عمو زنجیرباف

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

عمو زنجیر باف نوعی بازی جمعی برای کودکان[۱] و یکی از بازی های بومی و محلی منطقه کازرون است.[۲] این بازی آنقدر معروف است که تقریبا کودکان در همه جای ایران این بازی را انجام می دهند.[۲] بازی بسیار شبیه به نمایش‌های آیینی است.[۳] داستان و روایت عمو زنجیر باف روایتی از نوع بدون راوی است.[۴]

نمادها در بازی[ویرایش]

عمو زنجیر باف
همان عمو نوروز ایزد بهار است. او کسی است که زنجیرهای بهار و زمستان را از دست‌ها باز می‌کند و پشت کوه سیاه به آنجایی که جایگاه دیوان است می‌اندازد.
کودک
که در این بازی حضور دارد ولی ضمیر یا نامی بخود نگرفته است..[۴]
بابا
بابا نماد بهار است چون با خود فراوانی و زندگی می‌آورد.
صدای جانوران
نشانه و نمادی از بیداری موجودات است.

شعر بازی[ویرایش]

- عمو زنجیر باف؟

بعله

- زنجیر منو بافتی؟

بعله

- پشت کوه انداختی؟

بعله

- بابا آمده

چی چی آورده؟

- نخود و کشمش

با صدای چی؟

- با صدای سگ*

واق واق واق واق*

نکته*: در این شعر به جای سگ می‌توان اسم هر حیوانی مانند: گاو، گنجشک و ... را آورد که به طبع آن صدای حیوان هم باید تغییر کند.

روش بازی[ویرایش]

ابتدا دو نفر که از لحاظ جسمانی و قد و وزن یکسان و قدری از بقیه بچه‌ها بزرگتر باشند انتخاب می‌شوند. یکی از آندو به عنوان سرگروه و دیگری نقش عمو زنجیرباف را دارد. این دو بازیکن به دو سر رشته و زنجیری که سایر بازیکنان با قلاب کردن دست‌ها با یکدیگر درست کرده‌اند پیوسته و کمانی دایره‌وار تشکیل می‌دهند. سرگروه، عمو زنجیرباف را مورد خطاب قرار داده و سؤال و جواب‌هایی را به صورت شعر با عمو زنجیرباف رد و بدل می‌کنند.[۵] که جمع به او پاسخ می‌دهد تا یک دور بازی را با نوایی واحد به پایان برسد. سپس رهبر برای آزمایش استحکام زنجیر از شرکت کنندگان می‌خواهد تا هر کدام، بازیکن کناری خود را با فشار به سمت خود بکشند تا اینکه زنجیر از یک جایی پاره شود. در پایان به عنوان جریمه، دو بازیکنی را که دستهایشان از هم باز شده تنبیه می‌شوند.[۴]

منابع[ویرایش]