غول جدید

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
غول جدید
اما لازاروس
اما لازاروس
ایجاد ۱۸۸۳
محل مجسمه آزادی، جزیره آزادی، نیویورک، ایالت نیویورک
نویسنده اما لازاروس
هدف سونت was engraved on a bronze plaque and mounted inside the monument in 1903

غول جدید (The New Colossus) غزلی است نوشته شاعر آمریکایی اما لازاروس که در سال ۱۸۸۳ نوشته شده‌است. این شعر در سال ۱۹۰۳ بر روی پلاکی برنزی حک شده و داخل طبقه هم‌کف پایه مجسمه آزادی نصب شد. نام این شعر به غول رودس که یکی از عجایب هفت‌گانه جهان است اشاره دارد.

پلاک برنزی داخل مجسمه آزادی که بر روی آن غزل غول جدید حک شده‌است.

درون‌مایه این شعر دربارهٔ میلیون‌ها مهاجری است که به ایالات متحده آمدند و بسیاری از ایشان از طریق ورودی جزیره الیس که در نزدیکی مجسمه آزادی قرار دارد وارد کشور شدند.

بیتی از شعر که می‌گوید «بر بندرگاهی پل‌زده فرومی‌نگرد که دو شهر خواهر را فراگرفته» به شهرهای نیویورک و بروکلین اشاره دارد که در سال ۱۸۸۳ هنوز در هم ادغام نشده بودند.

برگردان فارسی[ویرایش]

برخلاف غول برنجین نام‌آور یونان
که پاهای پیروزمندش را از خشکی تا خشکی گشاده
اینجا بر دروازه‌های موج‌زده ما، جایی که آفتاب می‌نشیند
بانویی نیرومند خواهد ایستاد، با مشعلی که اخگرش
آذرخشی محبوس است، و نامش «مادر آنان که جلای وطن کردند.»
دست او با آتش راهنما خوش‌آمدگوی جهانیان است، و چشمان آرامش
بر بندرگاهی پل‌زده فرومی‌نگرد که دو شهر خواهر را فراگرفته.
بانو با لبانی بسته ندا سر می‌دهد که: ای سرزمین‌های کهن،
کبکبه پرآوازه خود را نگه دارید و به من بدهید
وامانده‌های خود را، مسکینان خود را، توده‌های درهم کز کرده خود را
که آرزوی تنفس در آزادی را دارند.
وازدگان مصیبت‌زده سواحل پرغلغله‌تان را
راهی کنید، بی‌خانمان‌ها و توفان‌زدگان را سوی من راهی کنید
چراغم را در کنار درب زرین برمی‌افرازم!

متن انگلیسی[ویرایش]

Not like the brazen giant of Greek fame
With conquering limbs astride from land to land;
Here at our sea-washed, sunset gates shall stand
A mighty woman with a torch, whose flame
Is the imprisoned lightning, and her name
Mother of Exiles. From her beacon-hand
Glows world-wide welcome; her mild eyes command
The air-bridged harbor that twin cities frame.
"Keep, ancient lands, your storied pomp!" cries she
With silent lips. "Give me your tired, your poor,
Your huddled masses yearning to breathe free,
The wretched refuse of your teeming shore.
Send these, the homeless, tempest-tost to me,
I lift my lamp beside the golden door!"

منابع[ویرایش]