عهدنامه کارنه تیر

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آرم تیر.
  طرف‌های عهدنامه کارنه تیر، ۱۹۷۵.
  طرف‌های عهدنامه که عملیات کارنه تیر در آن‌ها قابل اجرا است.

TIR مخفف کلمه فرانسویِ Transport International par la Route یا Transports Internationaux Routiers است.

کارنه تیر موافقتنامه‌ای بین‌المللی برای تسریع در ترابری و عبور کالا از کشور ثالث برای رسیدن به مقصد. کارنه تیر سند بین‌المللی ترانزیت زمینی که طبق مقررات کنوانسیون تیر نام گمرکخانه‌های مجاز مبدأ و مقصد و راه‌های مجاز عبور کالای ترانزیتی توسط مقامات گمرکی از قبل مشخص گردیده و کالای تحت صحابت آن در هنگام ورود به مرز نیاز به تشریفات گمرکی ندارد.

کشورهائی که به این عهدنامه می‌پیوندند باید مؤسسه‌ای را مسئول صدور مجوز (carnet) کنند تا وسایط نقلیه با ارائه این مجوز بدون انجام تشریفات گمرکی از کشورهای سر راه بگذرند. این عهدنامه در سال ۱۹۴۹ به امضاء رسید.

کنوانسیون مذکور پانزده سال بعد و پس از دوبار اصلاح، در سال 1975 جای خود را به کنوانسیون گمرکی راجع به حمل و

نقل بین‌المللی کالا تحت پوشش کارنه تیر (کنوانسیون تیر 75) داده که در واقع، حاصل عملکرد کنوانسیون قبلی بوده

و از پیشرفتهای صنعتی و شرایط در حال تغییر حمل و نقلی و گمرکی معاصر به منظور افزایش کارآمدی سیستم و کاهش

پیچیدگیهای آن و در عین حال ایجاد ایمنی گمرکی بیشتر و تسهیل امکان استفاده از کانتینر، که در دهه 60 میلادی پا به

عرصه وجود گذاشته بود.

کنوانسیون اصلاح شده از سال 1977 جانشین کنوانسیون تیر 1959 شده و لازم‌الاجرا گردیده است.

در حال حاضر به تعداد 58 کشور به صورت فعال از این سیستم استفاده می نمایند.

منابع[ویرایش]

دکتر مجتبی رامک، مقاله علمی آشنایی با کنوانسیون‌های بین‌المللی گمرکی

حمل و نقل بین‌المللی ایران:internationaltransportation.ir