قانون رید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قانون "رید" ادعایی از دیوید پ. رید است که بیان می‌دارد: مطلوبیت شبکه‌های یزرگ، خصوصاً شبکه‌های اجتماعی، با افزایش اندازۀ آن می‌تواند به صورت نمایی افزایش یابد.

دلیل این امر آن است که تعداد زیر-گروه‌های ممکن از اعضای گروه برابر است با: 2N-N-1 ، که N در این عبارت تعداد اعضای گروه است. این عدد یا سریع‌تراز:

  • N، تعداد اعضای گروه، یا
  • سریع‌تر از تعداد جفت‌های قابل تشکیل یعنی N(N-1)/2 (که از قانون مِت‌کالف پیروی می‌کند)

رشد می‌کند.

بنابراین حتی اگر مطلوبیتِ گروه‌های موجود که قرار است با هم ادغام شوند، بر مبنای "فرد با گروه" اندک باشد، در نهایت اثر شبکه‌ایِ عضویت بالقوه در گروه می‌تواند بر اقتصاد کلیِ سامانه مسلط شود.

منشا[ویرایش]

مجموعۀ A شامل N فرد، دارای 2N زیر مجموعه است. به دست آوردن این فرمول کار سختی نیست؛ هریک از زیرمجموعه‌ها را می‌توان با انتخاب کردن یا انتخاب نکردن هریک از N عضو تولید کرد، که به نتیجۀ فوق می‌رسیم.

هرچند، مجموعۀ تهی و همچنین مجموعه‌های تک عضوی نیز جزو زیرمجموعه‌ها هستند، که مشخصا زیرگروه نیستند. بنابراین، 2N-N-1 زیرمجموعه باقی می‌ماند که البته همانندِ 2N رشد نمایی دارد.

نقل قول[ویرایش]

از دیوید پ. رید (Harvard Business Review, February 2001, pp 23–4):

حتی قانون مِت‌کالف نیز ارزشی را که شبکه‌های گروه‌ساز به دلیل بزرگ شدنشان تولید می‌کنند، دست کم می‌گیرد. اگر شما تمام گروه‌های بالقوۀ دو نفره، سه نفره، و الی آخر را در نظر گیرید، تعداد گروه‌های بالقوه، برابر خواهد شد با 2n. بنابراین، ارزش یک شبکۀ گروه‌ساز، به صورت نمایی متناسب با 2nافزایش می‌یابد. من این را قانون رید می‌نامم. پی‌آمدهای آن بسیار عمیق است.

منابع[ویرایش]

ویکی‌پدیای انگلیسی