شعله جاویدان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
آتشدان آتشکدهٔ یزد؛ که به گمانی‌ آتش آن دست کم از دوران ساسانی به جای مانده.
آتشگاه بابا گورگور در کرکوک که در متون بابلی و عبری به آن اشاره شده.

آتشِ همیشه‌فروزان یا شعله جاویدان (ابدی) آتشی است که به گونه‌ای طبیعی یا با تلاشِ انسان تا موعدی بی‌پایان، در یادآواری از وقایع، مردمان، یا اندیشه‌ها افروخته نگاه داشته می‌شود.

نمونه‌ها[ویرایش]

طبیعی[ویرایش]

آیینی[ویرایش]

«یَنارْ داغ» نزدیک باکو.

پیوند به بیرون[ویرایش]