عادت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

عادت (به انگلیسی: Habit) شکل ساده‌ای از یادگیری[۱] و هدایت خودکار رفتارهایی و اعمالی از هر فرد است که وی با حداقل زحمت و انرژی انجامشان می‌دهد.

چارلز دوهیگ در کتاب قدرت عادت خود این‌گونه بیان می‌کند که وقتی ما فعالیتی انجام می‌دهیم، بعد از پایان آن، مغز آن را مرور می‌کند و بررسی می‌کند که آیا این فعالیت می‌تواند به صورت خودکارتری انجام شود که در تکرارهای بعدی آن انرژی و درگیری کمتری از مغز بگیرد، و در صورت امکان، آن کار را در یک چرخه سه بخشی به مرور تبدیل به یک فعالیت خودکار می‌کند، فعالیتی که ما آن را «عادت» می‌نامیم.

این چرخه دارای سه بخش اساسی است:

۱) سرنخ یا نشانه (Cue): محرّکی است که توجه ما را به سوی خود جلب می‌کند.

۲) حرکت یا جریان (Routine): پیگیری سرنخ برای رسیدن به نتیجه است.

۳) پاداش (Reward): نتیجه‌ایست که از این حرکت به ما می‌رسد[۲] که باعث تقویت هرچه بیشتر این عادت و تکرار دوباره آن می‌شود.

اغلب عادت‌های مثبت مثل کمک به دیگران، غذا خوردن، مسواک زدن و نیز عادت‌های منفی مثل اعتیاد به سیگار، الکل و پرخوری را به راحتی می‌توان با این حلقه تحلیل کرد. نویسنده در ادامه بحث در مورد نحوه اثرگذاری بر چرخه عادت‌ها و نیز تغییر آن‌ها در سطوح فردی، سازمانی و جامعه به بحث و نتیجه‌گیری می‌پردازد. او تلاش نموده‌است تا همه بررسی‌های علمی کنش‌شناسی و عصب‌شناسی مربوط به آن را جمع‌آوری نماید و در کتاب خود به آن‌ها استناد می‌نماید.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]