، سناریوها انجام می‌شود. این سناریوها توصیفگر توالی ارتباطات بین اشیا و پروسه‌ها هستند.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیای انگلیسی